Wspominanie tego, "co spotkało w drodze" dwóch uczniów i jak poznali Pana przy łamaniu chleba, to pierwsza, krótka część dzisiejszej perykopy ewangelicznej. A potem - dłuższa o ukazaniu się Jezusa wszystkim Apostołom. I wiele szczegółów. Niektóre z nich są tak realistyczne, tak bardzo zwyczajne, że jakby nie harmonizują z niezwykłością tego Spotkania. Bo oto Jezusowe słowa: "< Popatrzcie na moje ręce i nogi (...). Dotknijcie (...) Macie tu coś do jedzenia?> (...). Wziął i jadł wobec nich". To nade wszystko Jezusowa ogromna prostota. Żadnych nadzwyczajnych znaków, błyskawic, jak na Synaju, żadnych słów uroczystych. Panu Jezusowi zależy, widać na tym, żeby uwierzyli, że On jest ten sam, że jest w tym samym ciele, chociaż to Jego ciało jest teraz zanurzone przez Zmartwychwstanie w życiu Bożym. On jest prawdziwie, równocześnie tu i tam, na ziemi i w chwale Ojca. Jezus już wtedy daje argumenty wszystkim wierzącym w Jego Zmartwychwstanie, wszystkim obrońcom prawdy, że On żyje. Jego ciało już nie podlega cierpieniom ani prawu śmierci, ale jest to prawdziwe, ludzkie ciało, skoro można je dotknąć, włożyć rękę w ranę prowadzącą do Serca. A więc to samo, ale inne ciało. "On sam stanął pośród nich". Nie puka, nie czeka na otwarcie zamkniętych drzwi... Po prostu jest!
W tradycyjnej teologii wymieniamy 5 dróg prowadzących ludzki rozum do poznania prawdy o istnieniu Boga. Do przyjęcia historyczności Zmartwychwstania Jezusowego Ewangelie - szczególnie św. Łukasz - wskazują 4 drogi: 1. Świadectwo tych, którzy widzieli Go na własne oczy, dotykali Jego ciała i razem z Nim przyjmowali posiłek. 2. Drugą drogę wskazuje sam Pan Jezus, kiedy "oświecił ich umysł, aby rozumieli Pisma". Pan Jezus mówi, zgodnie z tradycją żydowską, że Prawo, Prorocy i Psalmy mówią o Nim, o Jego śmierci i Zmartwychwstaniu. 3. Eucharystia. Dwaj uczniowie opowiadają, jak poznali Go "przy łamaniu chleba". Wielu Ojców Kościoła przyjmuje, że nie była to zwyczajna wieczerza, lecz powtórzenie Wielkoczwartkowej Wieczerzy, którą i my ponawiamy i przeżywamy, uczestnicząc we Mszy św. 4. Czwartą drogą poznania tajemnicy Zmartwychwstania jest Duch Święty, którego Jezus obiecał i zesłał swojemu Kościołowi.
Od trzech tygodni Kościół świętuje Zmartwychwstanie Pańskie, nazwane w Polsce Wielkanocą. Był Wielki Tydzień, nie tylko Wielki, ale Największy w ciągu roku, zakończony Wielkanocą, której moc i blask wypełniają każdą niedzielę, ale i każdą Mszę św. w dzień powszedni. Umiłowany uczeń Jan i ci najbliżsi, którzy byli świadkami przykrycia ciężkim kamieniem Grobu z Ciałem Pana Jezusa, przeżywali ten moment i następne godziny, jakby taki sam kamień przygniótł ich serca. Ale nasze serca przygniata inny kamień - grzechu! Dlatego dziś czytamy Pierwszy List św. Jana i w nim takie słowa: "On bowiem jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy i nie tylko za nasze, lecz, również za grzechy całego świata". I tu jest nasza możliwość uczestnictwa w całej pełni w Męce, Śmierci i Zmartwychwstaniu naszego Pana Jezusa Chrystusa.