Od 14 do 28 lipca br. w Domu Rekolekcyjnym Ruchu Światło-Życie w Maćkowicach k. Przemyśla przeżywaliśmy Oazę Nowego Życia I stopnia. Głównym celem tych rekolekcji było doświadczenie tajemnicy Kościoła w braterskiej wspólnocie kilkudziesięciu osób. Czas trwania wyznaczony był przez cykl piętnastu tajemnic różańcowych. W ciągu 15 dni rekolekcji przeżywaliśmy w skrócie cały rok liturgiczny, od Adwentu aż do Zesłania Ducha Świętego.
Podczas oazy codziennie uczestniczyliśmy w Eucharystii, szkole modlitwy, spotykaliśmy się w czasie rozmów ewangelicznych, szkoły życia. Eucharystia - szczyt przeżyć każdego dnia wraz z głębokimi i przepełnionymi mądrością Bożą homiliami utwierdzała nas, że podążamy we właściwym kierunku.
W szkole modlitwy zgłębialiśmy wartość modlitwy osobistej, małżeńskiej i rodzinnej, zrozumieliśmy jej konieczność dla chrześcijańskiego życia. Odkrywaliśmy piękno dialogu z Bogiem i drugim człowiekiem.
W czasie rozmów ewangelicznych spotykaliśmy się w małych grupach, by zgłębiać Słowo Boże zawarte w Piśmie Świętym, przyjąć Je jako „Słowo Życia”, które powinno rzutować na nasze życie osobiste, rodzinne, społeczne, zawodowe. Odkrywaliśmy podstawy chrześcijańskiej pewności wiary, działania Ducha Świętego, wymagań życia według Ducha.
W ramach szkoły życia rozważaliśmy zagadnienia dotyczące miłości, małżeństwa i wychowywania naszych dzieci.
Na początku rekolekcji, w kościele parafialnym w Maćkowicach uczestniczyliśmy we Mszy św. prymicyjnej ks. Arkadiusza. W kaplicy w Woli Maćkowskiej zawierzyliśmy się Jezusowi, a następnie przeżyliśmy nabożeństwo światła i wody. W miejscowym kościele oddaliśmy się opiece Niepokalanemu Sercu Maryi.
Miłą niespodziankę swoją wizytą sprawił nam bp Adam Szal, który przybył do nas m.in. z ks. Piotrem Kandeferem - moderatorem diecezjalnym Ruchu Światło-Życie. Ksiądz Biskup w kontaktach z naszymi pociechami nie miał sobie równych.
Głębokim przeżyciem była modlitwa z Panem Jezusem w Ogrójcu. Podczas rekolekcji nawiedziliśmy też klasztor Ojców Franciszkanów w Kalwarii Pacławskiej, gdzie modliliśmy się przed obrazem Matki Bożej Słuchającej. Mękę Pańską rozważaliśmy na Drodze Krzyżowej przemierzając polne ścieżki wokół Domu Rekolekcyjnego.
W jedenastym dniu oazy skorzystaliśmy z okazji do spotkania osobowego z Chrystusem w sakramencie pokuty. Dla niektórych z nas była to spowiedź generalna z całego życia.
Podczas czuwania przed Zesłaniem Ducha Świętego modliliśmy się jako małżonkowie za siebie nawzajem, za dzieci, za kapłanów. W czasie trwania w Wieczerniku, w oczekiwaniu na dary Ducha Świętego prosiliśmy, aby napełnił nas i uzdolnił do dawania świadectwa nadziei wszystkim tym, do których nas pośle.
Dzień wspólnoty przeżywaliśmy w kościele Świętej Trójcy w Przemyślu. Zaprezentowały się tam oazy: młodzieżowa III stopnia z Warszawy-Pragi, Oaza Nowej Drogi II stopnia z Helusza, oaza rodzin III stopnia z Przemyśla i nasza.
Podczas nabożeństwa w godzinie Miłosierdzia Bożego swoim świadectwem z nami podzielił się m.in. ks. Stanisław Zarych, znany z wieloletniej działalności w ruchu trzeźwościowym. Na zakończenie ponad 30 osób złożyło w darze swoją trzeźwość, podpisując KWC.
W 14. dniu oazy odnowiliśmy nasze przyrzeczenia małżeńskie. Było to niezapomniane przeżycie.
W rekolekcjach wzięli udział uczestnicy m.in. z Bochni, Lublina, Warszawy, Mielca, Sandomierza, Rzeszowa, i naszej archidiecezji. Było nas 64 dorosłych i 35 dzieci.
Serdecznie dziękujemy „Stryjowi” ks. dr. Romanowi Wawro z Przemyśla, ks. Jackowi Borowcowi z Lublina, neoprezbiterowi ks. Arkadiuszowi Jasiewiczowi z Pruchnika, współmoderatorce Krystynie Szymczak z Rzeszowa. Dziękujemy również s. Magdalenie z Jarosławia, służebniczce Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej, klerykowi Mariuszowi z przemyskiego Seminarium, diakonii młodzieżowej: trzem Kasiom, Anecie i Agnieszce, uczącym nas wytrwale śpiewu Łukaszowi i Wojtkowi z Krzemienicy i starającym się, byśmy nie pomarli z głodu Basi i Zdzisi z Przemyśla. Bóg zapłać.
Organizatorzy gorąco dziękują za wszystko dyrektorowi Domu Rekolekcyjnego ks. Henrykowi Pszonie, pani Eli pracującej w kuchni, wszystkim tym, którzy modlili się za naszą oazę oraz udzielili wszelkiego rodzaju wsparcia. Niech Wam Bóg wynagrodzi!