Prywatnym i niezależnym mediom elektronicznym wypowiedziało wojnę SLD. Najgłośniej dyskutowanym wątkiem tego sporu są nowe, proponowane przez rząd Leszka Millera przepisy dotyczące koncentracji. Jednak nie jest to jedyny odcinek konfrontacji. Proponowana ustawa wzmacnia dominująca na rynku telewizję publiczną. Ma ona już dziś 60% (2 kanały ogólnopolskie i 1 regionalny) wszystkich polskich dostępnych częstotliwości telewizyjnych i znaczne wsparcie z obowiązkowego abonamentu (ok. 500 mln zł rocznie). W planach rządu, ta obsadzona według partyjnego klucza instytucja ma mieć prawo włączenia publicznych pieniędzy do realizacji celów o czysto komercyjnym charakterze. Ustawa zamiast szukać lepszych gwarancji dla realizacji misji publicznej przez TVP, rozluźnia dotychczasowe.
Jednocześnie proponowana przez rząd ustawa nie mówi nic o koniecznych gwarancjach niezależności TVP, mimo że jesteśmy świadkami pogłębiającej się patologii w tym względzie. Według danych samej TVP, w samym tylko lutym 2002 r. politycy SLD, nie licząc wystąpień rządu, występowali przez 45 minut w programach informacyjnych stacji, podczas gdy partie opozycyjne miały w nich do dyspozycji od 36 sekund ( LPR) do ok. 7 minut (PiS).
Obie sprawy są na tyle alarmujące z punktu przestrzegania standardów europejskich, że jeszcze w maju staną się przedmiotem prac i ocen Podkomisji ds. Mediów Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy.
Walka z niezależnymi mediami trwa także na polu prac Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Najważniejszym czynnikiem wzrostu stacji prywatnych jest możliwość docierania do widzów za pomocą nadajników naziemnych. Żadna ze stacji prywatnych nie ma nawet połowy potencjału częstotliwości mediów publicznych. Najbardziej dyskryminowana jest w tym względzie TV Puls, która wskutek dotychczasowej polityki KRRiTV dysponuje zasięgiem 15% ludności Polski. (TVN ma ok. 40%, TV4 - ok. 30%). Częstotliwości takie przyznawane są w konkursie ogłaszanym przez KRRiTV.
Właśnie w tych dniach rozgrywają się losy największego takiego konkursu, który jest ostatnią szansą na lekkie wyrównanie zasad konkurencji na rynku telewizyjnym. Dotyczy on częstotliwości telewizyjnych zwolnionych ostatnio przez Canal+ w największych miastach Polski - Katowicach, Poznaniu, Wrocławiu, Gdańsku, Bydgoszczy, Gdyni, a także Łodzi, Warszawie i Krakowie. Znaczna część tych częstotliwości musiałaby być przyznana TV Puls z uwagi na dotychczasowy skrajny brak równowagi w zakresie potencjału głównych stacji telewizyjnych.
Z tego powodu politycy związani z SLD forsują dziś plan, by częstotliwości tych w ogóle nie poddawać pod decyzję Krajowej Rady. Takie zamrożenie częstotliwości w głównych polskich miastach służy zatem przede wszystkim administracyjnej dyskryminacji TV Puls z powodów czysto politycznych.
Tak wygląda kolejny odcinek walki SLD z mediami, które - w przeciwieństwie do telewizji publicznej - nie ścigają się w serwilizmie wobec partii rządzącej dziś nie tylko w Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji, ale i w Sejmie, w Senacie i w Pałacu Prezydenckim.
Autor jest publicystą związanym z portalem http://www.christianitas.pl