Trzy tygodnie temu rozważaliśmy przypowieść o bogaczu i Łazarzu. Dziś o przedstawicielu władzy sądowniczej i biednej petentce - wdowie. W swoim nauczaniu Pan Jezus odwołuje się do prawa kontrastu. Sędzia, który Boga się nie boi i z ludźmi się nie liczy - i wdowa, która mu się naprzykrza. Może dziś takich sędziów nie ma, ale biednych wdów nie brakuje. I w tym porównaniu jest Bóg miłosierny i sprawiedliwy - i grzesznik. Ewangelia wspomina takie biedne wdowy: ta z Nain, płacząca po śmierci syna, i ta, która do skarbony w świątyni wrzuciła dwa biedne grosiki, i ta dzisiejsza - pokrzywdzona. Niektórzy komentatorzy tego fragmentu Ewangelii mówią, że ta wdowa to Kościół, który oczekuje na pełne miłości spotkanie ze swoim Oblubieńcem, który jest w Kościele, ale dla wielu jest jakby nieobecny. Kościół ma miliony dzieci, ale nad każdym zagubionym płacze jak nad jedynakiem. Kościół także dziś jest nękany i prześladowany. Nie trzeba szukać dalekich, egzotycznych krajów, bo także w krajach o wysokiej kulturze są takie "rozwinięte" formy walki z Kościołem. Ale dla Kościoła, naszej Matki, najboleśniejsze są grzechy jej własnych dzieci. Dlatego modlimy się za prześladowców, ale i za siebie wzajemnie, by nasze winy nie były bólem naszej Matki - Kościoła Jezusowego.
Nie bardzo lubimy tych ludzi, choćby najbliższych, którzy nam się naprzykrzają. Ale nasz Ojciec Niebieski raduje się, kiedy Jego dzieci, święte czy grzeszne, modlą się do Niego usilnie i wytrwale. Pan Jezus zachęca nas do takiej wytrwałej modlitwy, ale zarazem On wie, jak bardzo jest nam potrzebna wiara. I dlatego na końcu ta smutna Jego refleksja: "Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?". To Jego osobisty wniosek z aktualnych doświadczeń. Jak wielu było tych, którzy widzieli Jego cuda, a jednak nie uwierzyli. Ale mimo to pociechą dla nas są te Jego słowa, że jeżeli niesprawiedliwy, a przynajmniej niewrażliwy sędzia ulega prośbom biednej petentki, to o ileż bardziej Bóg, nasz Ojciec Niebieski. Pan Jezus nas zapewnia, że "nie będzie zwlekał, że prędko weźmie nas w obronę". Owo "prędko" znaczy, że nie będzie to jakaś nieokreślona przyszłość. On słucha, jak najlepszy ojciec, swojego dziecka i daje to, co On uznaje - na pewno najbardziej słusznie - za prawdziwie dobre dla nas. Ale w tej wytrwałej modlitwie jest potrzebna wiara. Dlatego to Jego pytanie: " Czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi?". Możemy Mu bardzo pokornie odpowiedzieć: Znajdziesz, Panie Jezu, znajdziesz tę wiarę, nie tylko u takich Twoich dzieci, jak święci Pańscy, jak Mała Teresa czy Wielka Teresa, które niedawno czciliśmy, ale także u tych pokornego serca, którzy przesuwają wytrwale paciorki różańca i szepczą jego modlitwy. To Jezusowe pytanie odnosi się do mnie. Nie powinienem oglądać się na innych. Modląc się, wyznaję: Ty, Boże, jesteś moim Ojcem, a ja Twoim dzieckiem, tylko człowiekiem, ale bratem Twojego Syna Jezusa Chrystusa, który mówi do nas: "Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a będzie wam otworzone" (por. Mt 7, 7). Nie ma racji Bertolt Brecht, niemiecki pisarz, że modlitwa jest zdradą drugiego człowieka. Przeciwnie, jest to jednoczenie się wszystkich ludzi - jako dzieci w domu jednego Ojca.