Rozmowa z poetą

Trzeci tomik poetycki br. Lesława Jana Urbanka " Czerwona plamka krwi w szczelinie wszechświata" dopełnił miary osobistego sukcesu i pozwolił umieścić Autora wśród laureatów nagrody Prezydenta Rzeszowa w dziedzinie literatury za rok 1999. Jest to niemała chluba dla braci mniejszych i okazja, by zapytać, jak to się dzieje, że spod brązowego kaptura franciszkańskiego habitu wyłania się poeta " laureatus".

O. JAN MARIA SOCHOCKI: - Jak przeżyłeś uroczystość wręczenia tej prestiżowej nagrody?

BR. LESŁAW JAN URBANEK: - Było podniośle i wzruszająco. Wybitne osobistości, a wśród nich ja - zwyczajny brat mniejszy. Światła jupiterów. Kamery telewizji, przed którymi nigdy w życiu nie występowałem. Czułem się bardzo stremowany. Ale, jak widać, przeżyłem.

- Kiedy zacząłeś tworzyć poezję?

- W młodości, w początkach życia zakonnego. Dwa pierwsze moje utwory ukazały się w Gościu Niedzielnym w 1975 r. Były to wiersze religijne. Z perspektywy czasu oceniam je jako nie najlepszego lotu. Później zaprzestałem pisania na długi czas, ale wciąż myślałem o poezji. Nie miałem jednak odwagi zacząć na nowo. Po wielu latach, gdy byłem w Stalowej Woli-Rozwadowie, podjąłem próbę ponownego pisania. W 1994 r. w stalowowolskim tygodniku Sztafeta ukazał się mój wiersz pt. W zawodach, który uważam za prawdziwy debiut prasowy. Tygodnik ten wielokrotnie zamieszczał moje utwory. Zacząłem uczęszczać na spotkania poetyckie, organizowane przez Miejską Bibliotekę Publiczną w Stalowej Woli. Zaprzyjaźniłem się ze stalowowolskim środowiskiem literackim.

- Co chcesz przekazać w poezji?

- Swoje wiersze kieruję do miłośników poezji, wśród których chciałbym widzieć zwyczajnego człowieka. Jednak jestem realistą i wiem, że poezji nie pisze się dla tłumów. Staram się odnosić do problemów, które dzisiejszy człowiek napotyka na swojej drodze, lecz nigdy nie definiuję mojej poezji. Bogdan Zeler w swoim opracowaniu przytacza słowa, jakie wypowiedział laureat Literackiej Nagrody Nobla z 1990 r., meksykański poeta Octavio Paz. Są one następujące: "Wiersz wymaga odejścia poety, który go pisze, i narodzin poety, który go czyta". Myślę, że nic dodać, nic ująć. Po prostu trzeba uszanować wyobraźnię czytelnika.

- Dlaczego nie piszesz typowo religijnych wierszy?

- Moja poezja może być nazwana egzystencjalną. Nie jest areligijna, a ponieważ Pan Bóg jest wszędzie, na pewno jest i w moich wierszach, i wielu czytelników dostrzega to bardziej ode mnie. Wielu próbuje mnie utożsamiać z podmiotem lirycznym moich utworów. Raczej im tego nie bronię. Próbowałem w młodości pisać poezję typowo religijną, ale widocznie Pan Bóg chciał inaczej. Jeżeli piszę o różnych problemach ludzkich, zagubieniu, błądzeniu, niepokoju, zwłaszcza o cierpieniu, także o cierpieniu duchowym, to Pan Bóg jest w człowieku cierpiącym, a więc musi być w tej poezji i nie trzeba tutaj nadużywać Imienia Pana Boga nadaremnie.

- Czego życzyłbyś Czytelnikom "Niedzieli"?

- Przede wszystkim nadziei, nadziei zdolnej przezwyciężać wszelkie zło, także to, które tkwi w nas.

- Dziękuję za rozmowę.