W Górce Klasztornej istnieje sanktuarium maryjne, ponoć najstarsze w Polsce, bo pochodzące z XI wieku. W 1079 r. za panowania Bolesława Śmiałego ukazała się tam pasterzowi pasącemu bydło Matka Boża na dębie.
Na tym miejscu powstał klasztor i kościół, który przechodząc przez dzieje różne koleje losów i wydarzeń, przetrwał do dziś. Sanktuarium Matki Bożej Góreckiej posiada obraz słynący cudami i źródło wody pitnej z mikroelementami mające moc leczniczą. Dlatego do Górki Klasztornej ciągną przez cały rok pielgrzymki wiernych i turystów, aby tu szukać spotkania z Bogiem. Dom zakonny jest obecnie prowadzony przez Zgromadzenie Księży Misjonarzy Świętej Rodziny, którzy przeprowadzają misje zarówno w kraju, jak i w najodleglejszych zakątkach świata.
Od 1 do 10 lipca br. w Górce Klasztornej staraniem Sióstr Uczennic Krzyża odbyły się rekolekcje dla Caritas Diecezji Szczecińsko-Kamieńskiej.
Te rekolekcje miały charakter bardzo specyficzny. Były dla ludzi niepełnosprawnych. Widok wielu osób na wózkach, pochylonych wiekiem, pozbawionych możliwości normalnego chodzenia, utykających, wspartych na kulach, ociemniałych i niedosłyszących nie mógł w pierwszej chwili budzić optymistycznych skojarzeń, ale atmosfera, jaka panowała w całej grupie rekolekcyjnej, rozwiała szybko wszelkie obawy i wzbudziła zupełnie inne uczucia.
Zasługa to przede wszystkim prowadzącego rekolekcje ks. Andrzeja Kościukiewicza i Sióstr Uczennic Krzyża: Katarzyny, Beaty i Marietty, które razem z księdzem rekolekcjonistą starały się wytwarzać radosny, pogodny nastrój, a także młodzieży: dziewcząt i chłopców wolontariuszy, którzy pełni poświęcenia i oddania służyli dzień i noc chorym, niepełnosprawnym, wożąc ich wszędzie, a nawet przenosząc ciężki wózek w górę albo w dół po schodach. Zasługa to także kleryków, zwłaszcza brata Łukasza, który jako animator urozmaicał, prace w małych grupach warsztatowych, aktywizując przy tym wszystkich. Pełen energii, inwencji i inicjatywy, a jednocześnie gorącego, oddanego serca wszystkim potrzebującym.
Kilkuletni chłopiec Radek, który towarzyszył swojej babci - dziecko z wyraźnymi odchyleniami nerwowymi, nadpobudliwy chłopiec, który z początku płakał, kaprysił i złościł się na wszystkich, pod wpływem życzliwej atmosfery i przyjaźni skierowanej do niego potrafił się zmienić: zgodził się ubrać komeżkę, by służyć podczas Mszy św., a w wolnych chwilach, których nie było za wiele, hasał niefrasobliwie, bawiąc się z bratem Łukaszem, podrzucając balon i skacząc radośnie.
Myślę, że ta atmosfera, ogarniająca wszystkich, klimat beztroskiej radości w chwilach wieczornego relaksu, aura szczerej życzliwości i przyjaźni były prawdziwą zdobyczą duchową tych rekolekcji, które obok atmosfery religijnego skupienia i kontemplacji mogły się tym wyraźnie poszczycić. Patrząc na tę młodzież pchającą z uśmiechem ciężkie wózki z chorymi, niosących chętnie również ciężkie torby i walizy, gotowych do wszelkich usług i pomocy dla drugich, mimo woli doznawało się ciepłego wzruszenia i wdzięczności wobec Boga i rodziców tych dorosłych dzieci, którzy potrafili wychować taką ofiarnie cudowną młodzież.
Był również ksiądz emeryt, inwalida, który przeszedł zawał i paraliż, stracił zupełnie mowę, ale nie stracił poczucia humoru i wewnętrznej radości. Potrafił na wieczornej zabawie wtórować pieśniom, a podczas Eucharystii, ubrany w strój liturgiczny, współcelebrował Najświętszą Ofiarę, podnosząc kielich z Najświętszą Krwią Zbawiciela podczas konsekracji.
Godnym podkreślenia jest fakt, że wszyscy niepełnosprawni aktywizowali się podczas Mszy św.: czytali lekcje, śpiewali psalmy responsoryjne, podawali ampułki z wodą itp.
Program zajęć był bardzo bogaty i mocno absorbujący. Przed śniadaniem o godz. 8 była modlitwa połączona z nauką rekolekcyjną w kościele. Po śniadaniu miała miejsce Eucharystia. Po obiedzie i krótkiej przerwie - praca w małych grupach warsztatowych, potem do kolacji relacje poszczególnych grup o wynikach tych prac. Po kolacji relaks połączony ze śpiewami albo ognisko ze szczerymi świadectwami życiowymi uczestników.
Rekolektanci korzystali z sakramentu spowiedzi św., uczestniczyli w Drodze Krzyżowej, adoracji Najświętszego Sakramentu do późnej nocy, Eucharystii nocnej, udzielaniu sakramentu chorych, Różańcu.
Tematem głównym rekolekcji były góry: góra Moria z Abrahamem i Izaakiem, góra Synaj z dekalogiem Mojżesza, góra Tabor z Przemienieniem Pańskim, góra Golgoty z męką i śmiercią Jezusa na krzyżu, Góra Wniebowstąpienia na szczycie Góry Oliwnej. Ja także miałem w tym swój udział: wygłosiłem 5 prelekcji: o modlitwie, która nie może być katalogiem spraw do załatwienia dla Boga; o duszy ludzkiej, dlaczego jest nieśmiertelna; o górze Horeb, od której wszystko się zaczęło dla Narodu wybranego; o wierze w Boga, który jest jako Zachwyt i Tajemnica; o Biblii - jak należy ją czytać.
W programie znalazła się też wycieczka autokarowa do Skrzatusza i Osieka. W sanktuarium maryjnym w Skrzatuszu całowaliśmy relikwie św. Teresy Małej od Dzieciątka Jezus i podziwialiśmy piuskę i różaniec papieski, które trudno nazwać relikwiami. W Osieku odwiedzaliśmy kościół pw. św. Józefa i rozległe pola zabytków archeologicznych skansenu z XVIII i XIX wieku.
Dziesięciodniowe rekolekcje w Górce Klasztornej nauczyły mnie, że każdy człowiek może być piękny i dobry, jeśli jest prowadzony przez Miłość Prawdziwą.