Różnie doświadcza się działania Miłosierdzia Bożego. Dotyczy to zarówno całej ludzkości, jak i każdego z nas z osobna. Najczęściej dostępujemy Miłosierdzia Bożego w sakramencie pojednania. To chyba dlatego właśnie, mówiąc o tym sakramencie, Ojciec Święty posłużył się wyrażeniem "Misericordia Dei" w opublikowanym ostatnio liście apostolskim.

Bóg jest Miłosierdziem

Wiele tekstów starotestamentalnych uzasadnia w pełni twierdzenie, że Bóg jest Miłosierdziem. W Nowym Testamencie zaś znajdują się m.in. takie oto wypowiedzi: "Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy"
(2 Kor 1, 3) oraz: "Bóg jest miłością" (1 J 4, 8). Dodajmy też, że zacytowany przed chwilą św. Paweł całe zbawcze dzieło zainicjowane przez Boga Ojca, a urzeczywistnione przez Syna, nazywa po prostu " miłosierdziem".
Wynika z tego, że żywo dziś upowszechniający się kult Miłosierdzia Bożego ma bardzo głęboko sięgające biblijne korzenie. Polska zdaje się należeć do tych krajów, które przodują nie tylko w ilości, ale i w jakości nabożeństw do Miłosierdzia Bożego. To z pewnością zasługa życia, a zwłaszcza wyniesienia na ołtarze s. Faustyny Kowalskiej.

Wiernie zachować i uczynić skuteczniejszym

List apostolski Misericordia Dei, jak prawie każdy dokument oficjalny Kościoła - podobnie zresztą jak większość ksiąg Pisma Świętego, zwłaszcza Nowego Testamentu - okazał się reakcją na specyficzną potrzebę chwili. Potrzeba zabrania głosu w przypadku sakramentu pokuty pojawiła się w związku z pewnymi nieprawidłowościami, do jakich tu i ówdzie zaczęło dochodzić zarówno przy korzystaniu z tego sakramentu przez wiernych, jak i z racji na miejsce i czas jego sprawowania przez kapłanów.
Ojciec Święty pisze: "W dzisiejszych okolicznościach duszpasterskich, wychodząc naprzeciw pełnym niepokoju prośbom licznych Braci w biskupstwie, uważam za słuszne przypomnieć - w duchu jedności i odpowiedzialności właściwej całemu Episkopatowi - niektóre obowiązujące przepisy prawa kanonicznego dotyczące tego sakramentu, precyzując niektóre ich aspekty, aby pobudzić do troski, by był jak najlepiej sprawowany. Chodzi o to, aby wiernie zachować i uczynić bardziej skutecznym i owocnym udzielanie daru, który Pan Jezus powierzył Kościołowi po zmartwychwstaniu".
A oto i owe nieprawidłowości.
Przede wszystkim zjawisko "obywania się" bez sakramentalnej spowiedzi. Dotyczy to nie tylko tzw. katolików niepraktykujących albo przejściowo zobojętniałych religijnie, lecz także rzesz wiernych, którzy w każdą niedzielę gromadnie przystępują do Stołu Pańskiego, a z sakramentu pokuty nie korzystają przez całe lata. Jest takich katolików wielu, o czym można się przekonać, nawiedzając w niedzielę czy święto niejeden kościół katolicki zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych. Żeby takie rzesze ludzi wyspowiadać, miejscowi kapłani musieliby przez cały tydzień po kilka godzin spędzać w konfesjonale - co, jak wiadomo, nieczęsto się zdarza - albo przynajmniej w niedziele bardzo skrupulatnie "obsadzać" konfesjonały - co obserwuje się naprawdę bardzo rzadko.

Niech okażą pełną gotowość

Apel Ojca Świętego o częstsze korzystanie z sakramentu pojednania jest więc kierowany nie tylko do wiernych, lecz także do kapłanów, z którymi już św. Paweł wyraźnie się identyfikuje i mówi: "Albowiem w Chrystusie Bóg jednał ze sobą świat, nie poczytując ludziom grzechów, nam zaś przekazał słowo jednania" (2 Kor 5, 19). W omawianym tu liście Ojciec Święty nakazuje: "Dlatego każdy, komu na mocy urzędu została zlecona troska duszpasterska, jest obowiązany dbać o to, żeby wierni jemu powierzeni mogli się wyspowiadać, jeśli w sposób uzasadniony o to proszą, a także by dać im sposobność przystępowania do indywidualnej spowiedzi, w ustalonych dogodnych dla nich dniach i godzinach.
Ponadto wszyscy kapłani mający upoważnienie do sprawowania sakramentu pokuty niech okażą zawsze pełną gotowość do udzielania go, gdy wierni w sposób uzasadniony o to proszą. Brak gotowości przyjęcia zranionych owiec, co więcej, wychodzenia im naprzeciw, aby na nowo przyprowadzić je do owczarni, byłby bolesnym znakiem zaniku świadomości duszpasterskiej u tego, kto na mocy święceń kapłańskich winien odzwierciedlać w sobie postać Dobrego Pasterza".
Warto zauważyć, że zachęty do częstszego korzystania z sakramentu pojednania pojawiają się dość często w wystąpieniach papieskich. Z tej troski zrodził się cały Synod Biskupów, poświęcony problematyce spowiedzi, jego ukoronowaniem zaś jest dokument Reconciliatio et paenitentia (Pojednanie i pokuta). Do poprawy na tym odcinku chrześcijańskiego życia doszło za sprawą obchodów Wielkiego Jubileuszu Dwutysiąclecia Chrześcijaństwa. Ojciec Święty stwierdza to z nieukrywaną radością, mówiąc: "Jednakże Rok Jubileuszowy, szczególnie mocno odwołujący się do pokuty sakramentalnej, przyniósł nam pokrzepiające doświadczenie, którego nie należy zaprzepaścić: skoro tak wielu wiernych, w tym także młodych, przystąpiło z pożytkiem do tego sakramentu, to prawdopodobnie istnieje potrzeba, aby pasterze starali się przedstawiać go i ukazywać jego wartość z większą ufnością, bardziej twórczo i konsekwentnie" ( Novo millennio ineunte, pkt 37).

DOKOŃCZENIE ZA TYDZIEŃ