Nabożeństwo Drogi Krzyżowej w okresie Wielkiego Postu jest sprawowane praktycznie w każdym kościele. Nie istnieje też żaden kościół, na którego ścianach nie byłoby umieszczonych 14 stacji przedstawiających Mękę Jezusa Chrystusa. To właśnie Droga Krzyżowa upamiętnia ostatnie wydarzenia z ziemskiego życia naszego Pana, a dokładnie Jego przejście z pretorium Piłata w Jerozolimie (mógł to być także pałac Heroda lub zamek Antonia), przez miasto, na wzniesienie o nazwie Golgota ( Gulgulta, Calvaria - Czaszka), ukrzyżowanie, śmierć i złożenie do grobu.

Spośród dzisiejszych 14 stacji, 9 ma swoje oparcie w Nowym Testamencie. Są to: skazanie na śmierć przez Piłata (I), włożenie na ramiona krzyża, a raczej jego poprzecznej belki - patibulum (II), pomoc Szymona z Cyreny (V), rozmowa z niewiastami (VIII), obnażenie z szat, z wyjątkiem przepaski biodrowej (X), ukrzyżowanie (XI), śmierć ( XII), zdjęcie z krzyża (XIII) i złożenie do grobu (XIV). Pozostałe stacje są wywnioskowane z tekstów biblijnych (IV - spotkanie z Matką), bądź oparte na przekazach pozabiblijnych (trzy upadki - III, VII, IX; spotkanie z Weroniką - VI).

Wzrost znaczenia Drogi Krzyżowej wiązał się z ruchem pielgrzymkowym. Chrześcijanie, przybywając do Ziemi Świętej nawiedzali miejsca związane z życiem Zbawiciela, a zwłaszcza z Jego Męką i Śmiercią ( Ogród Oliwny, pretorium, Golgota, Grób). Niejednokrotnie starali się przebyć tę samą drogę, którą mógł podążać Mesjasz prowadzony na ukrzyżowanie. Syryjski apokryf De transitu Mariae z V w. wspomina, że nawet Matka Boża nawiedzała te święte dla chrześcijan miejsca. W VIII w. istniały już procesje z Ogrodu Oliwnego do pretorium i na Golgotę. Podobnego ducha były też procesje łacinników wewnątrz bazyliki Grobu Pańskiego, podczas których rozważano Mękę Pana. Na przełomie XII i XIII w. nastąpił etap wyodrębniania konkretnych miejsc związanych z cierpieniem Chrystusa. Dominikanin Ricoldo z Montecroce ( XIII w.) wymienia niektóre te miejsca (pałac Heroda, pretorium Piłata, Lithostrotos, Golgota, Grób) oraz konkretne zdarzenia (spotkanie z Matką, pomoc Cyrenejczyka, płacz niewiast). W połowie XIV w. franciszkanie ustalili już określony porządek modlitewnego nawiedzania tych miejsc. Owe kroczenie drogą męczonego Zbawiciela stało się bardzo szybko nieodzownym elementem pielgrzymowania do Ziemi Świętej.

Tymczasem w Kościele powszechnym pobożność pasyjna zaczęła kształtować się pod wpływem tradycji jerozolimskiej od XI w. I tak, w Niemczech czy Niderlandach pojawiły się nabożeństwa do upadków Chrystusa, czy nabożeństwa do dróg (przejść) przebytych przez Niego w wielkiej męce. Na ogół dróg tych było od 75 do 15, podczas gdy samych upadków mogło być nawet i 32. Jednak najbardziej rozpowszechnionym nabożeństwem pasyjnym w Europie średniowiecznej było nabożeństwo do stacji (miejsc szczególnych cierpień Zbawiciela). Liczba tych stacji z reguły też była różna, dla przykładu 7 było w Niemczech, Austrii, na Węgrzech, a 18 we Francji. Najstarsza wersja nabożeństwa stacyjnego obejmująca 12 stacji pochodzi z terenów dzisiejszej Belgii ( XV w.).

Współcześnie znana nam wersja 14-stacyjnej Drogi Krzyżowej ukształtowała się ostatecznie w XVII w. (Ch. van Adrichem). Do jej upowszechnienia niewątpliwie przyczyniły się nadawane przez Stolicę Apostolską odpusty (począwszy od Innocentego XI), a także działalność franciszkanów, którzy jako pierwsi erygowali w kościołach stacje Drogi Krzyżowej i odprawiali tam nabożeństwa pasyjne. W Polsce pobożność stacyjna istniała w XVI w. (nabożeństwa do VI, X, XV, lub XVI stacji), zaś Droga Krzyżowa z czternastoma stacjami pojawiła się za sprawą bernardynów w wieku XVIII.

Według konstytucji Indulgentiarum doctrina (z 1967 r.) papieża Pawła VI do istoty Drogi Krzyżowej należy rozważanie Męki Pańskiej przy czternastu erygowanych stacjach oraz możliwość uzyskania raz dziennie odpustu zupełnego za jej odprawienie.