10 czerwca br. przypadł jubileusz 40-lecia kapłaństwa biskupa płockiego prof. Stanisława Wielgusa. Ksiądz Biskup przeżywał swoje święto w różnych środowiskach, które wespół z Jubilatem pragnęły świętować radość rocznicy przyjęcia przezeń święceń kapłańskich.

Kłodnica - jubileusz w gronie kolegów kursowych

7 czerwca br. w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa w parafii Kłodnica w archidiecezji lubelskiej Ksiądz Biskup przewodniczył Eucharystii, w której wzięli udział koledzy kursowi Pasterza, wyświęceni razem z nim przed 40 laty.

Zebranych przywitał proboszcz parafii - ks. kan. Władysław Kowalik, również jubilat. W swoim słowie przypomniał, że uroczystość Serca Jezusowego z woli Ojca Świętego jest poświęcona kapłaństwu, stąd też - jak zaznaczył - obecni są na uroczystości biskupi, kapłani jubilaci, a także przedstawiciele księży seniorów i neoprezbiterów. Najstarszym kapłanem, który wziął udział w jubileuszu był wyświęcony przed 64 laty ks. kan. Józef Pajórek, zaś najmłodszym - ks. Paweł Pęcak, który otrzymał święcenia w tym roku.

Homilię wygłosił metropolita lubelski abp Józef Życiński. W swym wystąpieniu zaznaczył wielowątkowość święta Serca Jezusowego, nazywając je "swoistą symfonią miłości Boga do człowieka". "Objawiała się ona na krzyżu, a dziś objawia się np. w posłudze Ojca Świętego" - mówił Metropolita. Kaznodzieja przypomniał także, że kiedy Papież odwiedził Lublin w 1987 r., jubilaci przeżywali 25-lecie kapłaństwa. W tym kontekście przytoczył słowa Jana Pawła II, który powiedział do kapłanów: "Macie służyć Bogu, co oznacza służbę ludziom". Ksiądz Arcybiskup powtórzył też za kard. Wyszyńskim, że należy służyć dobrami, które są najcenniejsze. "Ta dewiza to program kapłańskiego życia" - dodał Ksiądz Arcybiskup. Przypomniał także, że kapłani stają dziś przed nowymi, nie znanymi dotąd wyzwaniami. "Rozwija się materialny postęp czy demokratyczne struktury, jednak rośnie także frustracja w wielu dziedzinach życia społecznego. W tej beznadziei tylko z Chrystusem jesteśmy w stanie przetrwać naszą Golgotę, a pomagają nam w tym kapłani" - zaznaczył Kaznodzieja. Metropolita Lubelski przywołał także fragment wspomnień Józefa Czapskiego, który opisywał w nich m.in. wywózkę Polaków na Syberię. Upodleni więźniowie tracili nadzieję, kiedy wieziono ich w poniżających warunkach. Przełomowym momentem stał się pewien ranek, podczas którego ktoś w wagonie zaintonował pieśń "Kiedy ranne wstają zorze". "Po chwili cały pociąg chwalił Boga - ludzie uświadomili sobie, że jest ktoś, dzięki komu wstaje słońce i kto tak naprawdę kieruje tym światem. Taką nadzieję wlewają w serca także kapłani" - mówił abp J. Życiński. Ksiądz Arcybiskup złożył także jubilatom najlepsze gratulacje, w których życzył, by przekazywali swoim życiem najcenniejsze wartości.

Na zakończenie spotkania głos zabrał także bp Stanisław Wielgus, który podjął refleksję nad kapłaństwem. "Kiedy w 1962 r. byliśmy święceni, jeszcze nie rozpoczął się Sobór Watykański II. Dziś - jak mawiał jeden ze znanych naszemu pokoleniu kapłanów - ´zabrnęliśmy lekkomyślnie w lata´ - żartował Ksiądz Biskup. - Odmawialiśmy wtedy po łacinie werset Introibo ad altare Dei, który znaczył Przystąpię do ołtarza Bożego, do Boga, który rozwesela młodość moją. Tak modlili się wszyscy kapłani - i młodzi, i starsi, ponieważ kapłaństwo jest wiecznie młode - młode siłą i mocą działającego w nim Chrystusa. Kapłaństwo to wprost niewyobrażalna moc. Przecież dzięki słowom kapłana zwykły chleb i wino stają się realnym Ciałem i Krwią Chrystusa. Kapłaństwo daje siłę i nadzieję - dzięki Dobrej Nowinie głoszonej przez kapłanów nawet najbardziej pogrążone w smutku i rozpaczy ludzkie serce może na nowo napełnić się nadzieją" - mówił bp Stanisław Wielgus.

