W uroczystościach wzięły udział siostry Karmelitankami Dzieciątka Jezus, rodzina Matki Teresy Kierocińskiej oraz członkowie Stowarzyszenia „Razem możemy więcej” noszącego jej imię.

Eucharystii przewodniczył bp senior Antoni Długosz w koncelebrze ks. Janusza Parkitnego i ks. seniora Mariana Stochniałka.

– Powołana do świętości i świadczenia o Chrystusie została także Janina. Jak sama przyznała: „Tu, u stóp Matki Bożej (przy obrazie Matki Bożej Pocieszenia w augustiańskim kościele Bożego Ciała – przyp. red. Z.B.) powstało moje powołanie do klasztoru. Ona to sprawiła, że jestem zakonnicą. Matka Boża była dla mnie powierniczką, Ona znała wszystkie moje strapienia” – powiedział w homilii bp Długosz.

– Janina posłuszna woli ojca prosiła: „Nie zniewalajcie mnie. Postanowiłam poświęcić się Bogu. Choćby krótko przed śmiercią chcę wstąpić do klasztoru”. Upragnione matczyne błogosławieństwo (ojciec zmarł 17 maja 1921 r.) i zgodę na wstąpienie do klasztoru otrzymała w maju tego samego roku – kontynuował biskup.

W grudniu 1921 r. powstało Zgromadzenie Karmelitanek Dzieciątka Jezus, a Janina, będąca w tym czasie u krakowskich albertynek, dostała propozycję od o. Anzelma Gądka, by tym nowym zgromadzeniem kierować. Zgodziła się podjąć dzieła i pracę, o której nie miała pojęcia. Miała jednak ducha, który się nie załamuje. Dopiero po latach powiedziała, że chciała być tylko karmelitanką w klauzurze.

Siostry zostały skierowane do Sosnowca. Zamieszkały w drewnianych barakach przy kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa. Miejsce to stało się kolebką nowego życia – ubóstwa, ofiary, pracy dla Boga i dusz. Janina od tej pory nazywana „Matką” uczyła się heroicznej cierpliwości i pokory. Nie załamały jej piętrzące się trudności.

Następnie rozpoczęła z siostrami życie na własną rękę. Zgromadzenie pozostało w Sosnowcu bez środków materialnych, bez domu i bez pomocy. Cztery kolejne lata to czas tułaczki i kilkukrotna zmiana miejsca zamieszkania. Tułaczka sióstr zakończyła się we wrześniu 1925 r., kiedy zamieszkały w zakupionym za pożyczone pieniądze w domu przy ulicy Wiejskiej 25. Tu Matka Teresa założyła ochronkę dla najbiedniejszych dzieci i przedszkole. Rozpoczęła budowę domu dziecka. Otworzyła pracownię hafciarską dla dziewcząt, które pragnęła wychować na dobre matki i gdzie w czasie II wojny światowej ratowała żydowskie dzieci, organizowała tajne komplety dla dzieci szkolnych i rozpowszechniła kult Najświętszego Oblicza Chrystusa.

Jak pisał o. Gądek, matce Teresie od momentu rozpoczęcia życia zakonnego aż do śmierci towarzyszył Chrystusowy krzyż. Jej odpowiedzią na doświadczenia i krzyże była postawa uległości: „Taka jest wola Boża, musimy ja uwielbiać i za nią najlepszemu Ojcu składać dzięki”. Siostry pouczała, by miały na uwadze tylko chwałę Boga i Jego miłość: „Dla Niego wszystko znośmy, jako z ręki Boga wszystko przyjmujmy. Poddajmy się pod Jego całkowite kierownictwo, nie stawiajmy Mu żadnych przeszkód”.

Matka Teresa była człowiekiem całkowitego zawierzenia Bogu. Gdy odczytała wolę Bożą, nie cofała się przed jej spełnieniem, bez względu na cenę, którą musiała zapłacić. Miłość Boża pozbawiała ją lęku. Im więcej miała trudności, tym więcej się modliła. Cierpienia i upokorzenia umacniały ją, czyniąc jednocześnie wrażliwą na ludzką nędzę. Zyskała sobie dzięki tej postawie miano „Matki Zagłębia”.

Na zakończenie bp Długosz pogratulował karmelitankom wytrwałości w wypełnianiu duchowego testamentu współzałożycielki i życzył im w imieniu abp. Wacława Depo spełnienia marzenia o jej beatyfikacji.