Kiedy słuchamy z Ewangelii św. Jana tej rozmowy Pana Jezusa z Samarytanką, jakby nagranej na taśmie magnetofonowej, możemy sobie bardzo łagodnie pomyśleć: Nieporozumienie!... I postawić pytanie Panu Jezusowi: Dlaczego pozwalasz na to, by ta kobieta musiała szukać odpowiedzi na pytanie: Kim jest Ten, który prosi ją o kubek zimnej wody?... Dlaczego zwyczajnie nie przedstawia się jej?...
Jesteśmy w połowie Wielkiego Postu. Może już w niejednej parafii były rekolekcje, może niejeden z nas mówi albo myśli sobie z ulgą: Dzięki Bogu, odprawiłem już swoją spowiedź wielkanocną, jestem dobrym katolikiem! Ale czy to już wszystko? Czy moja wiara to tylko zestaw pięknych haseł do zapamiętania, religijnych obowiązków do przyjęcia i wypełnienia?... Nasza wiara jest przede wszystkim odpowiedzią na pytanie: Komu ja uwierzyłem?... Dziś głównym tematem Ewangelii jest dobro tak bardzo zwyczajne i konieczne do życia, mianowicie: woda! Ta woda, którą na pustyni Mojżesz w cudowny sposób wyprowadza ze skały. Ta woda wskazuje na Chrystusa. A "woda żywa", którą zapowiada sam Pan Jezus, jest znakiem chrztu świętego.
Samarytanka przychodzi do studni, aby zaczerpnąć wody, a Pan Jezus w krótkiej rozmowie z nią objawia jej tajemnicę "wody żywej". I wtedy także ona prosi: Daj mi tej wody, daj mi pić! Żydzi ( mężczyźni) modlili się: Dziękuję Ci, Panie, że nie stworzyłeś mnie ani poganinem, ani... kobietą!... W rozmowie z Samarytanką Pan Jezus nie okazuje ani cienia takich uprzedzeń. On po prostu prosi: Daj mi pić! A potem dodaje: Gdybyś wiedziała, kim jest Ten, kto cię prosi!
Jedną z pozytywnych cech kobiety jest... ciekawość. Jej w szczególny sposób Bóg powierzył tajemnicę życia, dlatego tak łatwo pochyla się nad jego zakamarkami. Ona nie odrzuca tej pozornie nierealnej rzeczywistości - wody, która gasi pragnienia zawsze. Ona o taką wodę prosi, bo instynktownie wyczuwa, że ów Mąż zna tajemnicę takiej " żywej wody". A Jezusowe przypomnienie o tych sześciu mężach - niemężach to jest jej spowiedź, to jest przeżywanie prawdy, która wyzwala. Pan Jezus pomaga jej zrozumieć, że jej "przygody" z tymi sześcioma to nie była miłość. On tę kobietę zaprasza do spowiedzi, która wobec Niego ma moc naszej sakramentalnej pokuty. Mimo że Pan Jezus mówił tak spokojnie, tak serdecznie, ta rozmowa była dla niej takim wstrząsem, że "zostawiła swój dzban i odeszła do miasta", aby do wszystkich głośno wołać: "Czyż On nie jest Mesjaszem?". Możemy powiedzieć, że taką głęboką studnią jest sumienie Samarytanki, sumienie każdego człowieka. Tę prawdę miał na myśli Ojciec Święty Jan Paweł II, kiedy podczas swojej pierwszej podróży do Ojczyzny postawił swoim rodakom pytanie: Jaką miarą trzeba mierzyć godność i wartość człowieka? I sam odpowiedział, że tą miarą jest ludzkie serce, które w języku biblijnym oznacza sumienie. Właśnie ów głos sumienia, ukształtowanego pod tchnieniem Ducha Świętego, przemienia ludzi w apostołów. Wtedy jesteśmy gotowi biec, aby głosić wszystkim Jezusową Ewangelię, czyli Dobrą Nowinę o zbawieniu człowieka. Westchnijmy serdecznie, żeby i w naszych sercach w tym czasie wielkopostnym, podczas rekolekcji rozpoczął się ów dialog z Panem Jezusem.