Już jesteśmy jedną nogą w XXI wieku, ale ciągle jeszcze pod pewnymi względami nie wyszliśmy z wieku XIX. Weźmy np. stereotypy dotyczące podziału na lewicę i prawicę. Wszak lewica dziewiętnastowieczna, z której czerpał Józef Piłsudski, nie ma nic wspólnego z lewicą, której imię przywłaszczyli sobie komuniści. To tylko przykład pierwszy z brzegu.
SLD, choć na sztandarach wypisał hasła lewicowe z takimi pojęciami, jak sprawiedliwość, równość, wolność, w rzeczywistości niewiele ma z nimi wspólnego. Jest to partia populistyczna, zaś populizm każdej maści - od Leppera po Millera - jest przede wszystkim niebezpieczny. Z populistami bywa najczęściej tak jak z SLD. Rośnie ich popularność, gdyż społeczeństwo, zwłaszcza biedne, chce wierzyć w obietnice najbardziej nierealne, ale miłe dla ucha. I to niezależnie od tego, kto je głosi.
Stereotypowe podziały obejmują również inne dziedziny, nie tylko politykę i partie. Także np. życie Kościoła. Mówi się, że jest otwarty albo fundamentalny. A przecież między skrajnościani (które faktycznie zawsze, na każdym polu, także w Kościele występują) rozciąga się cała gama odcieni. Można mieć umysł i serce otwarte na poglądy innych, a przy tym korzystać z tego wspaniałego przeżycia, jakie daje religijność ludowa. Można prowadzić dialog z Bogiem, sięgając do krytycznego mistycyzmu Simone Weil, i podążać z pątnikami w pieszej wędrówce do Matki Jasnogórskiej. Wszystko to nie znaczy, że nie należy rzeczy nazywać po imieniu: zło-złem, dobro-dobrem, świństwo-świństwem, zdradę-zdradą, bohaterstwo-bohaterstwem.
Nie dajmy się jednak zaszufladkować. A co zrobić, gdy tatuaż, znamię przeklęte chciałoby się wymazać? Pomódlmy się słowami poety Zbigniewa Herberta: "...przywróć splamionym twarzom dobroć...".