Żyjemy w czasach, kiedy w sferze publicznej składa się już w Polsce nieustanne hołdy bożkowi demokracji. Spece od manipulowania świadomością mas usiłują wręcz subtelnie twierdzić: nieważna jest Prawda, ważne, co mówi większość. Wystarczy, że np. w sprawie określonych wartości nagłaśnia się nie to, co obiektywnie słuszne, lecz to, ile osób coś popiera.
Współczesny Mojżesz, odkrywając z przerażeniem, iż lud w swej ogromnej masie ulepił sobie złotego cielca i zrezygnował z drogi Jahwe, nie miałby szans. Powołując się na teorię zgody większości, rację przyznano by zwolennikom cielca. Że Prawda? Że zdrowy rozsądek? Że wartości budujące człowieka? Nie, liczy się przewaga głosów i wyciągniętych rąk.
Smutne wyniki - ogłoszone jako sensacyjne - wrześniowego sondażu CBOS dotyczącego stosunku Polaków do eutanazji w pełni oddają tego rodzaju myślenie. Po raz pierwszy liczba zwolenników wysyłania osób cierpiących i nieuleczalnie chorych na tamten świat okazała się być większa (51%) niż przeciwników owej praktyki (36%). Dodatkowo w kwestii skracania przez lekarzy życia chorych (na ich prośbę) 42% ludzi popiera takie postępowanie, 40% jest przeciwko.
Można sądzić, że powyższe wyniki - i olbrzymi rozgłos, jaki im nadano - świadczą o coraz silniejszym wpływie na nasze życie " kultury śmierci", przed którą od lat przestrzega Kościół. To także jaskrawy przykład, iż ludzie, szukając przyjemności, poddają się atmosferze konsumpcji opartej na najniższej - zmysłowej sferze człowieka; jednocześnie nie potrafią nadać żadnego sensu cierpieniu.
Mówienie w tym kontekście o ofiarowaniu cierpienia za zbawienie innych, o potrzebie zadośćuczynienia za czyny grzeszników, o świadectwie miłości (wszak prawdziwą miarą miłości do Boga czy człowieka jest zdolność znoszenia cierpienia), nie znajduje kompletnie zrozumienia. Człowiek cierpiący zaczyna być temu światu - pełnemu wzniosłych, nierzadko oszukańczych humanistycznych haseł - po prostu niepotrzebny. W imię woli większości skazywany jest na śmierć. Człowiek cierpiący przestaje być praktycznie kochany i wskazuje mu się miejsce na cmentarzu.
Co ciekawe, w komentarzach do wyników sondażu o eutanazji w ogóle nie pojawia się najistotniejszy wątek: czy większość ma rację. To już zresztą stało się tradycją i dotyczy wszelkich innych ważnych społecznie badań opinii publicznej.
Z przerażeniem należy stwierdzić, że wyniki sondaży dotyczących aborcji czy eutanazji, spraw własności i wolności człowieka są później analizowane w przestrzeni medialnej tak, jakby chodziło o wybór miejsca, gdzie spędza się wakacje, wybór proszku do prania czy o to, ile osób popiera danego polityka. Następuje zupełnie nieuprawniona redukcja wartości moralnych, pomieszanie rzeczy istotnych z drugo- i trzeciorzędnymi. Lud czuje się predestynowany do odrzucania lub akceptowania praw naturalnych, lud czuje się zdolny kodyfikować prawa spod znaku złotego cielca. Nie ma różnicy. Mamy wszak demokrację, tyle że... coraz bardziej wypraną z moralności. No, ale w opinii wielu jesteśmy "bliżej Europy".
Z "postępowej" Holandii dochodzą głosy, że kraj ten w przeciągu najbliższych dwóch lat jako pierwszy zalegalizuje eutanazję. Według rządowego projektu, śmierć będą mogły wybierać nawet osoby 12-letnie i to w praktyce bez zgody własnych rodziców. Na szczęście świat to nie tylko relatywizująca wartości moralne Unia Europejska i jej holenderskie forpoczty. W Stanach Zjednoczonych czeka już w Kongresie projekt uchwały zakazującej eutanazji na terenie całego kraju. Oby tylko nasze elity odpowiedzialne za stanowienie prawa wiedziały, skąd mają brać przykład...