Od Melchizedeka do Jezusa - Arcykapłana. Biblia o kapłaństwie” - to hasło Wiosennych Dni Biblijnych, jakie zostały zorganizowane w KUL w dniach 24-25 marca przez Instytut Nauk Biblijnych KUL oraz Dzieło Biblijne Archidiecezji Lubelskiej. W sesji uczestniczył m.in. bp Mieczysław Cisło.
W czasie sesji wykładowych można było dowiedzieć się, w jaki sposób urząd kapłański formował się przed wiekami. W Egipcie, Mezopotamii czy Syrii powiązanie funkcji władcy i kapłana we wczesnych wiekach było oczywiste. Również Dawid pełnił obowiązki kapłana. „Wśród znaków liturgicznych Starego Przymierza można wymienić obrzezanie, namaszczenie i konsekrowanie królów oraz kapłanów, wkładanie rąk, ofiary, a przede wszystkim Paschę. Kościół widzi w tych znakach zapowiedź sakramentów Nowego Przymierza” (KKK nr 1150). I dalej: „Celebracja sakramentalna składa się ze znaków i symboli. Według boskiej pedagogii zbawienia, ich znaczenie ma swoje korzenie w dziele stworzenia i w kulturze ludzkiej, ukonkretnia się w wydarzeniach Starego Przymierza, a w pełni objawia w Osobie i dziele Chrystusa”. Św. Paweł głosił, że nie ma zbawienia poza Chrystusem. Chrześcijanin powołany jest do głoszenia Ewangelii z wiarą i ukierunkowania życia na Jezusa, co niesie w perspektywie wywyższenie w Jego chwale. Już najstarsze źródła patrystyczne piszą o Jezusie: „Syn Ojcowski, Myśl Boża, Myśl Ojca, Brama wiodąca do Ojca”. Stwarzanie, odkupienie i działanie Ducha Świętego w Kościele dokonuje się poprzez Syna, który jest bliski Ojcu i przez którego „wszystko się stało”. Mesjasz sprawia, że instytucje kultu Starego Testamentu wypełniają się w kulcie Nowego Przymierza. Jezus zapowiadał swoją śmierć jako ofiarę, która kładzie kres materialnemu, staremu kultowi ofiarniczemu. Sens Jego Paschy, która jest równocześnie wydarzeniem historycznym, ujawnia się w tym, że człowiek zanurzony w śmierci Jezusa umiera dla grzechu i zostaje wywyższony dzięki Jego zmartwychwstaniu.
Jak zauważył ks. prof. Henryk Witczyk, sesja podjęła zadanie refleksji nad tajemnicą daru kapłaństwa w świetle Pisma Świętego. Zarysowało się kilka prawd: kapłaństwo jest darem Boga i tajemnicą, kapłan podejmuje posługę, która umacnia więź miedzy Bogiem, a ludem. Chrystus - Kapłan jest Pośrednikiem i składającym Ofiarę. Staje się Pośrednikiem dzięki Ofierze, a od jakości Ofiary, przemieniającej człowieka w zdolnego do życia w Bogu, zależy jakość Jego kapłaństwa. W sakramencie kapłaństwa kapłan staje się alter Chistus - podejmuje się być dla świata, który poszukuje zbawienia. Bowiem, jak pisze w liście do kapłanów na Wielki Czwartek 2010 bp Stanisław Budzik: „Tylko kapłani niosący w swoim życiu świętość Boga są w stanie wyprowadzić ludzkie społeczności ze śmiertelnej zapaści grzechu i uświęcić życie religijne, polityczne, gospodarcze, kulturalne, rodzinne i osobiste wiernych”.