Dla niego skończyło się marzenie o Królestwie Izraela. Tomasz - który jeszcze na Ostatniej Wieczerzy uparcie pytał Pana Jezusa: " Dokąd idziesz?" - teraz już nie widzi żadnego wyjścia dla siebie. Zawiódł się boleśnie na Mistrzu i unika Wieczernika. Nie było go tam, gdy Zmartwychwstały Pan przyszedł i ukazał się Apostołom. Nie wierzy ich relacjom o spotkaniu z żywym Jezusem. "Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę".
Jezus przyjmuje warunek zawiedzionej nadziei człowieka i zamienia jego niedowiarstwo w wiarę. Miłość Boga sięga dalej, niż ludzie się spodziewają, odpowiada osobiście na zranioną tęsknotę. Zmartwychwstały Jezus obejmuje gestem braterskim Tomasza, który był już w połowie drogi do odejścia. "Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż ją do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym!".
Oczy Tomasza zatopione w oczach Pana. Usta, które przed chwilą były zacięte, teraz drżąc, wypowiadają słowa pełne wiary i miłości: "Pan mój i Bóg mój!".
W historii Tomasza odnajdują się drogi tych, którzy zdobyli się na odwagę pełnego zawierzenia wielkanocnego: "Pan mój i Bóg mój!".