Od początków historii człowieka stawiane jest pytanie o Boga: Czy On istnieje i kim jest? Także my, chrześcijanie, podobne pytania stawiamy - nie jako wątpiący, lecz jako poszukujący jak najlepszego poznania Boga, by się do Niego zbliżyć. Św. Paweł mówi nam dziś - na podstawie własnego doświadczenia - że to Jezus Chrystus prowadzi nas do Boga. A sam Boski Nauczyciel zapewnia nas, że "gdy (...) przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy". I dziś całą tę prawdę uwielbiamy w Tajemnicy Najświętszej Trójcy. Tydzień temu składaliśmy serdeczny hołd Duchowi Przenajświętszemu, przeżywając tajemnicę Jego Zesłania. A dziś mówi o Nim Pan Jezus, że "On (...) z mojego weźmie i wam oznajmi. Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego bierze i wam objawi". Tak niewiele słów i cała Trójca Święta! Ale jest nad czym rozmyślać.
Często na twarzy człowieka dostrzegamy zamyślenie. Mówimy o skupieniu, które czasem aż marszczy czoło. To zamyślenie może mieć tylko jeden sens: zbliżanie się do Bożej prawdy i miłości.
Na początku była Mądrość Boża, która objawia się w dziełach miłości: "Pan mnie stworzył, swe arcydzieło, jako początek swej mocy, od dawna, od wieków jestem stworzona, od początku, nim ziemia powstała" ( Prz 8, 22-23). A człowiek szuka, docieka i szczególnie w ostatnim wieku wiele odkrył z tych tajemnic świata, zarówno w atomie, jak i w żywej komórce organizmu, w niewyobrażalnych przestrzeniach kosmosu. I zawsze doświadcza, jakby był na początku. Ale te zdobycze wiedzy ludzkiej nie są błądzeniem po omacku, lecz człowieka dobrej woli prowadzą do Boga jako do ostatecznej Prawdy i Miłości. Ta miłość Boża, "rozlana w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany", mimo swej głębi i ogromu, nie przygniata człowieka. Bóg raduje się z tego swojego dzieła prawie jak człowiek. Tak słyszymy dziś w pierwszym czytaniu: "Ja (ta Mądrość Boża) byłam przy Nim mistrzynią, rozkoszą Jego dzień po dniu (...), znajdując radość przy synach ludzkich" . Księga Mądrości nie ukazuje nam zamyślonej Twarzy Boga, dalekiej dla naszej ludzkiej słabości, lecz uśmiech Stwórcy wobec dzieła, o którym czytamy w pierwszym rozdziale Księgi Rodzaju: "A Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre" (Rdz 1, 31). Podobnej radości życzymy Panu, kiedy śpiewamy psalm:
Niech chwała Pana trwa na wieki:
niech Pan się raduje z dzieł swoich
(Ps 104, 31).
A szczególnym motywem tej Bożej radości jest radość człowieka, który Boże dzieła podziwia i także, jak dziecko, raduje się nimi.
Ale my, wierzący w Chrystusa, w Nim mamy doskonałe objawienie Bożej mądrości, miłości i mocy. I jak dziecku spróbujmy dać odpowiedź na pytanie: Kim jest Najświętsza Trójca?
Bóg Ojciec, jako Ojciec, daje nam życie i obdarza tak, byśmy mogli żyć tu, na ziemi, i wysłużyć sobie życie wieczne.
Syn Boży. Mówi o Nim Ewangelia, że Bóg tak umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, nie żeby sądził świat, lecz by świat zbawił.
Duch Święty. Wystarczy nam to, co o Nim powiedział Pan Jezus: On jest Duchem Prawdy i doprowadzi nas do całej prawdy, jeżeli z wiarą i miłością otworzymy serca na Jego natchnienia.