Podróżuję po kraju z księdzem. Każdy z nas ma wystarczająco dużo zajęć, aby skazywać się na jazdę jednym samochodem czy tym samym pociągiem, kursujemy na różny sposób, najważniejsze, aby się spotkać w wyznaczonym miejscu punktualnie i w pełni sił do pracy. Za nami ok. 200 transmisji niedzielnych Mszy św. Ich stałą ekipę stanowimy my dwaj, cała bardzo ważna reszta dobierana jest w zależności od miejsca transmisji spośród różnych ośrodków TV. To są najczęściej najwyższej klasy fachowcy, ale dziś będzie o Andrzeju.
Kiedyś, w jakimś momencie, gdy doszło między nami do żarliwego sporu, powiedziałem: "Andrzeju, pamiętajmy o jednym, ja prałatem nigdy nie zostanę, więc nie jestem dla ciebie żadną konkurencją, ty zaś możesz mi tylko pomóc; jeśli od czasu do czasu pomodlisz się za grzesznika, może dostąpię czyśćca". Gdy w jakimś przedsięwzięciu, w pracy eliminuje się element ambicjonalnej konkurencji, łatwiej osiąga się cel, zwłaszcza, gdy można szczyt zdobyć jedynie we współpracy z drugim człowiekiem. To jest zasada alpinistów, warto rozszerzyć ją o siebie.
Ks. Andrzej Banaszek, bo o nim mowa, jest z wykształcenia biblistą, a przy tym uczniem nie byle kogo, samego ks. prof. Waldemara Chrostowskiego, z którym zresztą wiążą mnie jak najlepsze wspomnienia jeszcze z czasów PRL-owskich, gdy u Księży Jezuitów na Rakowieckiej w Warszawie, w redakcji Przeglądu Powszechnego, toczyliśmy rozmowy o przyszłości. Potem zrobiłem program dla TV o jakże bogatej drodze Księdza Profesora, na rzecz dialogu chrześcijańsko-żydowskiego. Wtedy ukazała się praca profesora pt. Żydzi i judaizm w dokumentach Kościoła i nauczaniu Jana Pawła II (1965-1989). Skoro mowa o księżach w TV, to pierwszy wywiad telewizyjny przeprowadziłem z samym Prymasem Polski, a we wrześniu telewizja zaprosiła mnie, obok księży Bronisława Dembowskiego ( dziś biskupa włocławskiego) i ks. Wiesława Niewęgłowskiego (dziś prałata) do komentowania Światowego Dnia Modlitw o Jedność Chrześcijan. Łączyliśmy się z całym ekumenicznym światem i samym Ojcem Świętym, który modlił się na Placu św. Piotra w Rzymie. Kilka tygodni temu spotkałem po latach bp. Dembowskiego we Włocławku, który radośnie przypomniał sobie naszą wspólną działalność komentatorską. I opowiedział anegdotkę, jak to wówczas, przed występem przed kamerami TV, któryś z biskupów radził mu, aby się ładnie uczesał. Anegdotka nabiera rumieńców, jeśli wiemy, że bp Bronisław nie grzeszy bujną czupryną. Kto sam z siebie żartuje, równa do wielkich. Ale miało być o ks. Andrzeju, a ja o jego profesorach (biskup włocławski był wykładowcą Andrzeja w seminarium).
A może właśnie dzięki nauczycielom Andrzej jest kapłanem mądrym i skromnym, pracowitym i przyjaznym? Na pewno swoje zrobiła mama, do której jeździ, gdy tylko pojawia się wolna godzina. Norwid napisał w pięknym wierszu, że aby napić się z pucharu, wystarczy przechylić go ręką do ust. Aby napić się ze źródła, trzeba przyklęknąć i pokłonić się ziemi.
Niebawem ruszymy z moim dużo młodszym przyjacielem w Częstochowskie. Kościoły, z których zostaną przeprowadzone transmisje, poznaliśmy, jak również ich gospodarzy, wcześniej i dlatego już dziś można radować się na spotkanie w Krzepicach, Kłobucku, Wieluniu no i w stolicy - Częstochowie.
Wcześniej, oczywiście - kierunek Zuzela i tamtejszy kościółek Prymasa Tysiąclecia.