Wśród nich znaleźli się ludzie, którzy po raz kolejny objęli duchową opieką nienarodzone jeszcze dziecko. W czerwcu 1999 r. wierni diecezji sosnowieckiej złożyli Ojcu Świętemu w darze pierwszą Księgę Duchowej Adopcji. Zawierała ona wówczas 2,5 tys. nazwisk osób, które się jej podjęły. W październiku 2000 r. podczas Pielgrzymki Rodzin do Rzymu, Janowi Pawłowi II diecezjanie sosnowieccy przekazali drugą Księgę Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego, która zawierała 3278 nazwisk.

Zaczęło się 20 lat temu

Duchową adopcję dziecka poczętego zainicjowała Błękitna Armia Matki Bożej Fatimskiej. W Polsce inicjatywa zrodziła się w kościele ojców paulinów w Warszawie przy ul. Długiej. Działająca przy tym kościele grupa inicjatywna ruchu pod nazwą „Straż Pokoleń” zaczęła wcielać w życie i propagować nową ideę. Pierwsza duchowa adopcja została przeprowadzona w kościele Świętego Ducha w Warszawie 2 lutego 1987 r. Następnie idea ta zaczęła rozszerzać się na całą Polskę. Na początku 1994 r. powołano do życia ogólnopolski „Ruch Krzewienia Duchowej Adopcji”, pod patronatem przeora Jasnej Góry. Na Jasnej Górze powołano „Centralny Ośrodek Duchowej Adopcji”, w którym przyjmowane są przyrzeczenia pątników przybywających tam z terenu całej Polski i z różnych stron świata. W naszej diecezji duchową adopcję zainicjowali Maria i Janusz Krzanowscy z Sosnowca. Przeprowadzono ją po raz pierwszy w roku 1994. „Duchową adopcję można także podjąć w swoich parafiach, jeśli istnieje taka możliwość. Coraz więcej wspólnot angażuje się w dzieło krzewienia duchowej adopcji. Wśród wielu w tym miejscu należy wymienić parafię św. Wojciecha w Jaworznie czy św. Stanisława w Czeladzi” - informuje diecezjalny koordynator ds. duchowej adopcji dziecka poczętego Elżbieta Pycia.

Poznamy je w niebie

Duchowa adopcja jest to zobowiązanie do modlitwy w intencji dziecka zagrożonego zabiciem w łonie matki i jego rodziców. Trwa dziewięć miesięcy i polega na codziennym odmawianiu jednej tajemnicy Różańca oraz specjalnej modlitwy w intencji dziecka i jego rodziców. Jeśli zapomniało się o modlitwie przez kilka dni, adopcję o ten czas należy przedłużyć. Jeśli nie odmawialiśmy modlitwy przez dłuższy czas (np. miesiąc) - konieczne jest ponowienie duchowej adopcji. Do tych modlitw można dołączyć dowolnie wybrane postanowienia, które nie są jednak obowiązkowe (np. częsta spowiedź i Komunia św., adoracja Najświętszego Sakramentu, czytanie Pisma Świętego, post o chlebie i wodzie, walka z nałogami, pomoc potrzebującym, dodatkowe modlitwy itp.). Duchową adopcję może podejmować każdy, dzieci pod opieką dorosłych, osoby w każdym wieku, świeckie, konsekrowane, żyjące w niesakramentalnych związkach, rozwiedzione. „Znam takie rodziny, gdzie nawet 5, 6 - letnie dzieci pod opieką rodziców podjęły się duchowej adopcji. Takie sytuacje napawają wielkim wzruszeniem i radością” - mówi E. Pycia. Adoptować można tylko jedno dziecko każdorazowo. Nie wiemy, kim jest adoptowane przez nas dziecko, choć w niebie z pewnością je poznamy. Teraz to Bóg wybiera płeć, rasę, narodowość dziecka.

Owoce duchowej adopcji

Dzieło duchowej adopcji podejmuje się zazwyczaj przez złożenie uroczystego przyrzeczenia podczas Mszy św. Można jednak uczynić to także prywatnie, odczytując formułę przyrzeczenia (najlepiej przed krzyżem lub obrazem) w dowolnym dniu. Od tej chwili podejmujący dzieło duchowej adopcji staje się duchowym rodzicem dziecka na okres dziewięciu miesięcy.
Duchowa adopcja niesie pomoc przede wszystkim matce. Pozwala jej podjąć decyzję urodzenia dziecka. Kobietom, które zabiły dziecko w swoim łonie, pomaga leczyć wewnętrzne zranienie spowodowane grzechem aborcji. Pozwala odzyskać im wiarę w Boże Miłosierdzie, przynosząc pokój ich sercom. Jako bardzo konkretny, bezinteresowny i osobisty dar, pomaga w szczególności ludziom młodym kształtować charakter, walczyć z egoizmem, odkrywać radość odpowiedzialnego rodzicielstwa, uzdalniając do postrzegania miłości i seksu oczyma Boga.