Przysłuchiwałam się kiedyś interesującej rozmowie na korytarzu szkolnym w czasie przerwy w jednej z zamojskich szkół średnich. - Słyszałeś? - głos jednego z chłopców był mocno wzburzony. - W telewizji, nie wiem już na jakim kanale, wygadywali jakieś głupoty o diable, jeżdżącym ponoć czarnym samochodem... Ty wiesz, co oni gadali! A to, że ma rogi, że ma kopyta, a najgorsze, że śmierć przepowiada. Widzisz, do czego doprowadza ta wasza religia. Niby XXI wiek, a ludzie mają jakieś zwidy i wyobrażenia ze średniowiecza. Ciemnota i zabobon. W ogóle do ich umysłów nie dociera, że przecież żadnego diabła nie ma.

Dość często słyszy się tego typu stwierdzenie, że diabeł nie istnieje, to tylko wymysł ludzkiej wyobraźni. Należy jednak z całą powagą przypomnieć, że Kościół wciąż, także w naszym stuleciu, głosi naukę o upadłych aniołach. Nowy Katechizm Kościoła Katolickiego zawiera fundamentalne prawdy, dotyczące doktryny o diable.

Syntetycznie rzecz ujmując, Kościół przypomina, że szatan został stworzony przez Pana Boga jako dobry z natury, ale w wyniku dobrowolnego i nieodwołalnego wyboru odrzucił królestwo Boże i "trwa w grzechu od początku" (1 J 3, 8). Pismo Święte potwierdza zgubny wpływ tego, o którym mówi, że "od początku był on zabójcą" (J 8, 44), a nawet usiłował odwrócić Jezusa od misji powierzonej Mu przez Ojca. "Syn Boży objawił się po to, aby zniszczyć dzieła diabła" ( 1 J 3, 8). Szatan nakłonił pierwszych rodziców do sprzeniewierzenia się woli Bożej. Uwodzicielska i skłaniająca do grzechu moc diabelska nie jest jednak nieograniczona. Kościół nieustannie głosi Dobrą Nowinę o Jezusie Chrystusie, jedynym Zbawicielu, który uwolnił nas od mocy szatana. Nauka o Bogu, Ojcu Miłosiernym, zawiera przesłanie o Bożej Opatrzności, która wprawdzie dopuszcza - co jest dla nas wielką tajemnicą - działanie diabła, ale równocześnie "kieruje historią człowieka i świata" (KKK, 395).

Ważniejsza od zewnętrznych, symbolicznych wyobrażeń demona jest świadomość prawdziwego niebezpieczeństwa duchowego: możliwość ulegania podszeptom, pokusom, a nawet przekonaniu, że szatan nie istnieje.

We współczesnym świecie chyba jednym z największych sukcesów diabła jest zatracenie przez wielu ludzi poczucia grzechu, totalne pomieszanie pojęć dobra i zła. Także i w naszym kraju doświadczamy tego, że ewidentne zło jest nazywane dobrem, a dobro - złem.

Nauki Kościoła o szatanie nie wolno sprowadzać do poziomu naiwnych wyobrażeń, zabobonu i magii. Problem jest o wiele poważniejszy - dotyczy przecież realnego zła, konkretnie wyborów etycznych, a stawką jest życie wieczne.