"Nie znajdzie ludzkość uspokojenia, dopokąd się nie zwróci z ufnością do miłosierdzia mojego"
("Dzienniczek", 300)
30 kwietnia 2000 r. w Rzymie Ojciec Święty Jan Paweł II dokonał kanonizacji s. Faustyny Kowalskiej, prostej zakonnicy z krakowskich Łagiewnik, która przypomniała światu prawdę o Bożym Miłosierdziu. Jednocześnie z kanonizacją Papież ustanowił II Niedzielę Wielkanocną Niedzielą Miłosierdzia Bożego. Jan Paweł II chciał, aby przez liturgiczne Święto Orędzie Miłosierdzia stało się bliskie wszystkim ludziom.
Orędzie Miłosierdzia
Czytania II Niedzieli Wielkanocnej ukazują tajemnicę Boga, który jest Stwórcą człowieka i jego Odkupicielem. Z miłości stworzył On świat i człowieka, dzieląc się z nim darem miłości i wolności. Bóg Miłosierdzia nie pozostawia człowieka w nieszczęściu grzechu, lecz jak dobry Ojciec ciągle wychodzi mu naprzeciw. Przebacza grzechy, przywraca życie, budzi w sercu nadzieję i obdarza miłością. Szczytem objawienia tajemnicy Bożego Miłosierdzia jest Misterium Paschalne - tajemnica męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa - którego pamiątkę uroczyście obchodzimy w czasie Świąt Wielkanocnych. W wydarzeniach paschalnych dokonało się odkupienie człowieka z niewoli grzechu. Znakiem tej tajemnicy jest przebity bok Chrystusa, z którego wypływają krew i woda (por. J 19, 34), symbolizujące sakramenty chrztu, Eucharystii i pokuty. Dzięki nim człowiek na nowo odzyskuje łaskę dziecka Bożego. Z nich czerpie siły do czynienia dobra oraz możliwość ciągłego nawracania się i przemieniania swojego życia.
W Ewangelii dzisiejszej zmartwychwstały Chrystus pokazuje rany zadane Mu podczas męki - przebite ręce i bok, z którego wypływają obficie strumienie miłosierdzia. Pan Jezus razem z darem pokoju przynosi do Wieczernika Orędzie Miłosierdzia i przekazuje je całemu światu: " ´Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam´.(...)´ Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane´" (J 20, 21-23). Dar miłosierdzia rozlewa się na całą ludzkość, na wszystkich, którzy zechcą się zbliżyć do Źródła Życia.
Miłosierdzie wysłużone przez Chrystusa na krzyżu ogarnia wszystkich ludzi i cały świat dzięki zesłaniu Ducha Świętego, Ducha Miłości i Życia (por. J 14, 15). Miłosierdzie, jak przypomniał Jan Paweł II w encyklice Dives in misericordia, jest "drugim imieniem" miłości (por. DM 7), które odsłania najgłębszą prawdę o Bogu, gotowym do obdarowywania i przebaczania nawet największych grzechów. W tajemnicy miłosierdzia człowiek najpełniej poznaje "prawdziwe oblicze Boga i prawdziwe oblicze człowieka" (DM 14).
Bóg objawiony w ukrzyżowanym i zmartwychwstałym Chrystusie jest obecny w ludziach, którzy w
XX wieku doznawali strasznych cierpień z powodu prześladowań, wojen i krzywd spowodowanych przez systemy totalitarne narodowego socjalizmu i komunizmu. W Bożym Miłosierdziu człowiek odkrywa prawdę o sobie samym: potrzebę miłosierdzia i zdolność do bycia miłosiernym, to znaczy gotowym do przebaczenia i bezinteresownej pomocy. Prawdę tę w bardzo prosty sposób przypomina św. s. Faustyna Kowalska (1905-1938).
Misja Apostołki Bożego Miłosierdzia
"Powiedz, córko moja, że jestem miłością i miłosierdziem samym" (Dzienniczek, 1074). Z tym żądaniem zwrócił się Jezus do s. Faustyny, aby Orędzie Miłosierdzia przypomniała światu znękanemu przemocą i zagubionemu w poszukiwaniu prawdziwych wartości. Nie jest to nowe orędzie, lecz przekazane w sposób bardzo prosty i bardzo sugestywny.
