Z książki "Anioły też płaczą" o. Leona Pokorskiego, franciszkanina Prowincji Matki Bożej Anielskiej, przemawiają strofy inspirowane wiarą i życiem. Mówią o miłości Boga i ludzi, powołaniu, rodzinie, przeżywaniu radości i cierpienia w zaufaniu Bogu. Spotkani ludzie i miejsca są swoistym zapisem drogi Autora, oddanego Bogu: Ten, który idzie za mną/ krok za krokiem/ dzień za dniem/ wspiera mnie swoją siłą/ podnosi gdy upadam/ ciągnie za rękę/ abym doszedł do celu/ choć jeszcze daleko.
Jak przestroga dla nas brzmią poetyckie słowa: namaluję pastelami/ wieżę Babel/ co skłóciła ludzi/ gdy brakło odwagi/ by się przyznać/ że człowiek błądzi. Jednocześnie Autor pisze o swojej twórczości, wynikającej też z obserwacji życia: poezji nie wysiaduje się/ przy stole dumając/ ona powstaje w codzienności/ wypalając się latami/ w miłości i cierpieniu/ a potem wybucha/ zapisując kartki/ wyrażając to/ co czuje człowiek. Swoistą, poetycką, receptą dla współczenych ludzi, często zagubionych i szukających wskazówki, jak żyć w końcu XX wieku, mogą być słowa: stać się człowiekiem/ to sztuka/ stać się przyjacielem/ to wytrwałość/ stać się celem to bohaterstwo/ pozostać dla innych/ to bochen chleba/ podzielny dla każdego.
Tomik poświęca o. Leon swojemu zmarłemu ojcu Stanisławowi. Czytelnikom dedykuje motto: Chwilami/ jesteśmy ptakami/ wędrującymi po niebie/ w poszukiwaniu... Wiersze zebrał Autor w rozdziały: Jestem aniołem, Szybowanie po niebie, Kształty myśli, W obłokach pamięci, jakby charakteryzując tak swoją twórczość. Zdjęcie rzeźby Płaczący anioł T. Markiewicza zdobi okładkę. Wewnątrz książki znajdziemy grafikę M. Gałaś-Prokopf, obraz Oczekiwanie i ekslibris poety, autorstwa P. Kisielewskiego.
Ks. Jan Twardowski pisze we Wstępie do tego tomiku: " Są to wiersze poszukujące, zapowiadające dojrzałość", "pod ładnym i odkrywczym tytułem Anioły też płaczą... Wiersze franciszkanina są poszukiwaniem poezji na temat samej wiary. Polecam ją do czytania".
Z kolei E. Bryll nazywa te strofy "dziwnym pamiętnikiem poety", pisząc: "jest w tej poezji próba zaklęcia przez słowo, zrozumienia cierpienia, dziwnego kapłaństwa w chorobie. Ja najbardziej wierzę takiej poezji, co powstaje jak zaklęcie, list do ludzi i do niebios".
Promocja tej książki i wieczór autorski o. L. Pokorskiego Mój przyjaciel to anioł w Muzeum Kolekcji Porczyńskich im. Jana Pawła II w Warszawie był połączony z koncertem, w którym wzięli udział: H. Frąckowiak, E. Geppert, A. Krzysztoń, D. Wawryszczuk, Z. Wodecki, R. Ziemlański, A. Nehrebecka, K. Kolberger, J. Zelnik, B. Jelonek i A. Ferenc.

* * *
O. L. Pokorski, franciszkanin, poeta, prozaik, członek zespołów teatralnych i muzycznych, był duszpasterzem młodzieży, chorych i środowisk twórczych - kolejno w Pińczowie, Krakowie i Warszawie. Sam doświadczony nagle chorobą, został terapeutą dzieci z zespołem Downa i działa w Międzynarodowym Ruchu Ewangelizacji Ludzi Niepełnosprawnych. Publikuje w prasie katolickiej. Wcześniej wydał tomik Spojrzenia i katalog Godzina okrojona życiem. Do druku przygotowuje poetycki zbiór Anioły się śmieją i myśli o napisaniu kolejnego - Anioły odchodzą.

Leon Zdzisław Pokorski, "Anioły też płaczą", Oficyna Wydawnicza " ADAM", Warszawa 2000.