Kościół na Soborze Watykańskim II w Konstytucji dogmatycznej o Kościele Lumen gentium przypomniał, że w dziele odkupienia człowieka, którego dokonał Jezus Chrystus, Jednorodzony Syn Boży, przez mękę i śmierć krzyżową, w sposób szczególny uczestniczyła swoją wiarą, nadzieją i miłością - Maryja, Jego Niepokalana Matka. Maryja ściśle współpracowała z Bogiem w realizacji Jego odwiecznej, zbawczej woli już od chwili zwiastowania i narodzenia Jezusa, przez całe Jego życie ukryte i działalność publiczną aż do Ofiary krzyżowej w Wielki Piątek, towarzysząc Zbawicielowi jako Matka i jako Niewiasta zwyciężająca szatana, zapowiedziana przez Boga na początku ludzkich dziejów.
Macierzyństwo Maryi w ekonomii zbawienia trwa nieustannie, poczynając od Jej zgody na wolę Bożą przy zwiastowaniu, którą wyraziła i zachowała pod krzyżem, aż do wiekuistego zbawienia wszystkich ludzi, wszystkich wybranych (Lumen gentium).
Od Wielkiego Piątku Maryja jako Bolesna Matka Kościoła zawsze stoi pod Krzyżem Cierpiącego Syna. Stoi Ona i stać będzie do końca ziemskich dni pod krzyżem każdego człowieka odkupionego Krwią Jej Syna. Ona też uczy każdego człowieka sztuki współcierpienia z Ukrzyżowanym i ochotnego brania co dnia osobistego krzyża cierpienia, przeżywanego z przeświadczeniem wiary, że idea dopełniania w swoim ciele udręk Jezusa Chrystusa jest zaszczytnym udziałem w jego dziele Odkupienia.
Maryja, Matka Bolesna, wiernie stojąca pod Krzyżem Chrystusa - jako wzór współcierpienia z Chrystusem - jest wzorem wszystkich cnót i całkowitego oddania się Bogu, zwłaszcza jest ideałem życia konsekrowanego, jest pierwszą Pasjonistką. Dlatego Zgromadzenie Sióstr Pasjonistek obrało Matkę Bożą Bolesną za swoją główną Patronkę. Święto Matki Bożej Bolesnej, obchodzone w Kościele 15 września, jest szczególnym świętem Zgromadzenia.
Siostry Pasjonistki, wierne wskazaniom swojej Założycielki, Służebnicy Bożej - matki Józefy Joanny Hałacińskiej, radośnie i uroczyście przeżywają wszystkie święta maryjne, a zwłaszcza święto Matki Bożej Bolesnej, do którego zwykle przygotowują się 9-dniową nowenną.
Matka Założycielka zachęcała także swoje duchowe córki do heroicznej miłości Ukrzyżowanego Chrystusa i Jego Bolesnej Matki następującymi słowami: "Kochajcie Jezusa Ukrzyżowanego i Matkę Bolesną i starajcie się nie narzekać na cierpienia, które was mogą spotkać, lecz starajcie się ofiarować je za nawrócenie grzeszników całego świata" (Ankieta o Matce Założycielce z 1967 r.) - albowiem "pasjonistka powinna stać się (...) żertwą ofiarną i cicho spalać się dla wszystkich i za wszystkich" (Ankieta - Ideał Pasjonistki).
Powyższe wskazania Matka Józefa z wyjątkowym radykalizmem realizowała w swoim codziennym życiu. Nadto Matka wyróżniała się kultem Matki Bożej Bolesnej, a jej ulubioną modlitwą maryjną był Różaniec.
Za przykładem swojej Założycielki oraz zgodnie z przepisami Ustaw Zgromadzenia, Siostry Pasjonistki z pietyzmem pielęgnują w swoim życiu zakonnym nabożeństwo do Matki Bożej Bolesnej. Siostry codziennie odmawiają indywidualnie bolesną część Różańca, wspólnie zaś - trzykrotnie w ciągu dnia - Anioł Pański (w czasie wielkanocnym: Królowo nieba), po brewiarzowej modlitwie czytań odmawiają specjalną modlitwę do Matki Bożej, w której proszą o dobre i liczne powołania do życia zakonnego, z podniesionymi w górę rękami, mówiąc m.in.: " O Matko nasza, uniżając się przed Tobą, zanosimy do Ciebie nasze pokorne prośby: (...) Prosimy Cię o zachowanie i rozszerzenie naszej Rodziny zakonnej, o dobre i liczne powołania przeniknięte duchem Bożym".
Nadto w codziennych modlitwach praktykowanych w Zgromadzeniu zauważa się liczne elementy pobożności maryjnej.
Na zakończenie każdego dnia Pasjonistki wraz z całym narodem polskim śpiewają (lub odmawiają) Apel Jasnogórski. W Wielkim Poście śpiewają Godzinki do Matki Bożej Bolesnej.
Siostry Pasjonistki zatem jako członkinie Zgromadzenia Męki Pańskiej, będącego na służbie wynagradzania Miłości Ukrzyżowanej, na miarę swych sił włączają się w zbawczą misję Chrystusa i Jego Kościoła, a jednocześnie nieustannie wpatrują się w Ikonę Najboleśniejszą i proszą Ją pokornie, by zawsze była im Matką, by zawsze okazywała im swoją łaskawość i prowadziła drogą Krzyża.