Co naprawdę uzgodniono w Sewilli?

Wpływowy dziennik szwajcarski Neue Zuarcher Zeitung przyniósł w swym wydaniu z 22 czerwca dokładną relację o decyzjach i zapowiedziach działań, jakie uzgodniono (a właściwie, jakich nie uzgodniono) w czasie spotkania szefów rządów krajów Unii Europejskiej w Sewilli. Sprawą, co do znaczenia której nie było wątpliwości, ale wobec której nie podjęto wspólnej decyzji, była kwestia nielegalnej imigracji do krajów Unii. Według oceny europejskich władz policyjnych, co roku przybywa do tych krajów ok. pół miliona nielegalnych imigrantów. Państwa Unii zamierzają przeciwdziałać temu zjawisku przez podjęcie już w bieżącym roku wspólnych akcji na zewnętrznych granicach UE ( będzie to zatem dotyczyło również granicy niemiecko-polskiej - J.W.S.) . Ma zostać ulepszona współpraca między służbami granicznymi poszczególnych państw. Będzie się też dążyć do wprowadzenia wspólnych kontroli granicznych. Kanclerz Niemiec Gerhard Schroader powiedział, że celem perspektywicznym jest dla niego wspólna policja graniczna. Na taką policję jednak nie zgadza się Szwecja. Z kolei premier Hiszpanii Aznar i kanclerz Schroader nie uzyskali zgody Francji na wprowadzenie sankcji wobec krajów "zewnętrznych", które uchylałyby się od współpracy z Unią Europejską przy zwalczaniu nielegalnej imigracji. Chodziło prawdopodobnie o takie kraje, jak Turcja, Albania i Algieria, które pozwalają statkom z uciekinierami na wypływanie ze swoich portów.
Sankcje takie natomiast poparłyby Włochy, do których przybywa wielu nielegalnych imigrantów właśnie drogą morską. Zgodę osiągnięto ostatecznie tylko co do tego, że należy wprowadzać "zróżnicowane stosunki" z krajami, które nie powstrzymują nielegalnych podróżników udających się tranzytem do państw UE.
Istotne różnice zdań ujawniły się również w przedmiocie tzw. dopłat bezpośrednich dla rolników w krajach kandydujących do przyjęcia do Unii (problem dotyczy w pierwszym rzędzie Polski - J.W.S.) . Tu kanclerz Schroader zajął twarde stanowisko. Niemcy, które byłyby najbardziej obciążone takimi dopłatami, uważają, że należy je wypłacać dopiero po przeprowadzeniu reform agrarnych w krajach kandydackich; Schroader sprzeciwił się nawet ustaleniu terminu decyzji Unii w tej sprawie na listopad bieżącego roku. Zajął on przy tym dość dwuznaczne stanowisko, uznając, że rozszerzenie Unii powinno jednak - mimo obecnego braku zgody w sprawie dopłat - nastąpić w 2004 r. Powstała w ten sposób trudność, na którą zwraca uwagę komentarz Neue Zuarcher Zeitung: państwa kandydujące powinny jak najszybciej wiedzieć, jakie stanowisko w tej sprawie zajmie Unia, ponieważ "szczyt" mający zająć się przyjęciem nowych krajów do UE jest przewidziany na grudzień bieżącego roku - ale w sprawie tego stanowiska nie ma w Unii zgody.
Kanclerz Schroader zajął również negatywne stanowisko wobec ustalenia terminu rokowań o przystąpienie do Unii z Turcją, sprzeciwiając się nawet obietnicy wykorzystania grudniowego szczytu kopenhaskiego jako miejsca, gdzie taki termin mógłby być ustalony. Niemcy zostały w tym punkcie poparte przez przedstawiciela Luksemburga.
Nie osiągnięto również zgody na utworzenie nowej rady ministrów europejskich w celu zacieśnienia współpracy między rządami krajów Unii; sprzeciwiały się temu zwłaszcza mniejsze kraje unijne. Zgodzono się tylko co do tego, że powinny się odbywać oddzielne spotkania ministrów spraw zagranicznych w celu koordynowania wspólnej polityki Unii.

Poparcie dla zamachów

Jordański tygodnik - publikowany w języku angielskim The Star ogłosił 13 czerwca wyniki ankiety na temat samobójczych zamachów organizowanych przeciw Izraelowi przez bojowników palestyńskich. Ankietę wśród Palestyńczyków przeprowadził Palestyński Ośrodek Badania Opinii Publicznej dr. Nabila Kukali´ego. Z jej rezultatów wynika, że poparcia dla zamachów udziela 54% ankietowanych, a 31% zadeklarowało się jako ich przeciwnicy. Badania ankietowe przeprowadzono w różnych skupiskach w Okręgu Gazy, na Zachodnim Brzegu Jordanu oraz we Wschodniej Jerozolimie. Pośród postawionych pytań znalazło się również pytanie dotyczące przyszłości stosunków między Palestyńczykami a Izraelczykami. Na tak postawione pytanie ok. 51% respondentów odpowiedziało, że obydwa narody mają prawo do życia w warunkach pokoju i bezpieczeństwa. Taki sam procent opowiedział się za poważnymi i szczerymi rokowaniami między obiema stronami konfliktu.
Na odmiennie sformułowane pytanie, a mianowicie, czy Intifada (działalność powstańcza) pomaga, czy szkodzi interesom narodu palestyńskiego, 42% ankietowanych uznało, że przynosi ona więcej szkody niż pożytku. W opublikowanym w The Star materiale brak informacji, ilu respondentów uznało, że jest ona korzystna dla Palestyńczyków.
Tylko cząstkowe rezultaty przyniosło pytanie o sympatie polityczne ludności palestyńskiej. Za radykalną partią Fatah opowiedziało się 31% ankietowanych, za stronnictwem Hamas - 18,3%.