Pierwsza Msza na stadionie odbyła się kilka dni po śmierci Jana Pawła II, dokładnie 7 kwietnia 2005 r. Od tamtej pory co roku na stadionie przy ul. Ratuszowej spotykają się na wspólnej modlitwie mieszkańcy Wałbrzycha i okolic. To przedsięwzięcie wyróżnia to miasto w diecezji świdnickiej, na Dolnym Śląsku, a być może w całej Polsce. Od ubiegłego roku wałbrzyskie zgromadzenie modlitewne transmituje Radio Maryja i Telewizja Trwam. Dzięki temu w tej szczególnej modlitwie mogą uczestniczyć Polacy w kraju i poza jego granicami. Tegoroczna Msza tradycyjnie już miała miejsce 2 kwietnia 2011 r. o godz. 17. Około 4 tys. ludzi wzięło udział w Eucharystii. Modlitwie przewodniczył bp Ignacy Dec. W koncelebrowanej Mszy św. nie zabrakło wałbrzyskiego duchowieństwa na czele z księżmi dziekanami, infułatami i proboszczem miejsca ks. Stanisławem Przeradą, który skierował słowa powitania. Wśród zebranych na stadionie wyróżniali się harcerze, wolontariusze z wałbrzyskiego hospicjum im. Jana Pawła II oraz uczniowie szkół jego imienia: Podstawowej nr 28 i Gimnazjum nr 7. Licznie zebrały się siostry zakonne, a oprawę liturgiczną zapewnił Wydział Duszpasterski Świdnickiej Kurii Biskupiej i studenci świdnickiego Seminarium. Schola Stowarzyszenia „Ludzie Jana Pawła II” odpowiadała za oprawę muzyczną. Wchodzący na stadion chętnie odwiedzali stoisko Tygodnika Katolickiego „Niedziela”. Redaktor odpowiedzialny „Niedzieli Świdnickiej” ks. Wojciech Baliński z radością wręczał publikacje wydane przez naszą redakcję. Stoisko cieszyło się dużym zainteresowaniem zarówno starszych, jak i młodzieży. Po zakończonej modlitwie przeważała opinia, że trzeba będzie znowu czekać na Mszę cały rok. Nie dziwią tęsknota i żal. Wałbrzyska modlitwa to uczta duchowa. A tegoroczna miała szczególnie radosny wymiar, przecież już wkrótce Kościół oficjalnie potwierdzi to, co już od dawna w sercach wielu brzmiało: „Santo Subito”.
W homilii bp Ignacy wskazywał na temat poruszany w Liturgii Słowa kolejnej niedzieli Wielkiego Postu. - Ostatnio tematem była woda, dzisiaj jest nim światło - zaczął czcigodny kaznodzieja. - O jakie światło chodzi? Jezus uzdrawiając ślepego od urodzenia, zadaje mu pytanie o wiarę w Syna Człowieczego. Kiedy ten pyta, kto nim jest w odpowiedzi słyszy, że Ten, który go uzdrowił. Wtedy potwierdza, że wierzy. Przejrzał, ujrzał Jezusa, uwierzył. Zobaczył w Jezusie kogoś więcej niż człowieka. Spojrzał oczami wiary, powiedział: wierzę, Panie. W ciemności dokonują się złe rzeczy, boimy się więc ciemności. Człowiek jest jedyną istotą na ziemi, która do prawdziwego osobowego życia potrzebuje wzroku ducha - przekonywał bp Ignacy. - Potrzebuje tego wzroku ducha, by widzieć Boga. Jest nam potrzebna duchowa Światłość, tą Światłością stał się sam Bóg Wcielony Jezus Chrystus, który zachęca, aby za Nim iść. Jak to jest ze wzrokiem wiary dzisiaj? Są tacy, którzy kroczą w ciemności, są i tacy, którzy zwalczają żyjących w wierze, ale są również tacy, którzy wzrok duchowy mają osłabiony. Potrzebują duchowych tabletek, aby wzrok uleczyć, by lepiej widzieć to, co Boże. Światło Ducha Świętego jest łaską Bożą, widzimy dzięki Niemu dobro i zło. Gdy to sobie uświadamiamy, czasami boimy się tego Światła, które odsłania prawdę o nas, dotyka naszego wnętrza. Tymczasem człowiek dotknięty ciemnością nie wie, po co żyje i dokąd zmierza. Człowiek popełnia zło i ucieka od Światła.
W dalszej części homilii bp Dec przypomniał najważniejsze przesłania papieskich pielgrzymek do Ojczyzny. - Trzeba bronić życia narodzonego z całą stanowczością - mówił dostojnik. Wspomniał słowa wypowiedziane przez Jana Pawła II o narodzie, który zabija własne dzieci, że jest narodem bez przyszłości. Jeszcze zanim rozpoczęła się Eucharystia, w konfesjonale specjalnie ustawionym na płycie boiska, wielu skorzystało z sakramentu pokuty i pojednania. Co miało swoje odzwierciedlenie podczas rozdzielanej Komunii św. Msza zakończyła się ok. godz. 19.30, po niej duszpasterstwo akademickie poprowadziło Drogę Krzyżową, później był wspólny śpiew oraz modlitwa i zaduma o godz. 21.37. Wałbrzych po raz siódmy zaświadczył o swojej modlitewnej pamięci o największym z rodu Polaków. Miasto pomimo przeżywanych problemów, ciągłych prób podniesienia się po upadku kopalń, wiernie trwa przy Kościele. Miasto jest silne swoimi obywatelami, prostymi, często ubogimi kowalami swojego losu. Słabe wobec przemian, które hojnie obarczyły kosztami, a skromnie szansami. Miasto jednak trwa, a lud się modli.