Kasy Chorych, których likwidację zapowiedział właśnie nowy minister zdrowia, miały być etapem pośrednim w reformie lecznictwa. W założeniach tej reformy, obok państwowych kas chorych, miały powstać także prywatne kasy chorych i to obywatel miał decydować, do których kas trafiałaby jego "składka zdrowotna", czyli comiesięczny podatek ( 7,5%). Jednak AWS, UW i SLD zgodnie zdecydowały, że prywatne kasy chorych nie powstaną, a to pod pretekstem, zaiste dziwacznym i niewiarygodnym, że gros ubezpieczonych przeniesie swą składkę do kas prywatnych... Prawdziwego powodu można się domyślać: pazerna biurokracja służby zdrowia przestraszyła się, że straci pieniądze, z których obficie korzysta w sytuacji państwowego przymusu leczniczego. To w interesie tej właśnie biurokracji państwowej, zawiadującej tak poprzednim systemem, jak państwowymi kasami chorych - zablokowano tworzenie prywatnych kas chorych.

Wydawałoby się zatem, że nowy rząd, chcąc kontynuować pożądane zmiany w lecznictwie, powinien przywrócić prywatne kasy chorych. Zamiast tego logicznego kroku - nowy minister przywraca... ale status quo ante, czyli sprzed reformy: socjalistyczny, PRL-owski model służby zdrowia. Ten właśnie, który budził tyle niezadowolenia, że postanowiono wreszcie jakoś reformować to państwowe lecznictwo. I tak koło zamyka się: powróciliśmy do PRL-u. Przy okazji tego nawrotu nowy minister zdrowia rezerwuje sobie prawo obsady najważniejszych posad...

Tymczasem sprawa zatrzymania przez UOP, a następnie odwołania prezesa Orlenu budzi uzasadnione obawy, że rozpoczyna się także kadrowa czystka i państwowej administracji gospodarczej, i to przy użyciu metod bezpieczniackich. Fakt, że członkowie sejmowej komisji ds. służb specjalnych będący zarazem członkami SLD uniemożliwili pełne wyjaśnienie powodów ingerencji UOP, nasuwa jak najgorsze skojarzenia z minionym okresem i instrumentalnym wykorzystywaniem służb specjalnych w celach dalekich od ochrony i interesów państwa, bliskich interesom jednej tylko partii.

Fakt, że model naszej dzisiejszej demokracji umożliwia zarówno biurokratyczne igranie ze zdrowiem obywateli, jak i skandaliczne dwuznaczności związane z funkcjonowaniem służb specjalnych, skłania do refleksji. Czy sam ten model, w swym obecnym kształcie, nie jest już archaizmem?