"Pan rzekł do mnie: Idź, prorokuj". Te słowa proroka Amosa może powtórzyć i odnieść do siebie każdy neoprezbiter, kiedy odchodzi od ołtarza po przyjęciu święceń kapłańskich. Nie jest to radosna świadomość przyjęcia wielkiej godności, lecz gotowość głoszenia Ewangelii tam, gdzie będzie posłany. Jezus powołuje do siebie dwunastu. Byli z Nim, słuchali Jego nauczania, widzieli cuda. Teraz mają iść "po dwóch"... To będzie dla nich pożyteczne nie tylko dlatego, żeby się wzajemnie wspomagali, ale przede wszystkim, by mogli dawać prawdziwe świadectwo, bo według prawa żydowskiego dla potwierdzenia prawdy trzeba dwóch świadków. Otrzymują przy tym pouczenie, że mają całkowicie zaufać Bogu, liczyć na Jego Opatrzność i nie lękać się nawet o te najpotrzebniejsze rzeczy. Jest to apostolska prostota i ubóstwo godne najsurowszej reguły zakonnej. Pan Jezus mówi swoim uczniom nie tylko CO mają czynić, mianowicie głosić Ewangelię, ale także JAK to czynić. " Przykazał im". To coś więcej niż rady ewangeliczne, to rozkaz! Mamy tu istotny warunek: Minimum! Radykalne ubóstwo w wyposażeniu na drogę: " ani chleba, ani torby, ani pieniędzy w trzosie, nic - prócz laski". I wspólnota z drugim bratem, który ma być tak samo ubogi. Po 2000 lat rozumiemy te radykalne wymagania Jezusa lepiej niż Jemu współcześni. Wtedy takie ubóstwo było powszechnym faktem. A dziś tak łatwo skoncentrować uwagę na tzw. "środkach" - zasobach, wyposażeniach, urządzeniach, nowoczesnych metodach. Po drodze można wtedy zgubić to, co najważniejsze - pełne pokory i prostoty ewangelizowanie. Jezus rozsyła dwunastu Apostołów. Słowo "apostoł" znaczy właśnie posłany, poseł. Oni są wybrani i posłani. To nie tylko wysłannicy, ale Jego reprezentanci. Niosą w sobie autorytet Tego, który ich posyła. Z tej Dwunastki większość była najpierw zwyczajnymi rybakami. Powołani, przez trzy lata chodzili z Nim, byli w Jego szkole, mieli w Nim oparcie. Teraz idą z najuboższym wyposażeniem. Ojciec Niebieski ma się o nich troszczyć. Ale dlaczego laska? Dlaczego taki akcent: "nic na drogę prócz laski"? Przecież to byli młodzi mężczyźni, nie staruszkowie... Ktoś powiedział, że ta laska ma im przypominać, że mają dotykać ziemi, że mają odnawiać oblicze ziemi - "tej ziemi!". Ich wielkim wyposażeniem jest władza nad duchami nieczystymi i prawo głoszenia Ewangelii nawrócenia, tak jak to czynił sam Pan Jezus, kiedy rozpoczął swoje nauczanie. A więc ich działalność apostolska obejmuje dwa wyraźne etapy. Jeden - negatywny - to walka ze złem. Kościół przeżywał różne cywilizacje, w których często było odrzucane Boże Prawo i godność człowieka. Konsekwencją jest zniewolenie, które ma często charakter demoniczny. Wyzwolić człowieka z pęt złych duchów może tylko łaska Boża.
Drugim etapem jest dawanie świadectwa Panu Jezusowi. Trzeba zawsze zaczynać od ewangelizowania siebie samego. 2000 lat temu Bóg objawiał się ludziom i ukazywał w Osobie Jezusa Chrystusa z Nazaretu. Dziś ten sam Jezus pragnie jaśnieć w twarzy każdego chrześcijanina. I to jest pierwsza i najważniejsza ewangelizacja, do której wszyscy, nie tylko kapłani, są zaproszeni.