Niespodzianki na ostatnich Mistrzostwach Świata w Piłce Nożnej pokazały, że o zwycięstwie w turnieju decyduje nie tyle plejada gwiazd w reprezentacji, co raczej zgodna współpraca całego zespołu. Drużyna, w której wszyscy, nie wyłączając bramkarza, chcą tylko strzelać bramki, skazana jest na porażkę. Wtedy się okazuje, jak ważni są ludzie od czarnej roboty, którzy nie królują na liście strzelców, ale są cichymi bohaterami. To oni wypracowują akcje kończone efektownie lub marnowane przez gwiazdorów inkasujących miliony dolarów miesięcznie.

W życiu jest podobnie. Wiem np., jak powstają programy informacyjne w telewizji. Na kilkanaście minut emisji pracuje pół setki ludzi: wydawca, dziennikarze, kamerzyści, montażyści, scenarzyści i wielu innych. A na ekranie pojawia się tylko prezenter, z którym ludzie utożsamiają całość. Tymczasem to nie on nadstawiał głowy na ulicznej manifestacji, nie on zdobywał informację z pierwszej ręki. Jego zadaniem jest tylko dobrze sprzedać owoc pracy zespołu. Ale bez dobrego prezentera praca zespołu poszłaby na marne. Bo ten, kto zbierał informacje ma np. kiepską dykcję lub złą prezencję przed kamerą.

W Kościele też nie każdy będzie tęgim kaznodzieją, cierpliwym katechetą czy wielkim cudotwórcą. Nawet nie wszyscy są powołani do kapłaństwa lub do zakonu. Nie każdy ma predyspozycje, żeby się stać drugim Bratem Albertem lub Matką Teresą z Kalkuty. Nie każdemu zdrowie i inne uwarunkowania pozwolą wyjechać na misje. Czy zatem ich szanse na zapłatę w niebie są mniejsze?

Nie jest przecież tajemnicą, że Ojciec Święty nie pisze od początku do końca wszystkich swoich przemówień, listów i encyklik. Zleca ich zredagowanie i ewentualnie wprowadza korekty. Podobnie jest z listami Episkopatu Polski. Nie inaczej jest w parafiach, gdzie proboszcz "sam wybudował" kościół, tyle że za pieniądze parafian i ich rękoma. Duszpasterz jest zwykle tylko koordynatorem i organizatorem budowy. No może poza ks. prał. Szczepanem, który osobiście macha kielnią.

A podziwiane za heroizm Misjonarki Miłości? Rozdzielają biednym chleb wypracowany przez nas wszystkich, z naszych datków i podatków, bo przecież nie mają swoich pieniędzy.

O tych wszystkich, którzy pracują na zapleczu wielkich spraw, Chrystus mówi, że nawet kubek wody podany człowiekowi dla wsparcia go w służbie Bożej nie pozostanie bez zapłaty. Każdy bowiem, kto wspiera proroka, misjonarza czy kogokolwiek w jego świętej misji, zasługuje na taką samą nagrodę i szacunek, jak ten, kto bezpośrednio ową misję pełni.

Tak będzie w niebie. Na razie bowiem "Królestwo Boże nie jest z tego świata". Niestety! Dlatego powtarzam codziennie: " Przyjdź Królestwo Twoje...".