Uczeń Jezusa pragnie poznać swego Mistrza, a naturalnymi środkami do tego są: codzienna modlitwa, systematyczna lektura Biblii oraz sakramenty święte, zwłaszcza regularna Eucharystia i spowiedź. Pogląd, iż można być tzw. wierzącym, a niepraktykującym, to jedno wielkie nieporozumienie. Panu Jezusowi nigdy nie zależało na tym, aby ktoś z Nim sympatyzował. On szukał tych, którzy będą Go kochać. I tak jest do dziś.
Wymówki w stylu: „nie mam czasu na modlitwę”, „chodzę do kościoła, gdy mam taką potrzebę”, „nie korzystam ze spowiedzi za często, bo i tak nagrzeszę” świadczą o niedojrzałości w wierze. Można by nawet rzec, że są po prostu wyrazem nieuświadomionego religijnego infantylizmu. Jakże bowiem ktoś, kto chce być autentycznym uczniem Jezusa, może do Niego podchodzić z taką obojętnością? Czy jeśli kogoś kochamy, powiemy mu, że nie mamy czasu, aby z nim porozmawiać? Albo czyż kochające się osoby nie pragną się ze sobą spotykać? Przeciwnie, chcą to czynić jak najczęściej.
Wyciągajmy z tego wnioski i wprowadzajmy je we własną pobożność. Jeśli chcę przynależeć do grona uczniów Jezusa, muszę w pewnym momencie swego życia stanąć z Nim twarzą w twarz i usłyszeć Jego pytania: Czy miłujesz mnie? Czy Ty mnie naprawdę kochasz? Albowiem wszystko to, co następuje dalej w naszym życiu, jest po prostu konsekwencją tego, jaką damy Chrystusowi odpowiedź i czy będziemy jej wierni.
Jan Chrzciciel, nawet będąc już w więzieniu - jak opowiada ewangelista Mateusz - ciągle interesował się Jezusem, by się przekonać, czy jego oczekiwania faktycznie spełniają się w osobie Nauczyciela z Nazaretu. Chrystus potwierdził jego nadzieję. Wydał o nim doskonałą opinię ale jednocześnie wskazał, jak wielka godność spotka tych, którzy przystąpią do królestwa Bożego. Królestwa, którego prawa streszczają się zaledwie w dwóch zdaniach, a mianowicie w przykazaniu miłości Boga i bliźniego.
Uczniowie Jezusa, którzy potraktowali Go na serio, idą za Nim nawet na tzw. krańce świata, ponieważ ich najważniejszym motywem jest miłość. Bez niej chrześcijaństwo jest niezrozumiałe. Bez niej niezrozumiałe są żadne z jego historycznych wydarzeń, takich chociażby jak: wcielenie i narodziny w betlejemskim żłobie, śmierć krzyżowa czy wybór zwyczajnych rybaków galilejskich, by tworzyli wspólnotę wierzących wśród wszystkich narodów.
Ujmując to wszystko jak najprościej, powiedziałbym tak: Jezus chce mieć koło siebie uczniów, którzy Go kochają ponad wszystko. Uczniowie zaś czynią tak, bo wiedzą, że sami też zostali przez Niego bezgranicznie umiłowani.