Przybliżamy się coraz bardziej do świąt Paschalnych. Dzisiejsza liturgia podejmuje temat śmierci i powrotu do życia. Widzimy z jednej strony człowieka, z całą jego małością i nędzą, wyrażającą się w niewoli, cierpieniu i śmierci. Z drugiej strony widzimy wszechmocnego i dobrego Boga, który podaje zbawczą rękę człowiekowi. Zatem człowiek na ziemi nie zbawia się sam. Ograniczony człowiek potrzebuje nieograniczonego Boga. Można mówić o śmierci Boga w człowieku, można mówić o uśmierceniu życia Bożego, nadprzyrodzonego w człowieku. O ile życie biologiczne w człowieku gaśnie samoczynnie w miarę upływu lat albo też może być zabrane wcześniej przez zabójstwo, nieszczęśliwy wypadek, o tyle niszczycielem życia Bożego w człowieku jest sam człowiek.
Byli i są na ziemi ludzie, którzy zabili życie Boże w sobie. Używając słów św. Pawła, możemy powiedzieć, że są ludzie, którzy żyją tylko według ciała, a nie według ducha. Ducha Bożego wypędzili ze swego wnętrza. Trwają w śmierci duchowej i postępują nie według zasad Ewangelii, ale według filozofii życia tego świata. O które życie ludzie bardziej dbają? Wiesz dobrze - o biologiczne. Nie jest to zresztą nic złego. Bóg polecił bowiem o nie dbać. Jest przecież piąte przykazanie, które broni życia. Zauważmy, że na początku Dekalogu pierwsze trzy przykazania wzywają nas do dbania o życie duchowe, o życie Boże w nas. Ono musi być bardzo ważne, skoro Bóg troskę o nie umieścił na pierwszym miejscu. Kto tego nie respektuje i Boga sobie lekceważy, kto staje się nieprzyjacielem Boga, ten staje się często także nieprzyjacielem człowieka.
Przez XX wiek przewinęły się dwie potężne ideologie: totalitarystyczna i liberalistyczna. Filozof niemiecki Fryderyk Nietzsche rzucił hasło: „Bogowie umarli, niech żyje nadczłowiek”. A jeden z twórców hitlerowskiej organizacji wołał: „Dusze nasze zapisujemy diabłu, miłość niemieckim dziewczętom, a życie Adolfowi Hitlerowi”. I rzucono hasło: „Precz z Bogiem, precz z Chrystusem, precz z Kościołem, precz z papieżem, precz z Rzymem”. Do czapki przypięto trupią czaszkę. Ramię ozdobiono znakiem połamanego krzyża i ruszono na podbój świata, na niszczenie życia. Tę samą strategię obrano w komunistycznym, czerwonym odłamie totalitaryzmu. Tak postępowali ludzie, którzy zabili Boga w swoim sercu, którzy życie religijne, duchowe złożyli do grobu. Kto przekreśla i depcze Boga, ten zwykle dochodzi do przekreślenia i deptania człowieka.
„Tylko Bóg może nas uratować” - wołał filozof niemiecki Martin Heidegger. Chrystus chce ci pomóc. Nie mów: ze mną nie jest tak źle. Niech się inni nawracają: ateiści, złodzieje, bandyci, kłamcy. Tak, owszem, ale ty też potrzebujesz nawrócenia i zmartwychwstania do życia w przyjaźni z Bogiem. Kiedyś, gdy już minie dla ciebie ten świat, Chrystus stanie nad twoim grobem, na którym ludzie postawią krzyż. Przyjdzie i wezwie cię do nowego życia. Zanim to jednak nastąpi, Chrystus już teraz, już dzisiaj, chce cię wyprowadzić z grobu twej małości i ograniczoności. Może życie Boże zżera w tobie jakaś choroba, może ukryłeś je w grobie twego serca. Schowałeś może także do grobu swoją miłość, wrażliwość, prawdę. Oto Chrystus jest przed tobą. On chce ci udzielić swego ducha, abyś ożył, abyś zmartwychwstał do uśmierconego przez grzech życia Bożego.

Oprac. ks. Łukasz Ziemski