Katedra płocka - radosne spotkanie z duchowieństwem i wiernymi diecezji

Kolejna część jubileuszu miała miejsce w płockiej katedrze podczas uroczystości święceń kapłańskich. Jak przypomniał we wprowadzeniu do Liturgii bp Roman Marcinkowski, "w tych dniach wracamy do początków kapłaństwa Biskupa Stanisława, który 10 czerwca 1962 r. w katedrze lubelskiej otrzymał z rąk ówczesnego biskupa lubelskiego prof. Piotra Kałwy święcenia kapłańskie. Był to trudny okres dla Kościoła, ale było coś, co stanowiło oparcie dla ludzi tamtych czasów: wiara w Boga - największy dar od naszych przodków - oraz miłość do Ojczyzny i Kościoła". W imieniu duchowieństwa Biskup Roman podkreślił: "jako kapłani doświadczamy, że Biskup Stanisław jest bratem i przyjacielem, który dostrzega trud naszej pracy i codziennie modli się za nas".( ...) Jesteśmy z Tobą nie tyle z racji kanonicznego posłuszeństwa, co z miłości" - zakończył bp Roman Marcinkowski.

Na zakończenie uroczystej celebracji, w imieniu duchowieństwa, rodzin zakonnych i katolików świeckich słowa życzeń do Dostojnego Jubilata skierowali: ks. kan. Mirosław Tabaka, proboszcz parafii św. Maksymiliana w Płońsku, Stefan Swat, prezes Stowarzyszenia Rodzin Katolickich Diecezji Płockiej, Katarzyna Dźwig z Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży. W imieniu dzieci życzenia złożyła zaś delegacja chóru katedralnego "Pueri Cantores Plocenses".

Dziękując za życzenia, Ksiądz Biskup wyznał: "od moich święceń biskupich w tej katedrze oddałem się cały Kościołowi płockiemu, który jest moją największą miłością i pragnę mu służyć, jak długo to będzie możliwe".

Warto dodać, że jubileuszowe spotkanie w katedrze poprzedzone zostało listem bp. Romana Marcinkowskiego do wiernych całej diecezji, w którym Ksiądz Biskup zachęcał do serdecznej modlitwy w intencji Dostojnego Jubilata.

Seminarium - świętowanie z kapłanami wyświęconymi w 1962 r.

Świętowanie jubileuszu 40-lecia kapłaństwa Biskupa Płockiego, rozpoczęte w czasie Eucharystii w Kłodnicy, miało swoją kontynuację w uroczystościach w Wyższym Seminarium Duchownym w Płocku. 10 czerwca br., w kaplicy seminaryjnej Biskup Stanisław odprawił uroczystą Mszę św. koncelebrowaną z kapłanami, którzy 17 czerwca 1962 r. w płockiej bazylice katedralnej otrzymali święcenia kapłańskie z rąk bp. Piotra Dudźca.

Kazanie wygłosił ks. prał. dr Kazimierz Piwowarski pracujący obecnie w organizacji "Kirche in Not" w niemieckim Konigstein. Kaznodzieja podkreślił, że w życiu kapłańskim najważniejsza jest osobista wiara i sposób, w jaki się ją przeżywa. "To wiara określa i ustala to, kim jesteśmy i co robimy: jesteśmy głosicielami, ale najpierw słuchaczami Słowa Bożego". Jubileusz 40-lecia kapłaństwa jest "okazją do wdzięczności profesorom, którzy pokazywali nam, jak poruszać się w życiu kapłańskim. Wyszliśmy stąd dobrze przygotowani. Spotkaliśmy tu ludzi, których przykład pozwala nam do dzisiaj szukać Boga i pomaga Bogu przez naszą posługę znaleźć człowieka".