Synu Kochany!

Pewnego dnia zobaczyłam, że jestem niemiła, niedobra, nawet opryskliwa. Powiedziałam: dość, za chwilę nikt ze mną nie wytrzyma. Postanowiłam odpocząć, wyjechać, uciec. Odpocząć, aby świat i siebie zobaczyć z dystansu. Wyjechać, aby się przekonać, że w pracy - nawet bardzo ważnej - nie jestem jedyna i niezastąpiona. Uciec w inne miejsce, zobaczyć innych ludzi, może spotkać tych, którzy się tak bardzo nie spieszą, którzy potrafią się zatrzymać. Biada człowiekowi, który nie potrafi się zatrzymać. Martwię się Twoim trybem życia. Wiem, że Twój przełożony nie ma zwyczaju odpoczywać i poczytuje to sobie za szczególną cnotę. Wiem też, że Ty lubisz go w tym naśladować, i to właśnie jest powodem mojej troski. Gorliwość jest cechą piękną, ale bez roztropności przestaje być społecznie strawna, a nawet nie jest pożyteczna. Jeżeli bez przerwy żyjesz w napięciu, Twoje ciało, a nawet Twój duch szybko się zużywają. Z człowiekiem jest trochę podobnie jak z maszyną. Od czasu do czasu wymaga "generalnego remontu".
Synu Kochany, chcę Cię poprosić - nie czekaj, aż Bóg Cię zatrzyma, abyś mógł zdać sobie sprawę, że istniejesz. Wybacz moją surowość. Nie sądzę, aby to była troska nadmierna, lecz realistyczne widzenie rzeczywistości i doświadczenie życia. Już widzę Twoje niezadowolenie, że poruszam ten temat. Wiem - jesteś dorosły, masz swoje powołanie, masz swoją wiarę. Proszę Cię, pomyśl o tym, co Pan Jezus polecił uczniom: "Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco!" (Mk 6, 31). Chyba nieprzypadkowo znalazło się to w ewangelicznym zapisie. "Chwalcie Pana, bo dobry" (Ps 106, 1). Odpoczynek może być właśnie także chwaleniem Pana. Modlitwą bez specjalnej formy. Zobaczyć dobroć Pana w kłosach zboża, w słonecznikach i malwach. Zobaczyć, podziwiając górską kosodrzewinę, łąkę ukwieconą. Zobaczyć Boga w sile morskiego wiatru i łagodności ciepłej fali morza czy jeziora. Boga możemy chwalić nie tylko przez pracę, ale i przez odpoczynek. Odpoczywając można podziwiać chmury, które podobno w Polsce są najpiękniejsze. Czy widziałeś gdzieś takie niebo jak u nas? I dobrze jest słuchać melodii Tatr i szumu lasu, i biegu wiatru - podobne to wszystko do tęsknoty skrzypiec.
A przecież jest wielu ludzi, którzy rezygnują z wolnego czasu, z odpoczynku, aby zamienić go na pieniądze. Bilans naszego czasu najczęściej oceniamy przez pryzmat: czy zdążę, a nie: co chciałabym przeczytać czy zobaczyć. Sądzę też, że prawdziwy odpoczynek nie oznacza robienia tego, na co przyjdzie ochota. Odpoczynek także trzeba zaplanować, podobnie jak planuje się pracę. Warto więc wziąć pod uwagę to, na co mamy zbyt mało czasu podczas pracy. To może być naszą szansą. Ty wiesz, że lubię góry, wysiłek, intensywne wędrowanie, zmieniające się krajobrazy, szukanie przygody. Lubię też jeździć po Polsce czy po świecie, zwiedzając muzea, słuchać koncertów, nawet tych ulicznych. Lubię spotykać ludzi - zawsze są dla mnie odkryciem. Do prawdziwego odpoczynku konieczny jest zachwyt - on poszerza nasze horyzonty, czyni nas radosnymi, a nawet szczęśliwymi. Odpoczynek pozwala znaleźć równowagę między sercem i rozumem.
Synu Kochany, właśnie wyjeżdżam. Zapakowałam plecak, który - mimo wszystko - jest lżejszy od niedużej codziennej teczki, pełnej trudnych spraw. Wierzę, że uda się nam kiedyś pojechać razem.

Matka