Zupełnie inny charakter mają w Watykanie obchody świąt Wielkanocnych poprzedzone przeżyciami Triduum Paschalnego. Liturgia Wielkiego Tygodnia dotyka swym bogactwem samej głębi serc chrześcijan. Wspomina się w tym okresie najbardziej istotne fakty z życia ziemskiego Jezusa. Przeżywa się przede wszystkim Drogę Krzyżową, która przechodzi w radość i chwałę Zmartwychwstania. Pascha jest świętem grzeszników, którym przebaczono, którzy odtąd mogą śmiało spoglądać w przyszłość z Bogiem. Obchodzenie tych paschalnych dni dobrze harmonizuje z okresem wiosennym: przyroda, która budzi się do życia, ma być symbolem wewnętrznego odrodzenia człowieka. Zobaczmy, jak te dni Wielkiego Tygodnia przeżywa Papież Jan Paweł II.
Wielki Czwartek jest dniem ustanowienia Eucharystii. O godz. 9.30 w Bazylice św. Piotra Papież przewodniczy Mszy św., którą koncelebrują z nim kapłani mieszkający w Rzymie. Na tej Mszy św. Ojciec Święty dokonuje poświęcenia olejów: oleju chorych, używanego przy sakramencie namaszczenia chorych, "oleju katechumenów" - używanego przy sakramencie chrztu św. oraz oleju krzyżma. Używa się go przy chrzcie św., bierzmowaniu, święceniach kapłańskich, konsekracji biskupiej, konsekracji kościoła, ołtarza, poświęceniu dzwonów.
Namaszczenie olejami oznacza działanie Ducha Świętego, udzielanie Jego mocy, udzielanie się Boga samego przez łaskę. Oleje są znakami sakramentalnej mocy mającej swe źródło w ofierze Chrystusa. Msza św. poranna w Wielki Czwartek, celebrowana we wszystkich katolickich katedrach świata, jest jak gdyby progiem przed Triduum Sacrum, trzydniową tajemnicą śmierci i zmartwychwstania Chrystusa.
Liturgię wieczorną, czyli Mszę Wieczerzy Pańskiej, celebruje Jan Paweł II zgodnie z tradycją w Bazylice św. Jana na Lateranie. Po liturgii słowa następuje obrzęd zwany Mandatum - umycia nóg. Papież umywa nogi kapłanom w starszym wieku, dzieciom z sierocińca, starcom, młodzieńcom. Po umyciu nóg składa na nich pocałunek na znak miłości i służby.
Dzień ten jest poświęcony głównie pamiątce ustanowienia Eucharystii. Podczas Mszy św., którą celebruje razem z Papieżem wielu kardynałów i biskupów, Jan Paweł II, adorując Najświętszy Sakrament, odpowiada jakby na zaproszenie Jezusa wypowiedziane w ciągu dramatycznej nocy konania w Ogrójcu: "Zostańcie tu i czuwajcie" (Mt 26, 38). Stąd, po Mszy św., procesjonalnie przenosi się Najświętszy Sakrament do ołtarza wystawienia. W tym samym czasie odprawiana jest podobna Msza św. w Bazylice św. Piotra.
W Wielki Piątek Jan Paweł II ok. godz. 11.30 schodzi do Bazyliki i zasiada w konfesjonale, trzecim po prawej stronie w transepcie św. Józefa. Od rana oczekuje przed konfesjonałem rzesza wiernych, pragnących wyspowiadać się u Papieża. W wieczornej Liturgii w Bazylice Watykańskiej uczestniczy razem z Papieżem wielu kardynałów i biskupów. Jest korpus dyplomatyczny, goście z całego świata, setki kapłanów otaczających papieski ołtarz. Papież, ubrany tylko w albę, rozpoczyna adorację Krzyża. Nabożeństwo jest ogromnie przejmujące. Mękę Pańską według św. Jana wykonuje chór oraz aktorzy. Papież w czasie tych ceremonii jest z reguły zamyślony i milczący. Zamilkły dzwony i organy. Cała przyroda - jak mówił św. Franciszek - zdaje się dzielić ból swego Pana.
Najbardziej przejmujące nabożeństwo tego dnia rozpoczyna się o zmroku przed rzymskim Koloseum - Wielkopiątkowa Droga Krzyżowa. Ogromna rzesza otacza starożytny amfiteatr, wypełnia plac i przyległe doń ulice. Na dużym ekranie, zainstalowanym u wylotu via dei Fori Imperiali, można oglądać Papieża, który z krzyżem w rękach idzie w milczeniu, najpierw wewnątrz Koloseum, potem na zewnątrz, kierując się ku ruinom bazyliki Maksencjusza. Każdego roku medytacje przygotowuje znany pisarz lub kapłan. Dzięki telewizji miliony ludzi na świecie mogą uczestniczyć w tym nabożeństwie odprawianym w miejscu, gdzie ginęli pierwsi chrześcijanie. Jan Paweł II niosąc krzyż jest milczący i skupiony, wydaje się sam być obrazem Chrystusa na bolesnej drodze współczesnego Kościoła. To on u schyłku XX stulecia otrzymał misję prowadzenia Kościoła i świata drogami zbawienia, pragnie więc w czasie tej Drogi Krzyżowej przekonać jej uczestników, że w tajemnicy tej śmierci znajduje się Odkupienie. Odkupić człowieka - to znaczy nie pozwolić mu ginąć w grzechu. Droga Krzyżowa w Koloseum jest wielką metaforą ludzkiej drogi ku śmierci i zmartwychwstaniu. Kiedy kończy się nabożeństwo Drogi Krzyżowej, jest już noc. Jan Paweł II stoi na wzniesieniu, nad tłumem, otoczony blaskiem reflektorów. Jak bardzo w tym momencie odnosi się do niego polecenie wypowiedziane przez Chrystusa do Piotra: "Umacniaj swoich braci".

CDN.