"Ja jestem prawosławna, taki jest mój osobisty wybór. Ale wychowana jestem w rodzinie katolickiej. Niedawno moja babcia, katoliczka, umarła, więc tutaj, w Szczecinie, poszłam do katolickiego kościoła, żeby się za nią pomodlić. I tak sobie siedziałam w katolickim kościele i myślałam: kim ja właściwie jestem? Zdecydowałam, że jestem po prostu chrześcijanką, osobą wierzącą". Tak opowiadała młoda, białoruska nauczycielka z Grodzieńszczyzny. Inna mówiła: "Wychowano mnie w rodzinie tradycyjnie i mocno katolickiej. Wpajano mi mocno w głowę, żebym za męża koniecznie znalazła sobie katolika. Rzecz w tym, że pokochałam chłopca z rodziny mocno prawosławnej, takiej, w której jemu wpajano mocno w głowę: masz sobie znaleźć prawosławną żonę! Za kilka tygodni mamy ślub, odbędzie się w cerkwi. Ale moja przyszła teściowa stanowczo domaga się, by dzieci były chrzczone też w cerkwi, moi rodzice upierają się przy kościele katolickim. Konflikt gotowy - chyba wcale nie ochrzcimy naszych dzieci, niech same wybiorą, jak dorosną".

Siedzieliśmy w szczecińskim Katolickim Liceum Ogólnokształcącym: nauczyciele z Grodzieńszczyzny i ze Szczecina. Zastanawialiśmy się nad tym, jaki wpływ na kulturę naszych krajów wywarło chrześcijaństwo. Pytaliśmy też o to, jaką rolę chrześcijaństwo może odegrać w naszych krajach dzisiaj, co zagraża chrześcijańskiej misji. Pierwsze, na co wskazali goście z Białorusi, był podział chrześcijaństwa i związane z tym konflikty. Jak ma chrześcijaństwo dobrze oddziaływać, jeśli jest wewnętrznie skłócone? Obu dziewczynom wyjaśniliśmy, że Kościół katolicki i Cerkiew prawosławna to Kościoły siostrzane, że przynajmniej z katolickiego punktu widzenia nic nie przeszkadza nam razem się modlić. Małżeństwa mieszane mogą sobie ślubować zarówno w cerkwi, jak w kościele. Na Białostocczyźnie jest nawet obyczaj, że w takich rodzinach synowie są chrzczeni w kościele ojca, córki w kościele matki. Ale tak naprawdę przecież problem tkwi w gorszących podziałach i kłótniach.

Z drugiej jednak strony nie należy przesadzać w opisie tych sporów - zwłaszcza przewidując ewentualne konflikty w szkole. Pytaliśmy Białorusinów, czy są w szkole problemy z różnorodnością wyznań. Czy fakt, że jeden nauczyciel jest katolikiem, a inny prawosławnym niesie jakieś problemy wychowawcze? Czy nie jest raczej tak, że najgroźniejszy jest nihilizm większości tamtejszych nauczycieli? Czy nie jest najgroźniejsze to, że większość nie wierzy w nic i nikogo i uważa to za naturalne, a nawet dobre?

Najwspanialszym darem, jaki chrześcijaństwo dało światu, jest przekonanie, że człowiek pojawił się na świecie dlatego, że wszechmocny Bóg go stworzył z wielkiej miłości. Stworzył go na swój obraz i podobieństwo. Człowiek nie jest dziełem przypadku, jest osobą powołaną do miłości i wieczności. Tylko na takiej wiedzy o człowieku mogły powstać systemy szanujące jego wolność i jego prawa. Tam, gdzie od tej prawdy się odchodzi, tam zaczyna się nieludzkie cierpienie. Po odrzuceniu Boga jakiś czas jeszcze można stosować to, czego się nauczyło w Jego szkole. Ale krótko - potem zwyciężają inne motywacje, zaczyna się nieszczęście. Dobry społeczny dom trzeba budować na najlepszym fundamencie. A to mogą zrobić tylko ludzie gorąco wierzący Bogu. Potrzeba świętych - ta prawda odnosi się tak samo do Polski, jak do Białorusi. I ta właśnie prawda jest wielkim zadaniem nauczycieli...