Pragnienie wyjazdu do Fatimy na okoliczność pielgrzymowania Ojca Świętego w Jubileuszowym Roku Odkupienia - 13 maja 2000 r. nie miało w moim przypadku realnych podstaw, chociażby z powodu braku odpowiednich środków finansowych. Ponieważ nie znajduję racjonalnego wytłumaczenia, jak mogło do tego dojść, muszę przypisać 48 godzin tam przeżytych nadprzyrodzonej interwencji Matki Bożej.
Całe minione stulecie przechodzi do historii pod znakiem dwóch przesłań z Nieba: pierwsze związane z wydarzeniami w Cova da Iria w 1917 r., zaś drugie - zakończone śmiercią s. Faustyny 5 października 1938 r., dotyczące Miłosierdzia Bożego. Oba te wydarzenia mają charakter komplementarny.
Wysłany przez redaktora naczelnego Niedzieli - ks. inf. Ireneusza Skubisia fax do Ministerstwa Obrony w Lizbonie w sprawie mojej akredytacji nie został, niestety, załatwiony pozytywnie na czas. Byłem zaniepokojony i nie bardzo mogłem się z tym pogodzić. Przejechałem taki kawał świata i to wszystko na nic? Opowiedziałem o swoim problemie przygodnie spotkanemu w centrum prasowym portugalskiemu księdzu. Całą noc walczyłem jeszcze o akredytację, budząc nawet telefonicznie w środku nocy ks. Skubisia. Otuchy dodał mi także nieoczekiwanie spotkany o. Jacek z Radia Maryja. Akredytacji z centrum prasowego i tak nie dostałem, dostałem ją z innych rąk. W sposób dla mnie niezrozumiały przeszedłem śmiało i zdecydowanie tam, gdzie rozgrywały się rzeczy najważniejsze.

Dopiero w dzień po beatyfikacji, w niedzielę 14 maja, wierni mieli możliwość wejścia do bazyliki fatimskiej. Poszedłem na grób błogosławionych Hiacynty i Franciszka i zostałem tam na Mszy św. Z wielkim zdziwieniem zobaczyłem, że głównym celebransem Eucharystii był spotkany w nocy kapłan portugalski, świadek moich całonocnych zmagań o niedoszłą akredytację. Odprawiana Msza św. była jubileuszowym dziękczynieniem pary małżeńskiej za 50. lat wspólnego małżeńskiego życia. Aby czcigodnym jubilatom jeszcze raz przybliżyć osobę Ojca Świętego w parę godzin po jego odlocie, mój znajomy kapłan w bazylice pełnej ludzi zaczął swoją homilię od wskazania ręką w moim kierunku. Powiedział, że wśród uczestników Liturgii jest dziennikarz z Polski, który 4 lipca będzie obchodził 30. rocznicę zawarcia związku małżeńskiego, pobłogosławionego osobiście przez obecnego Ojca Świętego, w czasach gdy był on jeszcze kardynałem w Krakowie. Po Mszy św. otoczyła mnie rzesza ludzi wykrzykujących: "Felicidade, felicidade!", to znaczy: Życzymy dużo szczęścia! A pobożne niewiasty portugalskie, chcąc w ten sposób okazać swoją miłość do Ojca Świętego, zaczęły ocierać o mnie swoje różańce.
Ks. Luciano, bo tak nazywał się ów kapłan, rektor sanktuarium fatimskiego, zaprosił mnie następnie do zakrystii, gdzie opowiadał, jak bardzo przeżył chwilę, gdy Ojciec Święty przekazał dla Matki Bożej Fatimskiej pierścień otrzymany od kard. Wyszyńskiego w związku ze swoją nominacją na biskupa krakowskiego, która miała miejsce właśnie 4 lipca.
Gdy patrzyłem na moją obrączkę ślubną i myślałem o pierścieniu, który otrzymała Matka Boża Fatimska, zrodziło się we mnie pytanie o wierność, czego obrączka jest znakiem, tym bardziej, że włoskie słowo "fede" oznacza równocześnie obrączkę i wiarę, a pochodne od niego "fedelta" - wierność...