Jeszcze ziąb doskwiera i przestrzenie pogrążone w śniegach, a już jawi się nadzieja. I pociecha wynurza się z utajonej tęsknoty za wiosną. Bowiem pokutna zaduma popielcowej środy zwiastuje czas zbawienny. Tylko trzeba najpierw przeżyć smutek wielkopostnych doznań. Zanim Bóg uwieńczył swój majestat triumfem zmartwychwstania Syna, była Męka Pańska na Drodze Krzyżowej. Ileż miłości i miłosierdzia otrzymali ludzie w darze Chrystusowego cierpienia. Jakiż strumień szczęścia płynie z głębi Bożych przesłań, z bolesnych wydarzeń na jerozolimskiej Kalwarii. Cóż zatem godzi się czynić, by czas dany przez Stwórcę owocował w skołatanym sercu, w zatroskanych myślach, w obolałej duszy. Oto na misyjnym krzyżu przy parafialnym kościele cieśla dłutem utrwalił napis: "Nawróćcie się". Szczęściodajna mądrość ukryta w prostym zawołaniu.

Wielki Post to czas opamiętania. Pewien nawrócony chrześcijanin tak po latach wspomina swój powrót do Boga: "Nad Polską wisiała czerwona pomroka. Coraz bardziej pienił się nurt kłamstwa. Wzbierał jazgot pustosłowia. Po krętych, śliskich ścieżkach codzienności spieszono donikąd. A w głębi majaczyła gwiazda jak krwawiąca rana. Wielu dreptało w tym żałosnym pochodzie. Sam, także schlebiając bałamutom i gawiedzi, z wolna zatracałem wiarę, skarb otrzymany na chrzcie świętym. Jak można było wyrzec się Boga? Przecież to On miłością swoją powołał do życia moje serce i obdarował duszą nieśmiertelną. Odkupił mnie na Krzyżu i przygotował szczęście wieczne. Dał mi rodziców, otoczył przyjaciółmi i wprowadził w bogate, ojczyste dziedziny. I jeszcze zdrowiem obdarzył, rozumem i wrażliwością. A ty co z życiem uczyniłeś, niewdzięczny, marnotrawny synu? - dręczyła zgryzota. Z pomocą przyszła Matka Boża. Weszła w kopii Jasnogórskiej Ikony do naszego domu. Wpatrując się w cudowną twarz Maryi widziałem ślady cięć zadanych obliczu Częstochowskiej Pani. Czyżbym winien był tych zabliźnionych ran? Wysłuchała mnie Bogurodzica. A potem już w kościele, przed Najświętszym Sakramentem do reszty skruszało moje sumienie. Tak więc znów po ćwierćwieczu klęknąłem przed spowiednikiem u kratek konfesjonału. Zaczynał się wtedy Wielki Post".

Niby nie ma nic nadzwyczajnego w przytoczonych życiowych epizodach. Przecież ciągle marnotrawni wracają do Ojca, a w wielu pojednaniach z Bogiem Najświętsza Matka pośredniczy. Oby teraz znowu wielkopostny okres obfitował w nowe, szczęśliwe powroty do Boga.