Św. s. Faustyna otrzymała wizję Jezusa Miłosiernego, z którego boku wychodziły dwa promienie: "Te dwa promienie oznaczają krew i wodę - blady promień oznacza wodę, która usprawiedliwia dusze; czerwony promień oznacza krew, która jest życiem dusz... Te dwa promienie wyszły z wnętrzności miłosierdzia mojego wówczas, kiedy konające serce moje zostało włócznią otwarte na krzyżu" (Dzienniczek, 299). Wizja ta przywodzi na myśl ewangeliczny opis śmierci Jezusa przekazany przez św. Jana (por. J 19, 34). Promień czerwony, symbolizujący krew, wskazuje na ofiarę krzyża i Eucharystię. Promień blady, symbolizujący wodę, jest znakiem oczyszczenia duszy w sakramentach chrztu i pokuty.
Pan Jezus żądał również, by s. Faustyna namalowała obraz według otrzymanej wizji: "Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie" (Dzienniczek, 47). Obraz ten miał się stać szczególnym narzędziem, przez które ludzie będą zbliżać się do Boga, a On będzie udzielał swoich łask. Św. Faustyna, posłuszna głosowi wewnętrznemu, podjęła to zadanie, chociaż przerastało ono jej ludzkie możliwości. Pan Jezus odsłonił przed prostą i pokorną zakonnicą największą tajemnicę Boga. Obdarzył ją wieloma łaskami mistycznymi: zaślubin mistycznych i zjednoczenia z Chrystusem w cierpieniu.
Apostołka Bożego Miłosierdzia pozostała wierna misji, jaką powierzył jej Pan Jezus. Swoimi modlitwami i cierpieniem wypraszała miłosierdzie dla grzeszników. Dzięki pokorze i heroicznej ufności przekazała Orędzie Miłosierdzia całemu światu. Pozostając w ukryciu klasztoru w Łagiewnikach, w Krakowie, spełniła polecenie Jezusa: " Córko moja, czyń, co jest w twej mocy w sprawie rozszerzenia czci miłosierdzia mojego, ja dopełnię, czego ci nie dostawa. Powiedz zbolałej ludzkości, niech się przytuli do miłosiernego serca mojego, a ja ich napełnię pokojem" (Dzienniczek, 1074). Jezus z rękami wyciągniętymi do świata, jakiego widziała s. Faustyna, jest dziś znany ludziom wszystkich kontynentów.
Uwielbienie Bożego Miłosierdzia
Pan Jezus przekazał św. s. Faustynie nowe formy nabożeństwa do Bożego Miłosierdzia: kult obrazu, święto Miłosierdzia Bożego, Godzinę Miłosierdzia, Koronkę do Bożego Miłosierdzia. Zachęcił ją do wielbienia Bożego Miłosierdzia przez modlitwę, słowo i czyn. U podstaw uwielbienia Boga Miłosierdzia jest postawa zaufania, wyrażona w zawołaniu: "Jezu, ufam Tobie!". Jest to prosty akt zawierzenia Jezusowi w geście dziecięcego oddania mu swojego życia. Postawa zaufania pozwoliła św. Faustynie uczynić ze swojego życia hymn na cześć Boga Miłosierdzia.
Niedziela Bożego Miłosierdzia, zakończenie Oktawy Wielkanocy, jest szczególnym dniem, w którym jeszcze raz kontemplujemy oblicze zmartwychwstałego Pana. Na Jego ciele widzimy rany męki. Z przebitego boku wychodzą promienie, które padają na człowieka nowego tysiąclecia. Dają one światło, wskazując drogę nawrócenia i pokuty. Napełniają nadzieją i ukazują moc płynącą z Eucharystii. Dodają odwagi do spełniania dobra w postawie bezinteresowności, przebaczenia, dzielenia się i ofiary.
Ojciec Święty Jan Paweł II, dokonując kanonizacji s. Faustyny i wprowadzając Święto Bożego Miłosierdzia, prosił Boga przez pośrednictwo polskiej Świętej: "Ty zaś, Faustyno, darze Boga dla naszej epoki, darze polskiej ziemi dla całego Kościoła, wyjednaj nam, abyśmy mogli pojąć głębię Bożego Miłosierdzia, pomóż nam, abyśmy osobiście go doświadczyli i świadczyli o nim braciom. Twoje orędzie światłości i nadziei niech się rozprzestrzenia na całym świecie, niech przynagla grzeszników do nawrócenia, niech uśmierza spory i nienawiści, niech uzdalnia ludzi i narody do czynnego okazywania braterstwa. My dzisiaj, wpatrując się razem z tobą w oblicze zmartwychwstałego Chrystusa, powtarzamy twoją modlitwę ufnego zawierzenia i mówimy z niezłomną nadzieją: ´Jezu, ufam Tobie´" (homilia kanonizacyjna, Rzym, 30 kwietnia 2000 r.).