Jednym z miejsc pielgrzymkowych w diecezji łowickiej często nawiedzanym przez liczne grupy pątników, zwłaszcza w okresie letnim, jest sanktuarium Świętej Rodziny w Miedniewicach. Świątynia stała się żywym pomnikiem wiary ludu mazowieckiego, a historia kultu łaskami słynącego obrazu w pełniejszym świetle ukazuje polską religijność.

Tradycja podaje, że w 1674 r. Jakub Trojańczyk - gospodarz miedniewicki - kupił na odpuście w Studziannie koło Tomaszowa Mazowieckiego drzeworyt ludowy przedstawiający Świętą Rodzinę. Wizerunek był wykonany w 1671 r. Wieśniak umieścił go na słupie w swojej stodole i przed nim się modlił. Obecnie słup liczący 327 lat znajduje się w sanktuarium za ołtarzem głównym. Na pytanie, dlaczego obraz umieszczono w stodole a nie w budynku mieszkalnym, tradycja nie daje odpowiedzi. Dzisiaj możemy jedynie snuć refleksje i tworzyć hipotezy. Kiedy nie było w rolnictwie maszyn, starsze pokolenie te czasy dobrze pamięta, gospodarz zimą młócił zboże cepami. Być może również Trojańczyk wykonując tę pracę powiesił wizerunek na belce stodoły.

Pojawiające się zjawiska nadprzyrodzone nad zagrodą gospodarza oraz otrzymywane łaski zapoczątkowały kult obrazu. W 1676 r. komisja kościelna pod przewodnictwem biskupa poznańskiego Stefana Wierzbowskiego rozpoczęła badanie okoliczności zjawisk i prawdziwości cudów. Tego samego roku na miejscu stodoły wybudowano drewnianą kaplicę, a 10 lat później Mikołaj Grudziński - właściciel Miedniewic - postawił klasztor i sprowadził reformatorów. Fundator 1 lipca 1692 r. podjął decyzję budowy murowanego budynku klasztornego jednopiętrowego, barokowego na planie podkowy z czworobocznym dziedzińcem. Prymas Polski abp Teodor Potocki w 1737 r. położył kamień węgielny pod obecną murowaną świątynię, którą pod kierunkiem architekta Andrzeja Celnera ukończono w 1748 r., a jej konsekracji dokonał w 1755 r. bp Ignacy Komorowski. Kościół jest budowlą barokową, jednonawową.

Wizerunek Świętej Rodziny koronował w uroczystość Zesłania Ducha Świętego 7 czerwca 1767 r. bp Ignacy Krasicki. W dokumencie Miracula ad Imaginem B. V. Mariae in Ecclesia Miednievicensi (1675-1820) mamy dokładny opis uroczystości, na której pamiątkę papież Klemens XIII podarował mieszkańcom Miedniewic swój wizerunek. Obecnie dar papieski znajduje się po prawej stronie w nawie głównej. Również Ojciec Święty nadał "odpust zupełny na przeciąg 3 dni wszystkim uczestnikom uroczystości koronacyjnych" (tamże). Źródła historyczne podają, że korony za zgodą kapituły watykańskiej wykonano w Polsce. Warszawski jubiler Ignacy Brauner zrobił korony cesarskie dla Matki Bożej i Dzieciątka, a św. Józef otrzymał książęcą, gdyż nie ma zwyczaju koronowania wizerunków Świętych. Całe kosztowne przedsięwzięcie finansował król Polski Stanisław August, a "wieści koronacyjne Matki Bożej Miedniewickiej odbiły się głośnym echem po całej Polsce. Była to taka sama koronacja obrazu Matki Bożej w państwie polskim, poprzedzona kanonicznym procesem w Rzymie, jak ówczesna koronacja Matki Bożej na Jasnej Górze" (tamże) . Po uroczystościach nasilił się ruch pielgrzymkowy i Miedniewice zyskały nazwę Częstochowa Mazowiecka.

W aktach koronacyjnych, jak i powyżej wymienionym dokumencie jest mowa o kulcie Matki Bożej Miedniewickiej, czyli w czci należnej Świętej Rodzinie, którą przedstawia wizerunek, samorzutnie nastąpiło wyeksponowanie kultu Najświętszej Maryi Panny. Obecnie w modlitwach przeznaczonych do publicznego odmawiania występują wezwania: Pani Mazowsza, Matko Boża Miedniewicka, Matko Boża Świętorodzinna. W aktach miedniewickich prowadzonych w latach 1625-1825 zanotowano 423 nadzwyczajne łaski otrzymane za wstawiennictwem Pani z Częstochowy Mazowieckiej.

Po upadku powstania styczniowego na polecenie władz carskich reformaci opuścili klasztor. Na znak żałoby ołtarz główny i sześć bocznych pomalowano na kolor czarny. Arcybiskup Aleksander Krakowski 3 kwietnia 1919 r. przy kościele erygował parafię pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa Oblubieńca, a obsługę duszpasterską powierzył kapłanom diecezjalnym. W maju 1966 r. kard. Stefan Wyszyński przekazał parafię i pieczę nad sanktuarium franciszkanom konwentualnym.

W 1986 r. bracia mniejsi sprowadzili klaryski ze starosądeckiego klasztoru, jako wotum wdzięczności za kanonizację św. Maksymiliana Kolbego. Konwent sióstr jest wspólnotą klauzurową. Działalność apostolska duchowych córek św. Klary nie obejmuje duszpasterstwa, katechizacji, szkolnictwa itd., ale koncentruje się w obrębie murów klasztornych, ogarniając swym zasięgiem potrzeby, radości i smutki każdego człowieka. Posłannictwem klarysek jest trwanie na modlitwie w sercu Kościoła.

Obecnie w sanktuarium odbywają się odpusty na Zesłanie Ducha Świętego, Matki Bożej Anielskiej (2 sierpnia) oraz Narodzenia Najświętszej Maryi Panny (8 września). Najwięcej pielgrzymek z całej diecezji łowickiej, i nie tylko, przybywa na Święto Matki Bożej Anielskiej z Porcjunkuli. Uroczystości odpustowe 2 sierpnia zapoczątkowali reformaci, opierając się na tradycji franciszkańskiej.

Dzisiaj Częstochowa Mazowiecka nie dorównuje Jasnej Górze, ale przybywające grupy pątników, odbywające się uroczystości, a przede wszystkim składane podziękowania i prośby przed wizerunkiem podczas nowenny w każdy czwartek są świadectwem żywej wiary w narodzie polskim, przekazywanej z pokolenia na pokolenie.

Jeżeli pragniesz bliżej poznać charyzmat sióstr klarysek, prowadzących życie modlitwy przy sanktuarium Świętej Rodziny w Miedniewicach, to napisz lub zadzwoń: Klasztor Sióstr Klarysek, Miedniewice 90, 96-315 Wiskitki, tel. (0-46) 856-93-80.