Jastrun uczył mnie Mickiewicza. A także przywiązania do stron ojczystych, rzeki dzieciństwa:
"Ale największy cud życia
objawiał się jak przed wiekami
w najmniejszym
W źdźble trawy
w stokrotce
w niezapominajce".
Poeta dodaje: "Tylko Pan Bóg wie na co się jest stokrotką" .
I jest jeszcze taki wiersz Wirpszy o bojaźni Bożej, która ożywia sumienie. Poeta pisze: "To święty ból i zbawienie go doznać. Nieść w sobie wstyd. Za uczynki i myśli, i za wszystkie brudy świata" .
Tylko przez ból własnego sumienia można się oczyścić. Dobrze jest wrócić do rzeki dzieciństwa, do źródła, tam można znaleźć to - czemu się w życiu tyle razy sprzeniewierzało. Jeśli jest do czego wracać - przyjdzie moc oczyszczenia.
Zamuliła się nasza rzeczywistość, pewnie dlatego, że nawet przez sekundę nie zastanawiamy się po co, gdzie, którędy, jak? Byle wygrać. Jestem jednym z nich, i to jeszcze z poprzedniej epoki, dlatego znam smak bezsensu i prawdziwej przegranej. Bogu dzięki - pozostało w sercu kilka wierszy i Ojcze nasz...
Już od dłuższego czasu Polska jak długa i szeroka narzeka. Są konkretne powody. Ale jest przy tym strumień żółci nawet ze strony tych, których powołaniem - bratanie. Tegoroczny Dzień Papieski ma być dniem nadziei. Czy tylko obejdziemy święto, czy zrodzi się coś więcej?
Nie oglądajmy się tak gorąco na tych z pierwszych stron. Niech sobie aktualny główny w rządzie nadal psy wiesza na poprzedniku. Jest to jego osobista satysfakcja. Dajmy każdemu prawo do upadku. Tylko, na litość Boską, nie tłumaczmy własnej podłości cudzą. Własnej głupoty - głupotą innych. Własnej niegodziwości - niegodziwością owego. Tylko ból własnego sumienia może uratować, choćby był nie do wytrzymania. I może wówczas dowiemy się, na co się jest stokrotką!