W pierwszym czytaniu z Dziejów Apostolskich i w drugim z Księgi Objawienia słyszymy dziś słowo "tłum". Świadczy to o niezwykłym wzroście i rozwoju ówczesnego, bardzo jeszcze młodego Kościoła. Dostrzegamy wówczas prawdę Jezusowej przypowieści o ziarnku gorczycy, "które jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi, lecz wsiane, wyrasta i staje się większe od jarzyn" (Mk 4, 30-32). Ze Wschodu i z Zachodu, z Północy i Południa przybywają wezwani głosem apostołów, a przede wszystkim przepowiadaniem wielkiego konwertyty, Szawła z Tarsu - św. Pawła Apostoła, nazwanego słusznie "apostołem narodów". Oni faktycznie wędrowali z miejsca na miejsce, najczęściej pieszo. Dzieje Apostolskie wymieniają te miejscowości, dziś np. Antiochia Pizydyjska. Słuchaczami są zarówno żydzi, zgromadzeni w szabat w synagodze, ale także "bojący się Boga", czyli nawróceni z pogaństwa ludzie dobrej woli. Ci, którzy zgromadzeni w szabat słuchali słowa Bożego, rozmawiają z przejęciem o tej Dobrej Nowinie, dyskutują, także ci wątpiący jeszcze, ale szczerze szukający prawdy.
Drogę przygotował im Jezus. Ta droga prowadzi do Ojca, który jest Panem i Królem wszystkich ludzi. Ci, którzy zostali najmocniej i najskuteczniej przekonani, z największą mocą i wiarą głoszą innym Chrystusową Ewangelię. Ale nie wszyscy dali się porwać temu wichrowi Ducha Świętego. Sam Paweł nad tym bardzo ubolewa. Jest dla niego szczególnie bolesne, że właśnie jego naród - Żydzi nie uznali w Jezusie Chrystusie obiecanego Mesjasza. Tak bardzo serdecznie pisze: "Wolałbym bowiem sam być pod klątwą, (odłączonym) od Chrystusa dla (zbawienia) braci moich, którzy według ciała są moimi rodakami" (Rz 9, 3). Paweł i Barnaba, wypędzeni z Antiochii, jako znak, że oni nie mają nic wspólnego z tym odrzuceniem, strząsają proch ze swoich stóp... Podobnie smutne doświadczenia przeżywamy także i dziś: w Europie, w wielu krajach obserwuje się jakby znużenie chrześcijaństwem, ale zarazem żywotność nowych Kościołów w innych częściach świata.
Naszą wielką pociechą i nadzieją jest fakt, że w wielu krajach tzw. Trzeciego Świata Kościół rośnie w liczbie swoich wiernych. Te nowe Kościoły już wysyłają swoich misjonarzy, a kapłani z Filipin głoszą Ewangelię w Afryce lub w Azji. Ale czy my, katolicy z tysiącletnią tradycją wiary chrześcijańskiej, mamy wystarczającą świadomość, że od nas wszystkich zależy wzrost Kościoła Jezusowego? Dlatego w dzisiejszą niedzielę obchodzić będziemy "Światowy Dzień Modlitw o Powołania". Nasze świadectwo wiary i miłości jest oczekiwane przez miliony tych, którzy mają słabą wiarę, i tych, którzy jeszcze nie słyszeli o Chrystusie. Czy modlimy się także o Bożego Ducha dla siebie, by i nas obudził jako misjonarzy tego rozpoczętego Trzeciego Tysiąclecia?... Kiedy słyszymy Jezusową przypowieść o Dobrym Pasterzu i owieczce, którą On niesie na swoich ramionach, może ten obraz, to porównanie, wydaje się nam mało nowoczesne. Ale zatrzymajmy wtedy uwagę na tych słowach Pana Jezusa, dwa razy powtórzonych: "...nikt nie wyrwie ich z mojej ręki. (...) I nikt nie może ich wyrwać z ręki mego Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy" (J 10, 28-30). Tylko cztery wiersze ma dzisiejsza Ewangelia, ale jakże istotne prawdy głosi nam w niej sam Pan Jezus!