Piękna planeta Wenus coraz szybciej zachodzi pod horyzont i z każdym dniem szybciej ginąć już będzie w blasku Słońca. Wyżej znajdujemy bez trudu planetę Saturn, a jeszcze wyżej - jasnego Jowisza. Obydwie planety również zbliżają się z każdym dniem do naszej gwiazdy i coraz szybciej zachodzą. To już zresztą ostatnie tygodnie do obserwacji tych trzech wspaniałych planet, które były ozdobą milenijnego zimowego nieba. Na tegoroczne wiosenne i letnie niebo wschodzić zaczyna czerwony Mars, który stworzy nam niebawem równie wspaniałe widowisko. Pod horyzont zachodzi też znany nam gwiazdozbiór Andromedy, a wraz z nim gwiazdozbiory Barana i malutkiego Trójkąta. Prawie w zenicie podziwiamy gwiazdozbiór Woźnicy z bardzo jasną i piękną gwiazdą o nazwie Capella. Pod Woźnicą - charakterystyczna konstelacja Byka, w której zaś bryluje czerwonawa gwiazda Aldebaran. Tutaj rozpoznajemy również Plejady, które warto obejrzeć przez lornetkę.
Pod Bykiem odnajdźmy dzisiaj wielki i piękny gwiazdozbiór Oriona. W mitologii greckiej Orion był bardzo dzielnym myśliwym. Posłano na jego zgubę skorpiona, ponieważ Orion przechwalał się, że pokona każdą bestię. Gdy pokonany w walce Orion zniża się na zachodzie, konstelacja zwycięskiego Skorpiona wznosi się na wschodzie, co możemy teraz zaobserwować późnym wieczorem. Ale Skorpion wkrótce również zachodzi, ponieważ uzdrawiacz Eskulap (Wężownik) przywraca Oriona do życia i piękny myśliwy wschodzi na nasze niebo cały i zdrowy. W Egipcie pięć słynnych piramid w Gizie ustawionych jest zgodnie z pozycją Oriona, a przepływający obok Nil jest jakby odbiciem Drogi Mlecznej. Piękną Drogę Mleczną widzimy zresztą tuż nad gwiazdozbiorem, a temat śmierci i ponownych narodzin miły był już ówczesnym egipskim filozofom.
Zresztą konstelacja Oriona od dawna zachwycała ludzi. Sylwetkę tego myśliwego wyznaczają cztery zewnętrzne gwiazdy, wśród których najciekawsze są Betelgeuse i Rigel. Wewnątrz widzimy trzy gwiazdy składające się na pas Oriona: Alnitak, Alnilam i Mintaka. Południowy szyb obserwacyjny egipskiej Wielkiej Piramidy celował właśnie w gwiazdy tego pasa. U dołu zwisa miecz Oriona, w którym gołym okiem dostrzec można (jako słabą mglistą plamkę) Wielką Mgławicę w Orionie, oznaczoną symbolem M42. Jest to wielki obłok świecącego gazu wodorowego, odległy o ok. 1500 lat świetlnych od nas. W sercu tej mgławicy znajdują się cztery białe gwiazdy tworzące Trapez. Ponieważ są bardzo gorące, intensywnie promieniują, ogrzewając otaczający je gaz, w ten sposób pobudzając mgławicę do świecenia piękną różowoczerwoną barwą. Przez teleskop można podziwiać jej kształt i kolory, a fantastyczne fotografie tego obszaru znane są chyba wszystkim miłośnikom astronomii. Obszar Trapezu jest bardzo interesującym miejscem naszego nieba, ponieważ tutaj tworzą się nowe gwiazdy. W całym Orionie, tak jak w dobrym muzeum, znajdziemy wiele ciekawostek. Choćby piękna gwiazda Betelgeuse, czerwony umierający nadolbrzym, oznaczająca z arabskiego pachę Oriona. Zaś lewą nogą myśliwego jest Rigel, niebieskobiały nadolbrzym, którego barwa fantastycznie kontrastuje z czerwoną Betelgeuse.
Ciepłe wiosenne wieczory są wspaniałą okazją do wyruszenia wraz z dzielnym myśliwym Orionem na astronomiczne polowanie. Wszystkim sympatykom naszej rubryki dziękuję za listy i życzę pomyślnych łowów.