Mówimy czasem o melancholijnym nastroju. Możemy postawić pytanie, czy to określenie można odnieść do Pana Jezusa, kiedy wśród okrzyków tłumu: "Hosanna!" na Jego cześć wjeżdżał do Jerozolimy. On przecież wiedział, że ten sam tłum jego rodaków będzie niedługo krzyczał: " Ukrzyżuj Go! Ukrzyżuj Go!". Wracając do domu w tę niedzielę po uroczystej procesji i Mszy św., niesiemy w rękach poświęcone palmy.
Ale w kościele nastrój prawie radosny tej procesji zmienia się istotnie, kiedy słuchamy Pasji, czyli Ewangelii o Męce Pańskiej. Ten tłum ludzi, którzy tak uroczyście wprowadzali Pana Jezusa do Jerozolimy, chyba tylko samemu Jezusowi przypominał tłum z Wielkiego Piątku.
Ale jeżeli na Jego Twarzy było głębokie zamyślenie i smutek, to dlatego, że myślał o swojej Drodze Krzyżowej, którą będzie sam odprawiał. Może już wtedy pociechą była dla Niego myśl o tych milionach odprawianych przez nas Dróg Krzyżowych... W czytanej dziś Pasji według św. Łukasza słyszymy również o tej gromadce ludzi, którzy towarzyszyli Mu z miłością. Wśród nich był Szymon Cyrenejczyk, były płaczące kobiety. "A szło za Nim mnóstwo ludu, także kobiet, które zawodziły i płakały nad Nim". Ale są i te smutne słowa: "A lud stał, gapiąc się..." (por. Łk 23, 35). Nawet kiedy w telewizji, może w jakimś filmie, pokazują człowieka-aktora prowadzonego na śmierć, nie umiemy patrzeć bez jakiegoś współczucia. A tam, wtedy...
Rozpoczynamy świętowanie Wielkiego Tygodnia. Naprawdę WIELKIEGO! Bo cierpienia, udręki i te Jezusowe, i ta cała Droga Krzyżowa wszystkich ludzi, na których czele idzie Pan Jezus, nie zakończy się śmiercią, lecz Zmartwychwstaniem. Od godziny tej bolesnej śmierci na Krzyżu Pana Jezusa, od tych ciemności, które wtedy okryły całą ziemię, nie ma już teraz ciemności bez światła, smutku - bez nadziei, bólu - bez ukojenia. Śpiewamy w jednej z wielkopostnych tradycyjnych pieśni: Jużem dość pracował dla ciebie, człowiecze... Tę prawdę wyraził Pan Jezus na krzyżu w swoim szóstym słowie: "Wykonało się!".