Według starej, sięgającej czasów apostolskich tradycji, nieopodal dzisiejszej Bazyliki św. Pawła za Murami doszło do ostatniego spotkania Piotra i Pawła przed ich męczeńską śmiercią. W tym miejscu uścisnęli się nawzajem i jeden drugiego pobłogosławił. Na głównym portalu tej wspaniałej bazyliki są przedstawieni w scenach ukazujących ich męczeństwo. Choć obdarzeni różnymi charyzmatami, służyli jednej sprawie - budowaniu Kościoła Chrystusowego. W Rzymie więź łącząca misję obu Apostołów już od początku rozwoju chrześcijaństwa nabrała szczególnego znaczenia. W tym miejscu warto przywołać tekst z Godziny Czytań, jaki Kościół proponuje do medytacji: „W jednym i tym samym dniu czcimy męczeństwo dwóch Apostołów. Oni także stanowili jedno. Chociaż cierpieli w różnych dniach, stanowili jedno. Piotr wyruszył pierwszy. Za nim podążył Paweł. Obchodzimy dziś uroczystość Apostołów uświęconą ich własną krwią” (z Mowy 295 św. Augustyna). Mówiąc o wielkości Rzymu, św. Jan Chryzostom w Komentarzu do Listu do Rzymian napisał: „Nawet niebo rozpromienione słońcem nie jest tak wspaniałe jak miasto Rzym, z którego na cały świat rozchodzi się blask tych rozpalonych pochodni (Piotra i Pawła)”.

Tu es Petrus et super hanc petram ædificabo Ecclesiam meam… (Mt 16, 18)

Kim jest ten, któremu Chrystus powierzył władzę nad swoim Kościołem? Był rybakiem zajmującym się połowem ryb na Jeziorze Galilejskim. To także wierzący i przestrzegający przepisów Żyd. Ewangelie przedstawiają Szymona jako człowieka zdecydowanego i impulsywnego. Był jednym z pierwszych uczniów Jezusa. Dzięki Ewangeliom udaje nam się zobaczyć drogę rozwoju wiary Kefasa. Punktem wyjścia jest moment jego powołania. Można powiedzieć, że wszystko zaczęło się w łodzi Piotra - prowizorycznej katedrze, z której Jezus przemawiał do tłumów. Na wodach Genezaret Nauczyciel wypowiedział do niego słowa: „Wypłyń na głębię!” (Łk 5, 4). Oto moment przyjęcia powołania do wspaniałej przygody z Jezusem. To także początek misji.
Szymon jest z Jezusem we wszystkich ważniejszych momentach Jego publicznej działalności. Razem z Jezusem i dwoma innymi Apostołami wstępuje na Tabor, gdzie jest świadkiem Przemienienia. W imieniu Apostołów na zadane im przez Chrystusa pytanie: „A wy za kogo Mnie uważacie?”, odpowiada: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego” (Mt 16, 15-16). W następstwie tej odpowiedzi Jezus zapowiedział mu: „Ty jesteś Piotr [czyli Opoka] i na tej opoce zbuduję Kościół mój” (Mt 16, 18). Wymownym momentem z życia Piotra było wydarzenie z Wieczernika. Jemu pierwszemu Chrystus umywa nogi.
W wydarzeniach paschalnych dostrzegamy również tę szczególną pozycję Piotra. Owego pierwszego dnia „nowego stworzenia” (jak napisał kard. Schönborn) biegnie z Janem „na miejsce, gdzie Go położono”. Umiłowany uczeń ustępuje mu pierwszeństwa przed wejściem do grobu. Właśnie Piotr, pierwszy z Apostołów, będzie świadkiem ukazania się Zmartwychwstałego. Przejmujące było także wydarzenie poranka, kiedy Chrystus powierzył Piotrowi misję pasterza Kościoła, mimo że on - Skała - jeszcze niedawno zaparł się Zbawiciela (por. J 21, 15-19).
Po Zesłaniu Ducha Świętego Piotr swoim życiem, nie zważając na trudności, świadczył z całą mocą o Chrystusie. W Jego imię dokonywał cudów, wskrzeszał umarłych, nauczał i chrzcił ludzi. Przekazywał wiarę i wskazywał drogę, którą należy iść do zbawienia. Wytrwał do końca przy Chrystusie. Potwierdził swoje oddanie Mistrzowi w dniu męczeńskiej śmierci. Tradycja mówi, że Piotr został ukrzyżowany głową w dół w cyrku Gajusa i Nerona. Możemy być pewni, używając słów jego Listu, że ucieszył się „radością niewymowną i pełną chwały”, gdy w niebie zobaczył Tego, który powiedział mu: „Pójdź za Mną”.

Caritas Christi urget nos… (2 Kor 5, 14)

Historycy sytuują narodziny Pawła między 7 a 10 r. po Chrystusie. Pochodził z Tarsu. Uczył się prawa Mojżeszowego w Jerozolimie. Znał również trudne rzemiosło wyrobu namiotów. Był gorliwym Żydem, prześladującym wyznawców Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego, ale tylko do czasu. Pod Damaszkiem, jak sam później zapisał, został „zdobyty przez Chrystusa” (Flp 3,12). Z gorliwego prześladowcy stał się jeszcze gorliwszym apostołem. Nauczał w różnych częściach Azji Mniejszej i Europy. Przez liczne podróże misyjne zdobywał dla Chrystusa nowych wyznawców i zakładał Kościoły. W swoich listach nauczał, że dzięki usprawiedliwieniu przez Chrystusa ludzie stają się dziećmi Bożymi. Przypominał, że Duch Święty pomaga nam modlić się i rozlewa w naszych sercach miłość. Paweł bez wahania i konsekwentnie poszedł za Jezusem, przynaglany Jego miłością. Dla Niego żył, pracował i cierpiał. Poza murami Rzymu oddał swoje życie, ścięty mieczem.
28 czerwca rozpoczyna się Rok św. Pawła, upamiętniający 2000-lecie narodzin Apostoła Narodów.

Bazylika watykańska i Bazylika św. Pawła za Murami

W centralnym punkcie watykańskiej bazyliki, na skrzyżowaniu transeptu z nawą główną, wznosi się papieski ołtarz, pod nim - Konfesja św. Piotra. Prowadzone w tym miejscu wykopaliska (scali) doprowadziły do odkrycia, że znalezione w niewielkiej wnęce w Czerwonym Murze kości są według wszelkiego prawdopodobieństwa szczątkami Apostoła Piotra. To zdaje się namacalnie potwierdzać prawdziwość katolickiej wiary: „Scali i obelisk - szczątki Piotra i ostatnia rzecz, jaką Piotr mógł widzieć w tym życiu - stawiają nas wobec historycznej namacalności, surowego realizmu wiary katolickiej” - stwierdził w „Listach do młodego katolika” George Weigel.
Basilica Papale di San Paulo fuori le Mura. W jej prastarych murach znajduje się grób św. Pawła. Trzy lata temu naukowcy z Muzeów Watykańskich odkryli sarkofag z dziewiczego marmuru, w którym według tradycji i zgodnej opinii ekspertów znajdują się szczątki Apostoła Narodów.
Chwała wam, Apostołowie! Cały Kościół was wysławia!