Św. Hieronima, Doktora Kościoła, którego liturgiczne wspomnienie przypada 30 września, nazywa się "księciem egzegetów" ("Princeps exegetarum"). On również jest autorem powiedzenia: "Kto nie zna Pisma Świętego, ten nie zna samego Chrystusa". Właściwe, w pełni świadome przeżywanie tego wspomnienia powinno skłaniać do corocznego zrewidowania naszych powinności wobec Pisma Świętego, które jest przecież księgą życia każdego chrześcijanina.

O miejscu, jakie ma zajmować Pismo Święte zarówno w działalności duszpasterskiej kapłanów, jak i w życiu osobistym poszczególnych wiernych, wiele mówi konstytucja soborowa O Bożym objawieniu. Czytamy tam: "Trzeba, aby całe nauczanie kościelne, tak jak sama religia chrześcijańska, żywiło się i kierowało Pismem Świętym... jest ono dla Kościoła podporą i siłą żywotną, a dla synów Kościoła utwierdzeniem wiary, pokarmem duszy oraz źródłem czystym i stałym życia duchowego" ( pkt 21). I nieco dalej: "Wierni Chrystusowi winni mieć szeroki dostęp do Pisma Świętego" (pkt 22) oraz: "Sobór Święty dodaje otuchy synom Kościoła, którzy zajmują się studiami biblijnymi, by z odnawianą ciągle energią dzieło szczęśliwie podjęte prowadzili nadal z wszelką starannością" (pkt 23); wreszcie: "Do czcigodnych biskupów należy..., aby wiernych sobie powierzonych pouczali odpowiednio o należytym korzystaniu z ksiąg Bożych... Mają to czynić przez przekłady świętych tekstów, zaopatrzone w konieczne i dostatecznie liczne objaśnienia, by dzieci Kościoła mogły bezpiecznie i pożytecznie obcować z Pismem Świętym i przepoić się jego duchem" (pkt 25).

Świadomi doniosłości tych wskazań dokładaliśmy odpowiednio dużo starań, aby wprowadzać je w życie od początku istnienia diecezji warszawsko-praskiej. Na szczęście były to czasy znacznie już ułatwionego dostępu do słowa drukowanego oraz do innych środków społecznego przekazu, z czego nie omieszkaliśmy korzystać także w upowszechnianiu Pisma Świętego.

Tak więc od siedmiu lat Radio Praga w każdą sobotę wieczorem nadaje krótki komentarz praktyczno-teologiczny do czytań mszalnych na najbliższą niedzielę. Komentarze te zostały już zresztą opublikowane w specjalnym tomie, którego kolejne wydanie jest przygotowywane do druku. Poprzez radio są też transmitowane od kilku lat, również uprofilowane biblijnie, wielkopostne rekolekcje z myślą głównie, choć nie tylko, o chorych i cierpiących.

Diecezja warszawsko-praska ma znaczny udział w rozprowadzaniu już piątego wydania Słownika teologii biblijnej. Posiadamy także własną, już dwukrotnie wydaną, Biblię Warszawsko-Praską, którą w całości ofiaruje się dzieciom z okazji Pierwszej Komunii św. Wiem, że tak dzieje się w parafii Najświętszego Serca Jezusowego i w

parafii św. Siostry Faustyny, gdyż co roku podpisuję osobiście wszystkie egzemplarze. Nowy Testament lub przynajmniej jedną Ewangelię albo Dzieje Apostolskie przekazujemy prawie zawsze młodzieży przystępującej do bierzmowania. Zdarza mi się też coraz częściej wypisywać na pięknie oprawionych egzemplarzach Biblii dedykacje dla nowożeńców lub jubilatów obchodzących srebrne albo złote gody.

Od wielu już lat w maju organizujemy ogólnodiecezjalne Niedziele Biblijne. Spotkania te mają zawsze charakter ekumeniczny, co oznacza, że ich współorganizatorami i czynnymi współuczestnikami są przedstawiciele innych Kościołów przynajmniej z terenu Warszawy. Dawno już stwierdzono, w oparciu o dotychczasowe doświadczenie, że Biblia stanowi najwłaściwszy punkt wyjścia w podejmowaniu wszelkich dialogów ekumenicznych, zarówno tych ściśle teologicznych, jak i popularno-modlitewnych.

Duchowieństwo jest zachęcane przy różnych okazjach, żeby niedzielne głoszenie Słowa Bożego miało charakter autentycznych homilii, czyli wyjaśniania tekstów Pisma Świętego, przynajmniej w punkcie wyjścia i w sformułowaniu końcowego przesłania.

Mile są widziane różne konkursy biblijne, organizowane w ramach szkolnej katechezy lub na zebraniach ministrantów czy bielanek. Słyszy się - co sprawia prawdziwą radość - coraz częściej o powstawaniu przy parafiach kółek biblijnych, zwłaszcza młodzieżowych. Grupom modlitewno-formacyjnym, wszelkim "ruchom", "drogom", "rodzinom" i " odnowom" wyrażamy nasze uznanie i wdzięczność za upowszechnianie znajomości Pisma Świętego przez to, że ich duchowość opiera się najczęściej na teologii biblijnej.

Dochodzą mnie również wieści, że na skutek często powtarzanych, zwłaszcza przy okazji wizytacji kanonicznych, zachęt, tu i ówdzie rodzi się u nas rozpowszechniona np. we Francji i w Kanadzie praktyka sobotnio-wieczornej krótkiej rodzinnej lektury czytań biblijnych ze Mszy św. najbliższej niedzieli.

W czasie swej ostatniej pielgrzymki do Polski Ojciec Święty Jan Paweł II wypowiedział słowa, które zdają się stanowić bardzo stosowne zakończenie dla naszych refleksji. Mówił: "´Błogosławieni ci, którzy słuchają Słowa Bożego i zachowują je´. Niech to błogosławieństwo stanie się waszym udziałem. W ciągu tysiąca lat przeszło przez te ziemie wielu ludzi, którzy słuchali Słowa Bożego. Przyjmowali je z ust tych, którzy to Słowo głosili. Przyjmowali je wpierw z ust wielkiego misjonarza tych ziem, św. Wojciecha. Byli świadkami jego męczeństwa. Następne pokolenia wyrastały na tym zasiewie dzięki posłudze innych misjonarzy - biskupów, kapłanów, zakonników. Szeregi apostołów Słowa Bożego. Jedni potwierdzali orędzie Ewangelii męczeńską śmiercią, inni przez powolne spalanie się w apostolskim trudzie w duchu benedyktyńskiego ora et labora - "módl się i pracuj". Słowo głoszone nabierało szczególnej mocy jako słowo potwierdzone świadectwem życia" (Homilia wygłoszona w Pelplinie 6 czerwca 1999 r.).