Ernest Bryll, poeta, pisarz i dyplomata, zainteresował się na nowo sprawą miłosierdzia Bożego po tym, gdy zobaczył, jak żywy jest kult Miłosierdzia i s. Faustyny wśród zwykłych ludzi, w Irlandii, gdzie w latach 90. ub. wieku był ambasadorem.
- Kiedyś, gdy dowiedzieli się przypadkowo, że jestem z Polski, chcieli, żebym im o tym opowiadał, bo przecież pewnie wiem najlepiej. W istocie niewiele wiedziałem. Zacząłem czytać na ten temat, także „Dzienniczek” Faustyny, który - przyznam - do łatwych lektur nie należy - przyznaje Ernest Bryll. Człowieczeństwo Boga i jego miłosierdzie, które istniały w myśli chrześcijańskiej już wcześniej, w dzisiejszych czasach, także za sprawą Faustyny, powróciły ze zdwojoną siłą. Miłosierdzie to inny sygnał niż te, które dawał nam ostatnio świat.
Dziś podkreśla, że szansa na miłosierdzie jest czymś, co do niego głęboko przemawia. - Jest to oksymoron, pozorna nielogiczność naszej wiary, że tak jak Nieskończony mógł się stać śmiertelnym, tak sprawiedliwość nie kończy się na sprawiedliwości, lecz jest wzbogacona o miłosierdzie - mówi.
Ks. prof. Stanisław Urbański, teolog duchowości, podkreśla, że Chrystus przypomniał przez s. Faustynę, że Jego miłość jest tak wielka, że każdemu jest w stanie przebaczyć, jeśli naprawdę będziemy pokutować i nawracać się do Niego. Przekaz na temat miłosierdzia Bożego dany św. Faustynie przez Chrystusa dotyczy trzech rzeczy.
- Mamy głosić miłosierdzie Boże poprzez czyny, jeżeli nie możemy przez nie, mamy głosić miłosierdzie dobrym słowem. Jeżeli i tym nie możemy, zostaje modlitwa do miłosierdzia Bożego - mówi ks. profesor. - Najczęściej wierni realizują miłosierdzie przez modlitwę. Natomiast pierwsze dwa wymiary są, niestety, zaniedbane, słabiej obecne w życiu.

Jest szansa

Z kultem Miłosierdzia Ernest Bryll spotyka się w różnych sytuacjach i miejscach, jak sądzi, nieprzypadkowo. - Miłosierdzie obecne jest w chrześcijaństwie od początku. Tak jak Bóg jest miłosierny wobec nas, tak my powinniśmy być tacy wobec innych. To oczywistość, choć często niewykonywana - zastrzega poeta. - To jednak, że ta sprawa znalazła się w centrum naszego zainteresowania, na nowo odrodzona i nagłośniona, za sprawą s. Faustyny, a potem Jana Pawła II, pokazuje, że sprawa jest o wiele szersza, niż mogłoby się wydawać. Stajemy oto przed zagadnieniem, że czysta, ludzka sprawiedliwość byłaby zbyt okrutnym sądem dla nas. Że jako ludzkość możemy liczyć na miłosierdzie, szczególnie wtedy, gdy sami to miłosierdzie innym i sobie okazujemy. I to jest chyba istota miłosierdzia Bożego.
Kto ma możliwość doświadczenia miłosierdzia Bożego? Jak sądzi ks. prof. Józef Naumowicz - grzesznik albo ten, kto ma większe poczucie grzechu. Jednak każdy z nas jest grzesznikiem, dlatego każdy może odczuć to miłosierdzie. - Miłosierdzie to przebaczenie albo obdarowanie. Często obdarowani przeżywamy przemianę, odmienia to nas, sami dzielimy się miłosierdziem. Warunek - musimy odpowiednio, dobrze, odebrać obdarowanie nas miłosierdziem - zwraca uwagę ks. prof. Naumowicz.

Na co dzień, nie od święta

Znamy przypadki odwrotne. Gdy powieściowy Jurand ze Spychowa wybaczył Zygfrydowi de Lowe, ten nie potrafił sobie z tym poradzić. Z dwóch postaci bibilijnych Piotra i Judasza, które wyparły się Chrystusa - zwraca uwagę ks. profesor - ten pierwszy potrafił otrząsnąć się, przyznać się, zapłakać i stać innym człowiekiem. Judasz doświadczył przebaczenia, ale nie potrafił go dobrze odebrać.
- Osoby, które doświadczyły przebaczenia, obdarowania, miłosierdzia, same na ogół potrafią przebaczyć, odbdarowywać i być miłosiernymi - mówi ks. prof. Naumowicz.
Jak katolik powinien przeżyć Niedzielę Miłosierdzia Bożego? - Wnosząc o dobro bliźniego i jego zbawienie, a w szczególności o dobro i zbawienie grzeszników. Jeśli nie możemy dla nich nic uczynić, np. zrobić dobrego uczynku w intencji o ich nawrócenie, powinniśmy wesprzeć ich modlitwą do miłosierdzia Bożego o ich nawrócenie i przebaczenie za dotychczasowe życie - tłumaczy ks. prof. Stanisław Urbański.
Ale - zwraca uwagę - takie zachowanie obowiązuje każdego chrześcijanina nie tylko raz w roku w Niedzielę Miłosierdzia Bożego, lecz… na co dzień. - To zadanie wypływa z naszej wiary. Miłości Boga i bliźniego jako najwyższej formy świętości chrześcijanina - mówi.

Nigdy nie zamknął drzwi

Antonina Krzysztoń, poetka, pieśniarka, nie ma wątpliwości, że miłosierdzia Bożego doświadczamy przez całe życie. - To miłosne światło Boga - tak przynajmniej ja to rozumiem - które oświetla naszą słabość. Nie dość, że oświetla, to jeszcze przyjmuje ze zrozumieniem, mimo że nam samym byłoby trudno przyjąć to, co czasem wyrabiamy w życiu - mówi Antonina Krzysztoń. - Sama też robiłam rzeczy, z którymi przez lata trudno mi było się pogodzić. A jednak miłosierdzie Boże - wiem to na pewno - pozwoliło mi na miłosierdzie w stosunku do siebie.
Bo miłosierdzie, uważa pieśniarka, trzeba zacząć od siebie, a potem można stosować je do innych. - Żeby poradzić sobie z życiem, musiałam spojrzeć na siebie z miłosierdziem - dodaje. - Sama z siebie tak nie potrafiłabym spojrzeć. Musiała to być łaska Boska. Pozwala ona nam może nie tyle wciąż zaczynać od nowa, lecz przyjąć to, co było, wyciągnąć wnioski i iść dalej.

* * *

ERNEST BRYLL
Czysta, ludzka sprawiedliwość byłaby zbyt okrutnym sądem dla nas. Możemy liczyć na miłosierdzie, szczególnie wtedy, gdy sami to miłosierdzie innym i sobie okazujemy. I to jest chyba istota miłosierdzia Bożego.
(wd)

* * *

ANTONINA KRZYSZTOŃ
Tematyka miłosierdzia była i jest obecna w twórczości Antoniny Krzysztoń. Na wydanej w ostatnich tygodniach płycie „Turkusowy stół” mówi o tym piosenka „Wyznania”, w słowach skierowanych do Pana Boga: „Ty nigdy nie zamknąłeś drzwi,/Nigdy nie powiedziałeś żegnaj./Zawsze nosiłeś w sercu swym/Teraz mi mówisz - witaj”.
(wd)