Ks. Dariusz Przybyszewski SAC, parafia pw. Pierwszych Męczenników Polski w Międzyrzeczu:
- Bardzo trudno jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Bardzo trudno wyrazić słowem, jaki ładunek emocjonalny i uczuciowy niesie w sobie słowo „mama”. Człowiek jest z nią związany od chwili poczęcia i - jak mówi Jean Gitton - „Matka przygotowuje w swoim ciele istotę przeznaczoną do nieskończoności”. Bardzo wymowne jest to zdanie i przypomina mi ten moment mojego życia, kiedy wyjeżdżałem z domu rodzinnego do nowicjatu i przed odjazdem poprosiłem rodziców o błogosławieństwo na moją nową drogę. Wtedy rodzice, a zwłaszcza mama, bardzo się popłakali. Mama bardzo mocno przytuliła mnie klęczącego do siebie i wypowiedziała słowa pełne troski i miłości, abym wybrawszy tę drogę, nie zszedł z niej. Poczułem wtedy, jakbym powrócił bardzo blisko niej, wniknął w jej wnętrze, w jej łono, w którym nosiła mnie przez 9 miesięcy. Kocham mamę za to, że nieważne, ile mam lat i gdzie jestem, ona mnie nosi w swoim sercu, modli się za mnie i pamięta o mnie. Kocham ją za jej wiarę, za jej proste i kochające serce. Mama ma wrodzoną intuicję i zna dziecko, wie, co się z nim dzieje bez słów. Żadna mądrość, której możemy się nauczyć na ziemi, nie da nam tego, co słowo i spojrzenie matki. Mama nauczyła mnie kochać innych ludzi, ale też jak znosić cierpienie zadawane przez innych. Między mną a mamą jest wieź uczuciowa, rozmawiając z nią przez telefon, przenoszę się myślami i sercem do domu rodzinnego. Od mamy nauczyłem się empatii, wczucia się w sytuację drugiego człowieka. Nigdy nie uczyła mnie i moich braci, abyśmy się wywyższali i szli przez życie jak walec drogowy, niszcząc po drodze innych, którzy są przeszkodą w osiągnięciu celu. Nauczyła mnie, że czasami trzeba przegrać w oczach ludzi myślących egoistycznie, ale tak naprawdę będzie to zwycięstwo dobra, moje zwycięstwo. Przez to rozumiem zwycięstwo Chrystusa na krzyżu, zwycięstwo męczenników, którzy padli pod ciosami prześladowców. Mama nauczyła mnie szukania radości w zniżeniu i szarości dnia. Kocham ją za to, że przygotowała mnie do życia, które prowadzi do nieskończoności i szczęścia w niebie.

Michalinka Kulas, Zespół Szkół nr 1 w Poznaniu z klasami integracyjnymi, klasa II:
- Kocham mamę za to, że troszczy się o mnie. Jest dla mnie dobra. Dobrze mnie rozumie. Pomaga mi w trudnych chwilach. Pomaga mi się rozwijać. Wie, czego mi potrzeba. Kiedy jestem smutna, pociesza mnie.

Barbara Helena Kowalczyk, uczennica ZSE w Międzyrzeczu:
- Najszczerszą miłością jest miłość matki. Mama pokazała mi świat, pomagała stawiać pierwsze, jakże trudne kroki, uczyła mnie, jak być dobrym człowiekiem. Zadbała o moje wykształcenie i kulturę osobistą. Dała mi poczucie bezpieczeństwa. Dzięki niej wiem, że dom to moje schronienie, gdzie zawsze mogę liczyć na pomoc, wyrozumiałość, a przede wszystkim na bezinteresowną miłość. Zawsze mnie wysłucha, zrozumie, poradzi, kiedy jest taka potrzeba. Otrze łzy, gdy jest smutno i źle. Obdarzy pocałunkiem i przytuli w każdej chwili, gdy się tego zapragnie. Jest moim drogowskazem w życiu i dobrym nauczycielem. Kocham ją z całego serca i dziękuję jej za moje życie.

Helena Kowalczyk, uczennica I LO w Międzyrzeczu:
- „Słońce nauczyło mnie śmiać się / Wiatr nauczył mnie szaleć / Deszcz nauczył mnie szlochać / A Ty wciąż uczysz mnie kochać”. Za tyle spraw trzeba ją przeprosić, za tyle podziękować, o tyle poprosić. Tyle było przykrych chwil, ale tylko dzięki nim coraz mocniej i czulej ją kocham. Ona zawsze jest przy mnie. Przychodzi i kocha tak cichutko i delikatnie. Nawet gdy brak siły, gdy wszystko odeszło, coś się zmieniło, czegoś zabrakło, gdy nie ma nadziei, ona zawsze jest, nigdy się nie zmienia, nigdy jej nie brakuje, zawsze wspiera nadzieją. Dziękuję jej i przepraszam. Teraz wiem, że potrzeba czasu, że życie trzeba popchnąć dalej. Spoglądając na mnie, odkrywa we mnie głębię, niezmierzone ciepło i miłość… Tyle w niej miłości, dobra, zrozumienia, wiary we mnie. To ona, trzymając mnie za ręce, daje mi tę wiarę. Wypełnia wszystko i jest wszędzie. Dotyka dna serca. Przychodzi do mnie, do mojej duszy…

Oprac. Kazimierz Kulas