Chrześcijaństwo i kapłaństwo to nie idee religijne, ale odniesienie do konkretnej osoby Jezusa Chrystusa” - mówił w wykładzie inaugurującym Tydzień Eklezjologiczny ks. dr hab. K. Pek MIC. Tłumacząc miejsce powołania kapłańskiego w powołaniu chrześcijańskim, przypominał, że jedynym i prawdziwym kapłanem jest Jezus Chrystus, a wiernym dana została łaska uczestnictwa w Jego kapłaństwie: na mocy chrztu, życia wiarą, nadzieją i miłością wg Ducha (kapłaństwo wspólne) oraz na mocy święceń (kapłaństwo urzędowe). Przywołując nauczanie Jana Pawła II, prelegent podkreślał, że łaską jest zarówno kapłaństwo służebne, jak i wspólne, gdyż obydwa wynikają z powołania. I chociaż to właśnie „kapłaństwo urzędowe jest jednym ze środków, przez które Chrystus nieustannie buduje i prowadzi Kościół”, prezbiterzy, uczestnicząc w kapłaństwie uzyskanym na mocy święceń, mają także trwać w kapłaństwie wspólnym wiernych. Podkreślał to m.in. Jan Paweł II mówiąc do kapłanów: „jesteśmy nie tylko szafarzami, ale przede wszystkim członkami jednego ludu zbawionych” oraz św. Augustyn: „choć lękam się tego, kim jestem dla was, pociesza mnie to, kim jestem z wami. Dla was jestem biskupem, z wami chrześcijaninem. Tamto jest imieniem przyjętego obowiązku, to zaś imieniem łaski”.
Prezbiterzy porównywani do kruchych naczyń są „narażeni na łatwe stłuczenie niezależnie od poziomu śliskości teologicznych ślizgawek”. Podkreślał to abp J. Życiński zwracając uwagę na kontekst współczesnych faktów kulturowych, m.in. pogardę dla człowieka, agresję, przemiany związane z inwazją prymitywizmu w mediach oraz zwycięstwo internetu równającego wiadomości do poziomu tabloidów. W kontekście współczesnych wyzwań, prelegenci (ks. dr M. Cholewa, ks. dr S. Pawłowski SAC, o. dr K. Trojan SJ) podjęli także zagadnienia celibatu, niewyświęcania kobiet oraz konieczności kierownictwa duchowego w życiu osobistym każdego prezbitera. Rozważania nt. tożsamości kapłaństwa, dopełnione wykładami ks. dr hab. S. Haręzgi i ks. dr. A. Nadbrzeżnego, zwieńczył koncert z utworami F. Chopina oraz poezja kapłanów: ks. prof. J. Walkusza oraz ks. prof. A. Wierzbickiego.
Wiele wątpliwości dotyczących dojrzałości i służby kapłana prelegenci wyjaśnili w kolejnych dniach sympozjum. Wśród poruszanych kwestii wybrzmiały m.in. dotyczące korelacji kapłana i liturgii (ks. dr M. Głowacki), relacji prezbitera z laikatem (dr hab. T. Paszkowska), a także społecznego zaangażowania kapłanów (mgr M. Chlebica), pracy wśród rodzin i małżeństw (ks. dr G. Trąbka) oraz w nowej ewangelizacji (mgr lic. A. Samolej). Szczególnie dobitnie wybrzmiały jednak pytania o kryzys tożsamości kapłańskiej, potraktowane przez A. Jędrzejasa jako moment przełomowy w posłudze prezbitera, a także panel z przedstawicielami Szkoły Formacji Duchowej w Lublinie, którzy mówili m.in. o dojrzałości kapłana: psychicznej (ks. dr W. Błaszczak SAC), duchowej (ks. dr J. Miczyński) i apostolskiej (ks. dr R. Muszyński). Dopełnieniem całości był wykład o. prof. dr hab. S. C. Napiórkowskiego OFMConv dotyczący testamentu Jana Pawła II dla kapłanów w Polsce oraz modlitwa środowiska akademickiego za kapłanów z rozważaniami J. M. Vianney’a, jaka odbyła się w Kościele Akademickim KUL. „Kapłańskie posługiwanie służy identyfikacji z Jezusem i z tego kapłan powinien się najbardziej cieszyć. To czyni kapłana współuczestnikiem miłości Chrystusa do Kościoła” - mówił ks. dr hab. S. Haręzga. Choć słowa te wybrzmiały na początku sympozjum, mogą stanowić jego doskonałą pointę.