Okres Wielkiego Postu przypomina nam zbawcze dzieło Chrystusa, dokonane na Kalwarii. Głównym powodem, dla którego Zbawiciel przyjął mękę i śmierć na krzyżu było zadośćuczynienie Ojcu za grzechy ludzkości. Grzech jest więc bezpośrednim sprawcą krzyżowej ofiary Chrystusa. Z uwagi na to warto zapytać: czym jest grzech? Czy jednak jest to zasadne pytanie?

Nie tylko jest ono potrzebne, ale i ważne, tym bardziej, że ludzie zbyt mało zastanawiają się nad problemem grzechu. Nie ma bowiem nic częstszego nad grzech i nic tak nieznanego i lekceważonego. Świat szydzi z samej nazwy "grzech", nie chcąc nawet słuchać o nim; co gorsza, ci którzy grzech znają i się nim brzydzą mają słabe o nim wyobrażenie. Dodać tu trzeba jednak, że od poznania, a następnie od unikania grzechu zależy chwała Boża i szczęście człowieka.

Skoro tak, to trzeba wyjaśnić na czym polega istota grzechu.

Grzech, mówiąc najogólniej, jest przestąpieniem prawa Bożego, czy to przez złą myśl, złą żądzę, złe słowo, zły czyn, czy też przez zaniedbanie dobrego uczynku, do którego jesteśmy zobowiązani. Grzech śmiertelny jest rozmyślnym i dobrowolnym przekroczeniem prawa Bożego w rzeczy ważnej. Grzech jest więc podeptaniem woli Bożej, jest buntem wypowiedzianym Bogu, odrzuceniem Boga oraz wzgardą wyrządzoną Bogu; słowem jest obrazą Boga i to obrazą tak wielką, że dla zgładzenia grzechu potrzeba było aż Krwi Syna Bożego.

Niewątpliwie bardzo trudno jest tak do końca wyjaśnić tajemnicę grzechu. On dotyka nie tylko Boga, ale też niszczy człowieka. Jego negatywne skutki można dostrzec w życiu wielu ludzi, np. alkoholizm niszczy tego, kto tej słabości ulega i unieszczęśliwia jego bliskich. Smutne konsekwencje ma zapewne każdy ciężki grzech, popełniany przez człowieka.

Grzech śmiertelny jest największym i jedynym złem duszy. On czyni ją nieszczęśliwą, bo jej wydziera Boga, zakłóca jej spokój, zaprawia goryczą wszelką pociechę, zatruwa wszelkie błogosławieństwo; słowem, pokrywa życie człowieka smutkiem i czyni je bezsensownym. Wszelkie przyjemności, czy chwile szczęścia, których człowiek upatruje w grzechu, są tylko złudą, podobną do sieci pajęczej, którą prędzej czy później wyrzuty sumienia rozedrą i puszczą na pastwę wichrów. Grzesznika, choćby nawet do końca życia potrafił zwalczać wyrzuty sumienia, usypiać jego głos, czeka straszne przebudzenie. Grzech niszczy człowieka, gdyż obdziera jego duszę ze skarbów, łaski i błogosławieństwa Bożego.

Grzech niejako kopie przepaść pod duszą, grzesznik zaś stoi na kruchej desce nad tą przepaścią; biada mu gdy miłosierdzie Boże nie poda mu ręki i nie sprowadzi go na brzeg bezpieczny, bo wtenczas łamie się deska, to jest kończy się życie, a grzesznik wpada w przepaść piekła. Straszne są więc skutki grzechu.

Grzech jest więc wielkim nieszczęściem człowieka. Co gorsza wielu nie zdaje sobie sprawy z ogromu niebezpieczeństwa z nim związanego. Nie wolno go oczywiście lekceważyć, ani zbytnio ufać własnym siłom. W walce z grzechem trzeba zwrócić się też o pomoc do Boga. Najważniejszą jednak w niej rolę odgrywa sam człowiek. Co winien zrobić, aby ustrzec się grzechu śmiertelnego?

Grzechem śmiertelnym winien się brzydzić, gdyż jest on odrażającym złem. Dalej, winien się go lękać i unikać oraz podjąć mocne postanowienie walki z wszelką nawet najmniejszą słabością. Pomocna w walce z grzechem jest też z jednej strony świadomość własnej słabości, która nakazuje unikać okazji do grzechu, a z drugiej wzgląd na obecność i miłość Boga, który pomaga odpierać pokusy i spieszy z pomocą w potrzebie.

Jesteśmy jednak tylko ludźmi i niekiedy słabość zwycięża nawet głęboko wierzących i bardzo gorliwych katolików. Jak w takim przypadku należy się zachować?

Jeśli ktoś popadnie w grzech, nie wolno mu brnąć dalej i rozpaczać, ale z pokornym żalem winien zwrócić się do Boga o przebaczenie. Bóg bowiem nie chce śmierci grzesznika, ale go cierpliwie znosi, szuka i przyjmuje z miłością. Należy więc pamiętać, o tym, że każdy kto szczerze żałuje za swój grzech, znajdzie pomoc i ratunek w Jezusie Chrystusie, Zbawicielu i Lekarzu dusz. On w sakramencie pokuty gładzi ludzkie grzechy, wraca duszy życie, leczy jej rany i umacnia słabość. Pokładajmy więc ufność w miłosierdziu Bożym.