W marcu 1999 r. przeprowadzono ogólnopolską akcję pomocy dla afrykańskiej diecezji bp. Jana Ozgi. Przyniosła wspaniałe rezultaty - do pracy na misjach w Kamerunie zgłosili się nowi misjonarze z Polski, a także zebrano pokaźną sumę na potrzeby odradzającej się diecezji. Sukcesami została też uwieńczona akcja na rzecz Wschodniej Syberii. Bp Wojciech Ziemba - przewodniczący Komisji Misyjnej Episkopatu Polski zaproponował, by w okresie Wielkiego Postu odbyły się kwesty na rzecz pomocy polskim misjonarzom w Afryce. Tak więc 19 marca Roku Jubileuszowego ruszy wielka akcja pomocy misjonarzom i braciom w wierze w Zambii. "Niedziela", która objęła patronat medialny nad tą akcją, wierzy, że dzięki czytelnikom i wszystkim ludziom dobrej woli uda się otworzyć fundusz, z którego przez wiele lat będzie wspierane misyjne dzieło Kościoła w Zambii.

Wyobraźmy sobie wioskę. Małe domki bez podłóg, na klepiskach maty służące do spania. Kto bogatszy - ma łóżko, czasem stołek i stół. Szafy to rarytas, zresztą niepotrzebne, bo ubrań mało, mogą wisieć na sznurku. Na środku ognisko - źródło ciepła, centrum kuchni i... przyczyna poparzeń. Akcja dzieje się w XX w., chociaż w Roku Jubileuszowym można napisać, że niemal w XXI, a w wiosce nie ma prądu, a więc i telewizji, i radia, i lodówki, i wszystkiego, co dla nas jest normalnością. Nie ma też telefonów, jak to w buszu. Jest tylko szkoła, szpital, kościół. I jest jeszcze bieda. Bieda, jaką trudno nam sobie wyobrazić.
Zambia to kraj przede wszystkim rolniczy, skazany na kaprysy pogody. Gdy pora deszczowa jest krótka lub opady za małe, to w wiosce Mpanshya już w październiku brakuje kukurydzy, orzeszków i ludzie jedzą jedynie owoce mango. A mimo wszystko są szczęśliwi. " To, co rzuca się w oczy każdemu - mówi s. Sabina Habelok, boromeuszka, która przyjechała do Zambii 29 lat temu - to wielka otwartość tych ludzi, szczera życzliwość, spontaniczna radość". Mamy zakodowane jeszcze stereotypy dotyczące mieszkańców Afryki, oczami wyobraźni widzimy ich na palmie obok małpy. A to nieprawdziwa i bardzo krzywdząca opinia. Są to ludzie inteligentni, żądni wiedzy, którzy kształcą się i często kończą uniwersytety. Jednak niewielu może zapewnić swoim dzieciom odpowiednie warunki, bowiem szkoły w Zambii są płatne, trzeba też kupić książki, ubrania, zapewnić transport. A waluta to nie mango czy kukurydza, tylko kwacha.
Afryka to kontynent, na którym obecnie najszybciej wzrasta Kościół; w 1900 r. było tam 2 mln katolików, dzisiaj liczba ta wynosi 107 mln. W Zambii większość (35%) to protestanci, katolicy stanowią 27%. Tamtejsi ludzie wierzą, że jest jeden Bóg, nie rozumieją europejskich schizm i odłamów chrześcijaństwa. Nierzadko ich wybór Kościoła dyktowany jest ofertą pomocy materialnej. Ale jeśli wierzą, to ich religijność jest bardzo głęboka. Misja w powiecie Chongwe to trzy siostry boromeuszki mikołowskie i ksiądz - wszyscy biali. Parafia pw. św. Józefa składa się z 13 punktów - wiosek i podzielona jest na Small Christian Communities, czyli grupy ludzi mieszkających w pobliżu. Zbierają się raz w tygodniu na modlitwę, czytają Pismo Święte, pomagają sobie wzajemnie, ułatwiając pracę księdzu, który nie ma możliwości dotarcia do wszystkich w ciągu jednego dnia. Brak kapłanów, katechetów to jedna z bolączek Misji, która utrudnia utwierdzanie młodej wiary Zambijczyków, borykających się jeszcze z zabobonami poprzednich wierzeń.
Centrum Misji stanowi Szpital św. Łukasza, leżący w buszu, 180 km od Lusaki. Oprócz normalnej pracy, jaką wykonuje każdy szpital, roztacza on opiekę nad mieszkańcami powiatu - bagatela - 155 tys. osób. Lecznica jest taka jak jej pacjenci - bardzo biedna. Trzeba leczyć chorych na malarię, gruźlicę, biegunkę, AIDS, anemię, borykać się ze skutkami niedożywienia, poparzeń i wypadków samochodowych, ukąszeń przez węże i wieloma innymi chorobami - właściwie bez lekarstw, jednorazowych rękawiczek, igieł i fartuchów. Nie można pozostawić bez opieki kobiet ciężarnych, ludzi w stanie terminalnym i dzieci osieroconych przez rodziców, którzy umarli na AIDS. Chociaż teren jest górzysty, drogi często nieprzejezdne, to personel jest gotowy na każde wezwanie.
Ciężko związać koniec z końcem, a o sponsorów trudno - uważają, że to państwo powinno utrzymywać szpitale. Problem w tym, że państwo traktuje tę misyjną placówkę jak prywatną klinikę i zarejestrowało 68 łóżek (w praktyce jest ich 105), a płaci, i to nie zawsze, za 37. Sprawę komplikuje zarządzenie, mówiące, że za rejestrację i leczenie pacjent płaci sam. I chociaż szpital sióstr ma najniższe składki (równowartość 2-3 bochenków chleba za wszystko), to i tak najczęściej przyjmuje chorych za darmo, bo jak odesłać biedaka z 40-stopniową gorączką...
Jak napisał ks. Jan Krzysztoń z Misji w Mpunde, "nasz ból to częsty widok umierających ludzi... i płacz, kiedy wiozą do domu zmarłego na niewielkim wózku ciągniętym przez woły". Dlatego wszyscy zambijscy misjonarze i misjonarki wraz z kard. Adamem Kozłowieckim wołają o pomoc dla swoich, a zarazem naszych braci w wierze. Jest Rok Jubileuszowy, dobry rok, rok łaski...