Tym razem Sanktuarium Matki Bożej Uzdrowicielki w Vilankanny w Indiach będzie miejscem uroczystych, jubileuszowych obchodów Światowego Dnia Chorego. Po raz dziesiąty, we wspomnienie objawień Matki Bożej w Lourdes, Kościół wyraża swoją duchową solidarność z cierpiącymi i chorymi na całym świecie. Wybór tej południowoindyjskiej miejscowości na gospodarza tegorocznego spotkania nie jest przypadkowy. W opublikowanym 6 sierpnia 2001 r. Orędziu na X Dzień Chorego, Ojciec Święty Jan Paweł II przypomina, że miejsce to nazywane jest "Lourdes Wschodu" . Tam, podobnie jak do swego europejskiego pierwowzoru "milionowe rzesze pielgrzymów z głęboką pobożnością i z ufnym przekonaniem" pielgrzymują, aby u Matki Bożej wyprosić potrzebne łaski. Jest to zresztą miejsce odwiedzane także przez licznych wyznawców hinduizmu i jako takie staje się "znakomitym przykładem harmonii i dialogu między religiami".

W przywołanym już i cytowanym Orędziu Ojciec Święty koncentruje naszą uwagę nie tylko na ludzkiej chorobie, przezwyciężaniu cierpienia i zagadnieniach pokrewnych. Wiele miejsca zajmuje przede wszystkim ukazanie ludzkiego cierpienia w perspektywie teologicznej oraz doniosłości posłannictwa tych, którzy poświęcają się służbie ludziom chorym. I może bardziej do nich samych, niż do cierpiących, kieruje swoje Orędzie Jan Paweł II, tytułując je ewangeliczną prośbą Chrystusa " aby życie mieli i mieli je w obfitości" (J 10,10). Drugi punkt Orędzia rozpoczyna się nawiązaniem do sytuacji współczesnej. Papież zwraca uwagę, że pomimo niekwestionowanego postępu w naukach i badaniach medycznych "cierpienie pozostaje fundamentalną rzeczywistością ludzkiego życia" i dla uchwycenia jego istoty i różnorodności nie wolno pominąć aspektu nadprzyrodzonego. Ostateczna odpowiedź na pytanie o sens cierpienia znajduje się bowiem tylko w Bogu "ostatecznym źródle sensu wszystkiego, co istnieje" (Salvifici dolores 13) i w męce Chrystusa, która nadała mu nowy sens: uczestnictwo w dziele zbawienia. Ojciec Święty przypomina też naukę, którą Kościół głosi niezmiennie, o konieczności poszanowania każdego ludzkiego życia i o wielkiej odpowiedzialności za to życie, które "pozostaje darem zawsze, na każdym etapie i w każdym czasie". Tak rozumianemu życiu ma służyć współczesna nauka oraz ci, którzy wykorzystując jej zdobycze, z zachowaniem zasad etyki i moralności spieszą nieść pomoc cierpiącym.

Ponieważ "chrześcijańska odpowiedź na cierpienie i ból nigdy nie jest bierna", Kościół praktycznie kontynuuje posługę Chrystusa poprzez osoby, które "ofiarnie opiekują się chorymi, cierpiącymi i umierającymi, czerpiąc siły i natchnienie z wiary w Chrystusa i z ewangelicznego wzorca Dobrego Samarytanina". Służba chorym, podkreśla Ojciec Święty, to bezinteresowny dar z siebie, którego wzorzec i źródło odnajdujemy w przykazaniu z Wieczernika: "To czyńcie na moją pamiątkę - odnosi się nie tylko do łamania chleba, ale mówi też o ciele wydanym i krwi przelanej przez Chrystusa za nas". To Eucharystia jest źródłem natchnienia i siły do wypełniania posługi "strażników życia".

Znamiennym jest określenie, którego Jan Paweł II użył w odniesieniu do placówek ochrony zdrowia. Mają to być miejsca, które " utrwalają kulturę życia". Warto byłoby te słowa uczynić mottem działalności tychże ośrodków. Zwłaszcza wtedy, gdy coraz bardziej aktualną staje się potrzeba refleksji nad etycznym wymiarem pracy z chorymi i pośród nich. Niepokojące doniesienia ostatnich dni zdają się taką tezę potwierdzać.

R A M K A albo jakieś tło

Z okazji Światowego Dnia Chorego 11 lutego br. (poniedziałek) o godz. 11.00 abp Józef Życiński w koncelebrze kapłanów - kapelanów szpitali i duszpasterzy służby zdrowia odprawi uroczystą Mszę św. w Archikatedrze lubelskiej. Zapraszamy na nią ludzi chorych, samotnych oraz służby medyczne i wolontariuszy pracujących wśród chorych i niepełnosprawnych.