Matko, pamiętasz - hodowałaś kwiaty
w naszym małym, wesołym ogrodzie...
Tak cię cieszyły, gdy się rozwijały
kolorowe i bujniejsze co dzień...
Tak cię cieszyły barwne tulipany
i peonie kwitnące pod oknem...
Jak piękne były w tym ogrodzie róże,
dwa tureckie bzy dumne, samotne...
Mogę, o mamo, iść ogromnym światem
i oglądać cuda tego świata,
lecz nigdy, nigdzie, mamo, nie zapomnę
o tych twoich najpiękniejszych kwiatach.
O tej maciejce tak pachnącej nocą
i o bratkach ścielących się nisko...
O mamo, nigdy nigdzie nie zapomnę
maleńkiego ogrodu nad Wisłą.