Niełatwo jest mówić o Wniebowstąpieniu, a wszelkie rozważania o nim dotyczą zwykle pożegnalnego powołania odchodzącego Mistrza. Mówi się o ponownym Jego przyjściu w chwale, o Jego obecności w naszym życiu aż do skończenia świata. Mówi się o zapowiedzi zesłania Ducha Świętego, o budowie Kościoła, który ma wznieść Piotr, pierwszy papież. Mówi się o radości i czekaniu. O nadziei. Ale słów dotyczących samego aktu Wniebowstąpienia jest niewiele. "Został wzięty do nieba" - pisze w swej Ewangelii św. Marek, a św. Łukasz, autor Dziejów Apostolskich mówi: "uniósł się w ich obecności w obłoku w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy uporczywie wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: ´Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba´" (Dz 1, 9-11).

Czym było Wniebowstąpienie? Jak możliwe jest, żeby ktoś, kto tak niedawno jeszcze pokazywał swe krwawiące, ledwo zabliźniające się rany, kto jadł z uczniami i pił, teraz wraz z obłokiem wzniósł się do nieba?

Nauka, badająca od lat z wielką dokładnością chwilę Zmartwychwstania Pańskiego, nie może do dziś, pomimo zaawansowanych technik badawczych, powiedzieć nic pewnego: "...osobiście nie jestem pewien, czy chciałbym aby ktoś kiedyś udowodnił autentyczność Całunu" - powiedział w wywiadzie dla świątecznego numeru Naszego Dziennika dr Wojciech Zając z Instytutu Fizyki Jądrowej w Krakowie. - Dlaczego? Otóż natura naszej wiary, tak jak ona jest zdefiniowana od czasów apostolskich, tkwi w tym, iż jest to wiara przekazywana jako nauczanie i świadectwo: "To, cośmy widzieli, przekazujemy". Przeżywana subiektywnie jest dramatem miłości dziejącym się pomiędzy Bogiem a człowiekiem w dialogu między tymi osobami. Ale powstają spekulacje, domysły i hipotezy na temat Zmartwychwstania. Jedna z nich mówi o rodzaju wybuchu nuklearnego w chwili przemienienia ciała Jezusa, który spowodował niemożliwe do sfałszowania odbicie umęczonego ciała na płótnie. Inni zaś zachwycają się zręcznością średniowiecznego fałszerza, wierząc z uporem w wyniki badań Całunu metodą węgla C14.

A czym było Wniebowstąpienie? Jakim badaniem można poddać fakt, że odmienione Zmartwychwstaniem ciało Jezusa, otoczone obłokiem, wzniosło się do nieba? Jak można dziś "naukowo" stwierdzić, że siedzi On po prawicy Ojca, i że powtórnie przyjdzie sądzić żywych i umarłych? Jak zbadać, że nadejdzie czas, w którym Królestwo Jego nie będzie miało końca?

Czy warto wierzyć prostym i pięknym słowom Ewangelistów będących świadkami wydarzeń? Czy dobro, sprawiedliwość i miłość zwyciężą? Czy wierzyć własnemu, wiecznie stęsknionemu i poszukującemu prawdy sercu? Na te pytania nie odpowie nam nauka. Musimy odpowiedzieć sobie sami.