Zazwyczaj drwiłem z takich świąt jak Dzień Kobiet - przeszkadzał mi nawet nie tyle komunistyczny rodowód tego dnia, ile masowość i pewna sztuczność obchodów. Wydawało mi się, że przynajmniej moje najbliższe kobiety wymagają znacznie bardziej indywidualnego podejścia. I nie tylko raz w roku, lecz ustawicznie. Raziła mnie także losowa podstawa świętowania - w końcu jak dotąd nikt nie ma wpływu na wybór swojej płci... Przekora podpowiadała mi także, że jeśli jest równouprawnienie, to gdzie świętowanie mężczyzn? Złośliwe koleżanki wskazywały wówczas na Dzień Odlewnika (słowo honoru, było coś takiego), a nawet Święto... Konia. Poważnie traktuję Dzień Matki - to przecież świętowanie pewnego sposobu bycia kobietą. Macierzyństwo zresztą wcale nie musi wiązać się z posiadaniem rodzonych dzieci, macierzyństwo to pewna postawa wobec świata. Postawa, bez której ten świat nie ma prawa przetrwać. Skoro zaś święto pozwala oderwać się od codzienności i dostrzec istotę rzeczy - wobec tego świętujmy macierzyństwo.

Jest w kalendarzu także Dzień Ojca - właśnie teraz, 23 czerwca. Nie wiem kto i dlaczego umieścił to święto zaraz na początku lata. Może to przypadek, a może nie... W ciągu roku rodzina zapracowanego ojca prawie nie widuje, na wzajemne bliższe poznanie zostaje tylko czas rekreacji. Jest zatem tak, że mama musi nadrabiać surowością, kojarzy się z pracą i przykrymi obowiązkami, a ukochany tatuś pojawia się w weekendy i wakacje, kojarzy się więc z odpoczynkiem i przyjemnościami. Ale może jest inaczej: wakacje to dla wielu rodzin wędrówki w zupełnie nowe miejsca. Może więc Dzień Ojca ma się kojarzyć z odkrywaniem i zdobywaniem świata dla siebie?

Okropnie trudne są zadania ojca wobec dzieci. Musi dzieciom zapewnić bezpieczeństwo, musi je ochraniać - ale nie może ograniczać ich samodzielności. Musi stawiać twarde i wysokie wymagania - ale tak, by dzieci zawsze widziały, że są kochane, nawet jeśli im się nie uda tych wymagań spełnić. Musi nauczyć wybierać w każdej sytuacji dobrą drogę - ale nie może narzucać własnych wyborów. Musi im przekazać poczucie odpowiedzialności za świat - a zatem głębokie przekonanie, że niczego nie można robić byle jak - ale zarazem musi pozwolić na to, by tę odpowiedzialność realizowały po swojemu.

To ciekawe, że gdy odwołujemy się do ludzi, którzy rozpoczęli trwałą i dobrą przemianę, wówczas chętnie używamy sformułowania " ojcowie założyciele". I mówimy tak o ludziach, którzy mniej walczyli, mniej niszczyli to, co było przed nimi, a jedynie uruchamiali proces, który rozwijał się latami. Tych zaszczytnych tytułów nie nadaje się raczej zwycięskim rewolucjonistom - ale otrzymują je ci, którzy budując na dobrych tradycjach potrafią staremu dobru nadać nowe życie. Rewolucja francuska i październikowa skoncentrowały się przede wszystkim na niszczeniu starych reżimów - zdobycie Bastylii i Pałacu Zimowego, gilotyna i nagan stały się ich symbolami. Twórcy Stanów Zjednoczonych Ameryki, pomysłodawcy Zjednoczonej Europy oparli się na sprawdzonych przez wieki wartościach chrześcijańskich - i odnieśli trwały sukces. Są Ojcami Założycielami. I takich ojców potrzebują polskie rodziny, potrzebuje Polska. Wiem, brzmi to nieznośnie pompatycznie - ale jak to powiedzieć inaczej?